Who, me?

فقط توی زندگیم میگرن کم داشتم.

خیلی آدمِ «بمیر اما چیزی بروز نده.» و «ول‌ش کن. ارزش‌شو نداره.» هستم.

خبر؟ سلامتی، دیگه حتی حال ندارم عکس پروفایلت رو تو تلگرام و اینستاگرام چک کنم، سلامت باشی.

خوشم نمی‌آد که گاهی یه جنگ درونی رو به قیمت برنده شدنم توو جهانِ بیرونی به خودم می‌بازم. ارزش‌‌‌ش یهو صفر می‌شه برام. باختی در واقع حسینی.

زندگی هر روز بهتون ثابت میکنه؛ تنها خودتونید و خودتون. آدمای اطرافتون براتون هیچ کاری نمیکنن. امتحانش ضرر نداره. دو روزتون رو توی بیخیالی بگذرونید و هیچ کاری نکنید و ببینید برای کی مهم‌اید؟!

خودتون یه کارایی میکنید که دیگه آدم ازتون ناراحت نمیشه بلکه ناامید میشه.

باز فکر میکنه مغزم به تو حتی اگه نمیرسه دستم به تو.

بزرگترین مشکلم تو پی ام اس اینه که نمیتونیم تشخیص بدم واقعا وضعیتم انقد بده یا بخاطر اختلالات هورمونیمه.

من سینگل تو جمع دوستام با پارتنراشون.

از امتحان سربلند بیرون اومدیم.

هرچقدرم که چرت و پرت بگم

از لحاظ روحی نیاز دارم کلا حق با من باشه

فروغ میگه در ظاهر روی پاهایم ایستاده‌ام. گاهی می‌خندم و گاهی گریه می‌کنم. اما حقیقت این است که خسته هستم. می‌خواهم فرار کنم. می‌خواهم بروم گم بشوم.

به نگین جون گفتم