شهرزاد

هرچه جلوتر می‌روم، هرچه بیشتر از غم نان می‌خوانم و دغدغه‌های بزرگ آدم‌‌بزرگ‌ها را می‌بینم، دیگر درست کردن قهوه صبح برای‌م جذاب نیست. عکس گرفتن از فنجان قهوه برای‌م بی‌معنی‌ست، یک تابلوی نئونی "خب که چی؟" سر در خانه‌ی شیشه‌ای مغزم روشن و خاموش می‌شود. کاری از دست‌م ساخته نیست و در این وضع کتاب خواندن، جاری شدن حس گناه و بی‌هودگی در رگ‌هایم است. مردم زیر پست خانم بازیگری که کتاب معرفی می‌کند نوشته‌اند: "مرفه بی‌درد! چه کسی پول و وقت برای کتاب خواندن دارد؟" کسی که پول و وقت کافی برای گذاشتن کامنت منفی و توهین‌آمیز دارد به من و احتمالن عده‌ای دیگر به‌خاطر کتاب‌ خریدن و کتاب خواندن احساس ناکافی‌بودن و گناه داده‌است. بیست و چهارم بهمن زادروز فروغ فرخ‌زاد است و دست‌م نمی‌رود چیزی بنویسم. به مرده‌ها چسبیدن وقتی یک نفر در ایستگاه مترو مقابل قطار می‌نشیند و می‌خواهد به زندگی‌اش پایان دهد، به مرده‌ها چسبیدن وقتی زنده‌ها آرام ندارند، چه معنایی دارد. (تابلوی نئونی هم‌چنان خاموش و روشن می‌شود.) به دنبال پاسخ برای "خب، که چی؟" تا لایه‌های تار عنکبوت‌گرفته‌ی ذهن‌م پیش می‌روم. ما عادت نمی‌کنیم. من عادت نمی‌کنم. ما فراموش نمی‌کنیم. من فراموش نمی‌کنم. فقط هر بار یک ردیف بار بیشتر به آن بار امانتی که آسمان نتوانست بکشد، اضافه می‌شود که آدم را خسته‌تر، افتاده‌تر و تکیده‌تر می‌کند. اگر می‌خواهم شوق زندگی در من نمیرد باید به زندگی به شکلی که در نظرم درست است ادامه دهم. قهوه‌ی صبح را دم کنم، کتاب جدیدی که از استاد امانت گرفته‌ام بخوانم، ایده‌ی جدیدم برای نوشتنِ دست و پا شکسته را بسط دهم، میم را ببوسم، به گل‌دان‌ها آب بدهم، با خواهرم به The Queen گوش دهم و در آشپزخانه برقصم. برای این‌که شوق زندگی در من‌ نمیرد، باید به زندگی ادامه دهم.

شب به‌خیر🔦

امروز از شکوفه، کتاب هدیه گرفتم. مجموعه داستان موراکامیِ استاد هم مال خودم شد. یک کتاب هم با دوستی رد و بدل کردیم. ابرا یک قاب عکس به من هدیه داد. کلی کلمه هم از بقیه هدیه گرفتم. همه رو بغل کردم تا دل‌م تو این روز سرد و سیاه زمستونی گرم بشه. حالا با کتاب‌ها، کاغذها، کلمه‌ها جمع شدیم جلوی آینه که بدونیم جز خودمون کسی رو نداریم. ۲۳ بهمن ۰۳

بهمن سال سه.

And at the end of the day what was left was the young love we found, wishes we made to the dim light of sunsets, people who've been there to pull us out, melodies that never turned out the way they should but we kept playing anyhow, and poets who reached out to elevate our soul. And you know what a mesmerizing little life it is: To be young, and in love.

داستان نهم: گل سرخی برای امیلی اثر ویلیام فاکنر گفته‌شده معروف‌ترین و محبوبت‌ترین اثر فاکنره. بعد از این‌که خوندین بیاین در موردش صحبت کنیم.💗 داستان، غافل‌گیر‌ی‌ای از جنس رمان امیلی‌ ال داره.

این داستان شبیه تجسم یک فیلم سینمایی بود. یک فیلم آروم ژاپنی. دوست داشتم تمامش رو این‌جا تایپ کنم.

