آیماه.

پشت دستم را آتش زدم تا دیگر به سراغ کسی نروم، برای کسی به آغوش محبت نروم که دیگر روزی او را بد بپندارد و من مرا آدم بد. داغی دستم به من نشان میدهد که آدم بودن نشانه آدمیت نیست و اگر محبتم را به آدمی ارزانی بدارم قرار است در انتها پشیمانی را به مانند سرمه به چشمانم بکشم. روزانه عشق میدادم اما دریغ از عشق دریافتی، مثال من و دیگران همانند نوزاد معلول و مادری بود که هر روز به او عشق میداد اما حتی کمی هم جبران نمیشد اما هر روز امید داشت، امید به یک روز پس دادن تمام تلاشهای بی وقفه او. آدمیت کم شده، اهمیت دادن به دیگران کمتر، هربارش که تصمیم بر خوب بودن گرفته شد، آدمی پیدا شد که نقض کند و خراب کند هرچه ساخته بودم و می‌ساختم را. من زخم هایم از حرفهایشان است، از امروز به مانند سنگی به قلبی هستم. همان سنگی که با او سر محبتم را شکستند.

به آهستگی مرا ببوس؛ انگار که زخمی را میدوزی.

ناشناس:

وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟

برام یکم آهنگ میفرستید؟

تخصص شما؟ قشنگترین حس‌های دنیا رو با اشتباه‌ترین آدمهای دنیا تجربه کردن.

نگفتن هایم، همان گفته هایی بود که گوشی برای شنیدنشان نبود.

نگاه کن، من همه‌ی این‌ها را نوشته‌ام، و حالا به خود می‌گویم برای چه؟ کسی در من می‌خواهد همه‌شان را در جایی آتش بزند و در کنار گرمای شعله‌ها شبش را به سر برساند. کلمات بسوزند و بسوزند. دلتنگی‌ها؛ بد و بیراه‌ها، نورها و امیدها، نام‌ها و نامه‌ها؛ همه‌شان بسوزند. سپیده که زد، خاکستر شده باشند؛ تاریک و بی‌وزن؛ بر باد سوار، بروند و بروند. سنگین موهبتی‌ست محو و ناآشنا بودن؛ دویدن و دویدن، نبودن؛ رفتن، همیشه رفتن.

میشه لطفاً واسم آهنگ بفرستید؟ هرآهنگی که مودتونه و دوست‌ش دارید. https://t.me/BluChtBot?start=63a0aa09bfdaa88d8441

به من بگو که کجا می‌روی پس از آن وقت‌ها که رویا‌ها تعطیل می‌شوند و ما به رو می‌آوریم؟