蒸発 | یوهاتسو

‏زندگیم هر روز داره “تازه کجاشو دیدی، این که چیزی نیست” تر میشه.

من آدم حساسیم، حساس نه مثل گل، حساس مثل بمب.

گاهی اوقات هم حالت چنان است که تمامِ وجودت گریه می‌کند جز چشمانت.

ترک کردن سخت تره یا ترک شدن؟

بنده کسی را ندارم که از ازدست‌دادنم بترسد، شب‌ها از بی‌خبری‌ام خوابش نبرد یا کسی که نبودنم را پیش از خودم حس کند. برای همین هر وقت بخواهم، می‌توانم غیب شوم؛ بی‌آنکه جایی در زندگی کسی خالی بماند.

من از جنس این آدم‌ها نیستم، انگار اشتباهی میانشان به دنیا آمده‌ام.

و من خسته‌ترینم.

رهگذر داشت به لب سیگاری؛ گفت: آتش داری؟ من اشاره به دلم کردم و گفتم: آری.

‏اون بلاتکلیف نیست، تو تکلیفش نیستی.

همیشه ترجیح میدم کلا نباشم تا اینکه اولویت آخر باشم.

کاش می‌توانستم مانند زمانیکه بچه و نادان بودم آهسته بخوابم، خواب راحت بی‌دغدغه. -صادق هدایت.

کسی که از آن همه ویرانی باقی مانده، لزوما از آن عبور نکرده؛ شاید فقط خودش را از میان خرابه‌ها جمع کرده و هنوز نمی‌داند کدام تکه‌اش آنجا جا مانده است.

من از هیچ مکتبی پیروی نمی‌کنم، از هیچ استادی چاپلوسی نمی‌کنم، دیوانه‌ای هستم که قایقم را خودم هدایت می‌کنم.

نباید این‌چنین سخت گرفت؛ سرانجام روزی از روزگار، غبار فراموشی بر یاد تو در خاطرشان خواهد نشست.

مدتی میشود که اصراری ندارم،بر آنچه که دریغ میشود از من.

مسخره‌ ترین چیز دنیا اتفاق افتاده بود، شما نمرده بودید، اما زندگی هم نمیکردید فقط زنده بودید. آدمی که فقط می‌شنود، به سختی حرف میزند، میخندد، میگرید، اما اصلا نمیتواند سرپا بایستد، نمیتواند قلم به دست بگیرد، فقط هست که بگوید من هنوز نمرده‌ام.

اگر نبودم مرا در چیزهایی پیدا کن که دوستشان داشتم.

درموردش سکوت میکنم و پوست لبمو میکنم.

بنده بسیار آدمِ "یهو میبوسم میزارم کنار"ی هستم.

اگر جویایِ حال منی،من سخت غمگینم،اگر هم از سر تکلیف میپرسی،خوبم.