من به هیچ‌وجه نمی‌دانم در دنیا باید چه‌کار کنم. بی‌دردسرترین کار این است که بلافاصله فنجان قهوه‌ام را در نعلبکی بگذارم. گفت‌وگو را با یک نکته‌ی بامزه فیصله دهم، صورت‌حساب قهوه را بپردازم و بعد به اتاقم بازگردم. اما درون سرم، همیشه چیزی چرخ می‌خورد. بعضی‌وقت‌ها این‌طور می‌شود. توضیح‌دادنش سخت است. شبیه یک شم درونی است. نه، آن‌قدر واضح نیست که بتوان آن را شم نامید. یک چیز پنهان است که بعد از آن لحظه، دیگر نمی‌توانم به‌خاطرش آورم. در چنین مواقعی، معمولاً ترجیح می‌دهم شخصاً وارد عمل نشوم. وقتی از پیشرفت موقعیت خسته می‌شوم، از جریان امور کناره می‌گیرم. [سگ کوچک آن زن در زمین، هاروکی موراکامی]

همه‌چیز در این داستان close-up بود. پر از صحنه‌های داستانی زیبا🤍🤍

سه‌شنبه، وقتی روی کاناپه نشسته بودم، پیرمردی از پله‌ها پایین آمد. به‌نظرم هفتادوپنج‌ ساله بود، با موهای خاکستری و یک عینک. او دمپایی پوشیده بود، شلوار راحتی خاکستری و یک لباس آستین بلند. لباس‌ش هیچی لکی نداشت و با وقت اتو شده‌‌بود. پیرمرد قد بلندی داشت و سرحال به‌نظر می‌رسید. من را یاد یک مدیر دبیرستان می‌انداخت که به تازگی بازنشسته شده‌است. گفتم: سلام جواب داد: سلام - می‌توانم این‌جا سیگار بکشم؟ گفتم: البته، راحت باشید. پیرمرد کنار من نشست و یک سیگار از جیب شلوارش بیرون آورد. کبریتی آتش زد، سیگارش را روشن کرد. به کبریت فوت کرد و آن را در زیرسیگاری انداخت. در حالی‌که به‌آرامی دود را بیرون می‌داد، گفت: من در طبقه بیست و ششم زندگی می‌کنم، با پسرم و همسرش. آن‌ها می‌گویند خانه پر از دود می‌شود؛ برای همین همیشه وقتی می‌خواهم سیگار بکشم، این‌جا می‌آیم. شما سیگار می‌کشید؟ به او گفتم: دوازده سال پیش ترک کردم. پیرمرد جواب داد: من هم باید ترک کنم. من هر روز فقط دو نخ سیگار می‌کشم، برای همین نباید زیاد سخت باشد. اما می‌دانی، رفتن به مغازه برای سیگار خریدن و آمدن به این‌جا برای سیگار کشيدن، خودش کمک می‌کند وقت بگذرد. من را به تحرک وامی‌دارد و نمی‌گذارد زیاد فکر کنم. گفتم: یعنی می‌گویید برای سلامتی‌تان سیگار می‌کشید. پیرمرد با نگاهی جدی گفت: دقیقاً. [کجا ممکن است پیدایش کنم، هاروکی موراکامی]

راستی! انتخاب امروز.

گفت: این روزها کمی افسرده به نظر می‌رسی. گفتم: واقعاً؟ گفت: حتماً نیمه‌شب‌ها زیادی فکر می‌کنی. من فکر کردن‌های نیمه‌شب را کنار گذاشته‌ام. - چه‌طور توانستی این‌کار را کنی؟ او گفت: هر وقت افسردگی به سراغم می‌آید، شروع به تمیز کردن خانه می‌کنم. حتی اگر دو یا سه صبح باشد. ظرف‌ها را می‌شویم، اجاق را گردگیری می‌کنم، زمین را جارو می‌کشم، دستمال ظرف‌ها را در سفیدکننده می‌اندازم، کشوهای میزم را منظم می‌کنم و هر لباسی را که جلوی چشم باشد اتو می‌کشم. درحالی‌که با انگشت، مشروبش را هم می‌زد ادامه داد: آن‌قدر این کار را می‌کنم تا خسته شوم، بعد چیزی می‌نوشم و می‌خوابم. صبح بیدار می‌شوم و وقتی جوراب‌هایم را می‌پوشم، حتی یادم نمی‌آید شب قبل به چه فکر می‌کردم. گفت: آدم‌ها در ساعت سه صبح به هرجور چیزی فکر می‌کنند. همه ما این‌طور هستیم. برای همین هر کدام‌مان باید شیوه مبارزه‌ی خود را با آن پیدا کنیم. گفتم: شاید حق با تو باشد. [فاجعه معدن در نیویورک، هاروکی موراکامی]

