𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

میشه آدم‌ها رو دوست داشت اما حوصله حرف زدن و وقت گذروندن باهاشون رو نداشت.

واقعا دوره زمونه سیاهیه، نزدیک ترین آدمای دورت هم چشم دیدن موفقیتت رو ندارن.

می‌شینی با ذوقی کودکانه در قلبت هزار و یک معنا میسازی و همه در آنی پوچ و بی‌معنی میشن.

روزهای عجیبی‌ست گویی قعر یک چاه عمیق قرار دارم و هیچ‌کس صدایم را نمی‌شنود.

کرت، گربه و کلی حرف نگفته که کتابا میزنن

Overthinking is killing me? Yes. Am I going to do it anyway? Ofc.

آشنایی اضطراب می‌آورد و غریبه بودن اندوه، من چیزی را میخواستم که گرمای آشنایی را داشته باشد و آرامش غریبهٔ بودن را.

کافه شجریان برای وقتی دلت وطنی میخواد

شب‌ها میمیری و صبح باز بلند میشی، چشم باز میکنی و مثل قبل به زندگی ادامه میدی.

“Love is awful. It’s awful. It’s painful. It’s frightening. It makes you doubt yourself, judge yourself, distance yourself from the other people in your life. It makes you selfish. It makes you creepy, makes you obsessed with your hair, makes you cruel, makes you say and do things you never thought you would do. It’s all any of us want, and it’s hell when we get there. So no wonder it’s something we don’t want to do on our own. I was taught if we’re born with love then life is about choosing the right place to put it. People talk about that a lot, feeling right, when it feels right it’s easy. But I’m not sure that’s true. It takes strength to know what’s right. And love isn’t something that weak people do. Being a romantic takes a hell of a lot of hope. I think what they mean is, when you find somebody that you love, it feels like hope.”

Fleabag : I love you. The Priest : It'll pass.

Fleabag

نمیدونم یعنی همه روزای جوونی شون انقدر سخت می‌گذره!

تازه شما فکر کن این میون باید حواسم باشه که قند مصنوعی کم بخورم و پروتئین کافی رو هرروز به بدنم برسونم.

این روزام خلاصه میشه تو کار، تمرین، خوردن، خوابیدن، اورثینک و استرس نمیدونم ولی این روزا هیچ شباهتی به پلنی که برای جوونی تو سرم ریختم ندارن.

تنها چیزی که این روزا زنده نگهم داشته موسيقيه.