آیماه.

+

فکر نمیکردم امشبم که باب میلت رفتار کردم اعصابمو خراب کنی، کاش راضی میشدی تنها زندگی کنم.

هیچوقت به کم قانع نبودم، هیچوقت حد وسط چیزی رو نخواستم،اگه قرار بود یه چیز رو انجام بدم یا باید تهش رو درمیاوردم یا هیچیش رو، این یا خوب بود یا خیلی بد چون ضرر و سودش عین خودش همیشه عمل میکرد، وقتی که انصراف دادم، وقتی که دوباره شروع کردم، وقتی که از سرکار اومدم بیرون و همه وقتایی که برای مهاجرتم گذاشتم و تهش نشد و دوباره تلاش کردم برای جایگاه بهتر همشون باعث میشن بازهم از صبح برم و شب خسته بیام خونه، باعث میشه وقتی به خودم نگاه میکنم یه آدم خسته ببینم که تنش پر از خستگی و درس خوندن و کاره ولی داره لذت میبره از این خستگی و احساس رضایتی که هیچوقت سراغش نمیاد چون این تلاش کردن هیچوقت متوقف نمیشه و انتها نداره، هیچوقت قرار نیست راضی بشم از خودم و بگم امروز رسیدم به این هدفم و اوه دمت گرم، این صد سراغم نمیاد ولی بهت میگم خودتو خسته نکن چون من بجایی رسیدم که الان متوقف شدن و وایسادن برای استراحت یعنی پایان منو شروع گرفتن پاچه ام توسط سگ افسردگی.

اینکار حکم فحش دادن من به طرف مقابل رو داره

ای کاش میتونستم بهت بگم چقد بدم میاد ری‌اکشن و سین زدن خالی بدم میاد و انگار داری بهم میگی خفه شو، منتها جلوی شما عار و ناموس داریم نباید چیز بدی بگم.

شاید زندگی آن جشنی نباشد که تو آرزویش را داشتی، اما حالا که به آن دعوت شده ای، تا میتوانی زیبا برقص.

هیچی باعث نشده من اینو گوش ندم.

از کارای این پسره هم حمایت کنید سر راهتون.

❤️🐍

خدافظ.

صحبتهایمان انگار جان داشت، کلمه کلمه ای که به زبان جاری میکردی مرا از کالبد منفور خود دور میکرد و مرا به معراج میبرد، تو میگفتی و من روح از تنم پر می‌کشید، صحبت کردن با شما در خیالاتی که حتی در آنجا هم شمارا ندارم دلنشین و دست نیافتنیست محبوب من.

شاملو:بیا در لابلای ورقه های این کتاب همدیگر را ببوسیم نگران آبرو هم نباش؛ اینجا هیچ کس کتاب نمیخواند.

حسی که میگفتم شاید با کمی خواب میگذرد؛ مرا وسط خیابان به گریه انداخت.

من هنوز زنده ام.