یک روز دیگر مثل باقی روزهاست. صبح شیر را در ظرف ملامینی گرم می‌کنم، قهوه را در موکاپات می‌ریزم و تا دم بکشد کمی از جدول شرح در متنی که گوشه‌ی میز ناهارخوری‌مان جای گرفته، حل می‌کنم؛ این قسمت به اتاق انتظار می‌ماند. خانم سارا در کانالش از آیین‌های خاصی نوشته‌است که مثلن دوست دارد بچه‌اش بداند شام غروب‌ جمعه همیشه پیتزاست و این‌که خوب است آدم‌ها آیین‌های ختم به آرامش خود را پاس بدارند. بعد از خواندن متن او، به تکاپوی یافتن آیین‌های خودم افتادم و دیدم ایستادن مقابل کابیت ماگ‌ها و فنجان‌ها یکی از همان‌هاست. مقابل قفسه‌ ایستادم تا مناسب با احوالاتم یک فنجان انتخاب کنم مثل باقی روزها، اما ناراحت می‌شوم از این‌که فقط همین یک آیین را در بساط دارم. دیشب خواب دیدم دندان پیش‌م افتاده‌است و دهان‌م پر از خون شده و خون طعم آهن دارد. صبح در گوشی تعبیر خواب افتادن دندان را چک می‌کنم؛ ترسناک‌‌ است. شانه بالا می‌اندازم و در ذهن می‌گویم "من که باور ندارم و فقط تفننی سرچ کردم" که نترسم. بعد بلافاصله داستان کوتاهی از موراکامی می‌خوانم که درباره‌ی مرگ است و دلم می‌خواهد گوشی را بردارم و به کسی زنگ بزنم. دلم خیلی‌چیزهای دیگری هم می‌خواهد، اما فعلن دور، دور خواستن و نشدن است. کسی برای‌م ناشناس فرستاده که نظرت در مورد بالا رفتن دلار چیست و فکر می‌کنم چرا یک‌ نفر باید از من چنین سؤالی بپرسد. من فقط دوست دارم آیین صبح خودم را به‌جای بیاورم، فایل داستان‌های روز سه‌شنبه را آماده کنم، بنویسم، به میم فکر کنم و در جایی که بارقه‌ی نوری روی آن افتاده بنشینم، مثل باقی روزها.

عمر شادی امروزم به کوتاهی عمر همان دانه‌های برفی بود که ننشسته، آب شدند. صبح که دیدم طلوع نارنجی همیشگی روی دیوار نیست، پرده را کامل کنار کشیدم؛ برف تمام شب بی‌صدا باریده‌بود. همه را خبر کردم. فکر کردم امروز توپ هم نمی‌تواند تکان‌م دهد، اما چیزهایی کم‌تر از توپ هم توانستند و همین یک ساعت پیش از نهایت ناتوانی در حرف زدن، از نهایت داشتن حس تقصیر در عین بی‌گناهی و اضطراب از وضعیتی که همه در آن رنج می‌بریم و به منزوی‌شدن می‌کشاندمان، دستان‌م را جلوی صورتم گرفتم و بی‌صدا گریه کردم. انگار هر روزی که از خواب بیدار می‌شوم، با ذهنی بکر و روحیه‌ای دست‌نخورده خانه را ترک می‌کنم و این روح تا به خانه برگردد هزار بلا سرش می‌آید.

یه برفی اومده که نگو. و من خیلی خوشحالم. انگاری داره قلبم لمس می‌شه.

بالاخره پشت پنجره برف نشست..

بچه‌ها خیلی خوشحال شدم صحبت کردیم، از حضور تک‌تک شما ممنونم باز به رسم هر بار؛ هر کتابی این‌جا معرفی می‌شه سلیقه‌ی یک کتاب‌خوان معمولیه، لطفن قبل از خرید باز هم تحقیق کنید. بقیه رو هم تو بات جواب می‌دم💗 شبتون به‌خیر