CODOLEAN

یادم نمیاد آخرین‌باری که چیزهایی مثل تولد و عید رو جدی گرفتم کی بود، حالا خیلی مهمم نیست، میخوام بگم به‌نظرم هر لحظه‌ای که زمان‌رو فراموش کنی همون‌جا ابدیته، بنابراین شاید بشه گفت که ما مکرر برای ابد شادیم و مدام برای ابد غمگین، به هوای تحویل سال غریبه و آشنا شروع میکنن به آرزوکردن، و هیچ‌کدوم هم به کمتر از بهترین‌ها رضایت نمیدن، بهترین آرزوها با جمله‌هایی تکراری که سال پیش هم گفتن، و سال پیش‌تر، و سال پیش‌تر، و سال پیش‌ترش، ما برای ابد امیدواریم، درست نمیدونیم چرا، اما امیدواریم، شاید از ترسه که مدام خودمون‌رو توی دامن این تکرارها پرتاب می‌کنیم، زمان ترسناکه، گذشته‌ت تا همین یک‌دقیقه پیش هم به دنبالت اومده و آینده مدام توی راهه بدون اینکه هرگز از راه برسه، و ما برای ابد توی خط باریک و ناپیدایی میون این دو گرفتار شدیم، باید تمام این «تا ابدها» و «برای همیشه‌ها» رو رها کرد، باید نترسید و دوباره به دل زمان برگشت، به ذات موقت و ناپایدارش، باید به تقویم خیره شد و به ساعت زل زد، بدون دلهر‌ه‌ی تموم‌شدن، شکستن و یا از دست‌دادن، وقت هرکدومش که برسه از همیشه بی‌سلاح‌تریم، تکیه بده و تماشا کن، حتما اولینی بوده و همیشه آخرینی خواهد بود.