𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

- بلی،زیبا بود.

- اوهوم درست فهمیدی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ وای فای فای https://t.me/IDsingularity/1620 هنوز دارم به این متنت فکر میکنم و میخونمش، فکر کنم با همه وجودت نوشتیش🥲

نت چقدر ضعیفه!

از کجا میدونی دارم آهنگ گوش میدم:|

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ آهنگی که الان داری گوش میدی؟

- درود والا راستش دوباره افتادم رو دور برنامه داشتن و اینا،فعلا دارم یه مرور کلی میکنم درسارو ، امروز سریال tomorrow رو تموم کردم، بد نبود. فیلم chocolate هم دیدم خوب بود. سعی دارم درگیر روزمرگی نشم و حالم خوبه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ درود بر تو ای زیبا💚 چه خبرا امتحانات کی شروع میشه؟

میگن دل به دل راه داره!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ سلاااااام آخجووون داشتم فکر میکردم کاش بیای صحبت کنیم باورم نمیشه اومدی🥺

- Hey Guys🌱 https://t.me/BiChatBot?start=sc-47435-faLbY8g

ما نمیتونیم خوبی هامون رو با کارهایی که دریغ میکنیم و انجام نمیدیم‌بسنجیم. با چیزهایی که باعث میشن خودمون رو انکار کنیم ،چیزایی که درمقابلشون مقاومت می‌کنیم و کسانی که طرد میکنیم. من فکر میکنم که باید خوبی رو با چیزهایی که در آغوش میکشیم،خلق میکنیم و افرادی که می‌پذیریم بسنجیم.

ما نمیتونیم خوبی هامون رو با کارهایی که دریغ میکنیم و انجام نمیدیم‌بسنجیم. با چیزی هایی که باعث میشن خودمون رو انکار کنیم ،چیزایی که درمقابلشون مقاومت می‌کنیم و کسانی که طرد میکنیم. من فکر میکنم که باید خوبی رو با چیزهایی که در آغوش میکشیم،خلق میکنیم و افرادی که می‌پذیریم بسنجیم.

🎬: Chocolate(2000)

جوری که پینترست و اسپاتیفای منو میشناسن>>>

شاید چیزی در درون من بیشتر مایل به زندگیست تا مرگ.

ژوئن خاکستری، از پله‌های می پایین آمده بودم، لغزش‌ زانوانم و سردی دستانم را حس میکردم، زمزمه هایی از بزرگ‌شدن و ترس از بزرگسالی، پاهایم را روی پله‌ها یکی پس از دیگری میگذارم حرکت میکنم اما چرا احساس میکنم که همانند فیلمی ضبط شده دائما تکرار میشود و هیچ حرکتی صورت نمیگیرد! به ماه نامه‌ای مینویسم،از پنجره‌ای که نیست به آن خیره میشوم،مثل همیشه می‌درخشد. نفس می‌کشم اما احساس خفقان وجودم را احاطه می‌کند،احساس عجیبی‌ست که از زمان شروع جوانی با من همراه است. ولی میدانم که این درد با من زاده شده‌است. احساس کشتی‌ای را دارم که بدون لنگر باشد،چیز هایی که برایشان میجنگیدم را از یاد برده‌ام. بارها این سناریو را همچون یک ویدئو در ذهنم عقب و جلو کرده‌ام ، اما یک دفعه چیزی را از دست دادم،چیزی همچون سیگنالی برای ارتباط با دنیا.نفس نفس میزنم و پابرهنه در زمستانی به نام ژوئن می‌دوم،چیزی را از یاد برده‌ام اما تنها به دویدن ادامه میدهم.نمی‌توانم به تمام هزینه هایی که باید بپردازم فکر نکنم و چیزهایی‌کسانی از دست خواهند رفت. به خود میگویم: آیا میتوانیم کمی مکث کنیم؟ و ما دوباره بلند خواهیم شد. و در پس روزهای سخت و زمستانی طولانی، حتی زمانی که کشتی ما غرق شود،شکاف های نور به صورتت می‌تابد و تو گرم خواهی‌شد.