𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

VOICELESS PLAYLIST: FASIC6

کاملا صحیح است

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دوره ی مدرن است و دیگر بنی آدم اعضای یکدیگر نیستند. به این معناست که بنی آدم دیگر برای هم نمی میرند ، درحالیکه ما قبلا برای هم می مردیم. امروزه همگان درآستانه ی (سلطنت پول) حاضرند بمیرند! - محمود دولت آبادی

خوشحالم اینجا رو دوست داری^^

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ از قلمت خوشم میاد چنلت بهم اُمید و کُلی حس خوب میده دمت گرم🤍

واو آدمایی هستن که اینجا دلتنگم بشن! هستم که، ولی خیلی مشغله ذهنی دارم و تمام سعیمو دارم میکنم ادامه بدم و نرم تو فاز افسردگی روزای سختیه برام خیلی سردرگمم...

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سلام خوبی؟ کم پیدایی... میدونم نسبت به قبل یکم بیشتر میایی ولی چیکار کنم که زود به زود دلتنگت میشم🥲

HAPPY BUNNY DAY🌱

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ تولد جونگکوکیه🥺

حرفی سخنی! https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g

بیا به اون نسخه خودمون که تو آیندس فکر کنیم، بیا یه فرصت برای یه زندگی خوب بهش بدیم، بیا دووم بیاریم.

آسون نیست، باید انقدر قدرتمند باشی که همه چیزایی که پشت سر گذاشتی رو ندید بگیری و جرأت به خرج بدی تا جامعه ستیز نباشی، که هنوز بتونی میون آدما راه بری ، نفس بکشی و سعی کنی که مهربونی رو نثار این دنیا کنی.

از دوره نوجوانی به بعد برای من اینجوری بوده که هیچوقت هیچ احساس تعلقی نسبت به شخص یا جمعی‌نداشتم . ولی یک لحظه به این فکر کردم که همیشه آدمهایی بودن تو زندگیم که با کوله‌باری از مهر و محبتشون از راه می‌رسیدن و وارد قلمروی زندگیم میشدن و جالب اینجاست که هر کدومشون قسمتی حتی کوچک از وجودم رو با محبتشون متعلق به خودشون کردن. و من حتی روزی هم به این فکر نمی‌کردم که آدمی بتونه از فرسنگ‌ها دورتر از من نگران من باشه و حالِ من براش مهم باشه ، قبلاً حس میکردم متعلق بودن به کسی یا جمعی مثل بودن توی یک حصار تنگ و تاریکِ که دیگران بتونن اونطور که دوست دارن مثل خمیری تو دستشون بگیرند و شکلت بدن ولی این روزا معنیش تو ذهنم تغییر کرده ، راستش حس خوبیه که بدونی به جایی و کسی تعلق داری ، میدونی کسایی هستن که میفهمنت وقتی که حتی خودت هم خودت رو نمی‌فهمی ، راستش این روزا خوشحالم که به جایی تعلق دارم.

آدم هایی که بدون در نظر گرفتن مرزبندی های اعتقادی و ... باهمه خوب رفتار میکنن ستودنی هستن.

«عده‌ای هم در بین ما، دلخوش‌اند به روشن‌تر بودنِ خویش که شاید روی دیگر ابله‌تر بودن باشد. اینان مفتخرند به این که: دیپلم‌شان ریاضی است. کفتربازی نکرده‌اند. اسم و زندگی‌نامه‌ی صدوپنجاه کارگردان سینما را بلدند. راجع به دیالکتیکِ هگل یک چیزهایی شنیده‌اند. از لیلا فروهر بدشان می‌آید. به موتزارت عشق می‌ورزند. می‌دانند که «تولدی دیگر» سروده‌ی فروغ فرخزاد است و احمد شاملو در سال ۱۳۳۲ به‌خاطر فعالیت‌های سیاسی، مدت کوتاهی در زندان بوده و ارسطو شاگرد افلاطون بوده (نه برعکس) و سالوادور دالی و لورکا با هم همکلاسی بوده‌اند و… دیگر چه بگویم؟ این‌ها همه‌ی ناتوانی‌ها و دلخوشی‌های این نسل است. آن هم کسانی از این نسل که احتمالاً اندیشمندترند.» - نامجـو

اسم دیگه‌ دهه بیست سالگی دهه سردرگمی

او در تلاش بود تا از درون قفسی که در آن محصور شده بود، راهی بیابد که تماماً مال خودش باشد، که هنوز برایش مبهم بود. My Brilliant Friend

- My Brilliant Friend

دمیان ای‌یار دیرین من ، بیا تا با یکدیگر عهدی ببندیم. هرگاه که در زندگی به جایی رسیدیم که طاقتمان طاق شد و بغض گلویمان را فشرد و تبِ بلاتکلیفی امانمان را برید بیا تا فقط به یک چیز فکر کنیم ، به شب ، به آنکه حتی در تاریک ترین قسمت از شب هم نوری وجود دارد و هیچ تاریکی‌ ای ابدی نیست.