775
Підписники
-124 години
+37 днів
+830 день
Архів дописів
یه مرحله از زندگی هم هست که بهش میگن بی تفاوتی ناشی از صبر بیش از حد؛ اینجوریه که دیگه مثل گذشته واسه نبودن ها بی قراری نمیکنی، بابت دیر جواب دادن ها ناراحت نمیشی، حساسیت هات کمتر میشه، و قبول میکنی که گاهی وقتا آدما رو باید با لیاقتشون تنها بذاری.
Mehyad_x_Big_Shaggy_x_Vinak_x_Alireza_AG_x_Hoodadk4_–_Cartier_DjSajjad.mp313.59 MB
گاهی چیزی که ما رو تو همون نقطهی آشنا نگه میداره، امنیت نیست؛ ترسیه که اجازه نمیده از محدودهی قبلی خودمون عبور کنیم. تروما میتونه پنجرهی تحمل ما رو محدود کنه؛ تا جایی که تغییر، تجربهی تازه یا حتی رؤیای بزرگتر برامون چیزی شبیه احساس خطر باشه. اما رشد از جایی شروع میشه که قدمبهقدم وارد تنشها میشیم. تنشهایی که تا دیروز از اونها فاصله میگرفتیم و حالا با تجربه و مهارت، اونها رو کم کم از احساس «تنش» به احساس «تسلط» تبدیل میکنیم. وقتی پنجرهی تحملمون بزرگتر میشه، فقط توانایی ما بیشتر نمیشه؛ جهان درونیمون هم گستردهتر میشه و جای بیشتری رو برای رؤیا، لذت، عشق و شکل تازهای از زندگی باز میکنه.
@deephouseap
چیزی تحت عنوانِ ؛
«برگشت لحظاتِ خوب» وجود نداره
قدر همه چیز رو همون موقع بدونید.
⃤@deephouseap
