𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

آدم هیچ‌وقت نمی‌فهمه چی روبه‌روشه! دیگه چه برسه به وقتی که تو جاده‌ی تاریک نشسته باشه توی ماشینی که معلوم نیست کی میرسه، اصلا می‌رسه!

پیش از باران

جهان را به شاعران بسپارید،مطمئن باشید کلمات را بیدار می‌کنند و در سطرها گل و گندم می‌کارند.جهان را به شاعران بسپارید بیابان و باران هردو خوشحال می‌شوند.جهان را به شاعران بسپارید، مطمئن باشید که سربازان شادمانه خواهند رقصید و تفنگ ها سر بر قبضه می‌گذارند.جهان را به شاعران بسپارید آنگاه دیوارها فرو می‌ریزند و مرزها رنگ می‌بازند،درختان به خیابان می‌آیند و در صف اتوبوس به شکوفه می‌نشینند و پرندگان بر سر مردم شهر گل می‌ریزند و گنجشک ها چه‌چهی از خوشی سر می‌دهند.جهان را به شاعران بسپارید.

عقاید فلسفی‌اش مانع سلیقه‌های هنری اش نمی‌شد. از نظر او عقل نباید احساس را ضایع کند. مادام بواری؛گوستاو فلوبر

"The best love is the kind that awakens the soul and makes us reach for more, that plants a fire in our hearts and brings peace to our minds.And that's what you 've given me.That's what I'd hoped to give you forever."

"You cannot live for others.You have to do what is good for you.Even if it hurts some people you love."

Notebook

سیستم آموزشی غیرقابل لمسی که برای تولید چرخ دنده های منطبق بر چرخ جامعه تلاش می‌کند، دولتی که با شهروندانش مانند مهره های شطرنج رفتار میکند، سطحی بودن ستاره بودن، خوشی های بیگانه، حتی همان داروهایی که برای رهایی یافتن به آنها روی می آوری.و تو در تلاشی تا دور خود را دیوار بکشی،شروع می‌کنی و انزوا را با دست های خودت می‌سازی برای دوری از این محراب های دروغ‌پرور، قبله‌های منتهی به جهنم، تسبیح هایی که با لعن ذکرهای خود را پر کرده‌اند. آجر به آجر کناره می‌گیری و دنیای خودت را خلق می‌کنی همچون فردی مبتلا به اسکیزوفرنی، آنگاه که دیوارت نزدیک به اتمام است هر آجر تو را از بقیه جهان دورتر می کند؛ هر آجر تو را دلسرد تر، مصنوعی تر و بنده تفکرات جامعه می‌کند. بینگو! تو در واقع برای همرنگ نشدن با جامعه و سالم ماندن بیشترین آسیب را می‌بینی.

Another brick in the wall جای خالی تمام حرف های نزده رو پر می‌کنه.

این قافیه های سرگردان اگر سر از صندوق‌ها در نیاورند پیر می‌شوند و پرنده نمی‌شوند و جهان بی پرنده جهنمی‌ست که تنها شلیک می‌کند.

ندیدن چیزی رو از آدم خیالاتی نمی‌گیره.

من این بی‌دغدغه‌گی جمعه هارو دوست دارم. همینکه یه گوشه بدون فکر و خیال و نگرانی و هرجور ذهن مشغولی بشینی یه گوشه و یک کار خیلی خیلی معمولی بکنی،نقاشی بکشی، فیلم ببینی،بخوری،بخوابی،کتابتو بخونی،انگار جمعه‌ها رو به خودم یه فرجه برای ریکاوری میدم.بعضی وقتا همینکه کاری نکنی خودش یه گُریزه، یک درمانه.

جمعه‌ها

من حسرت خواب‌های بی‌تعبیرم.

زندگی واقعی دور از چیزیه که ما خواهان نشون دادنش هستیم.