Lyrics Notes

استاد احمد پژمان ۱۳۱۴-۱۴۰۴ @LyricsNotes

باترانه تقدیم می‌کند: «تمامِ ناتمام» شناخت‌نامه و آثار عبدی یمینی همراه با متن ترانه‌ها و نت آهنگ‌ها به کوشش: یاشار هاشم‌زاده ناشر: Seghers برای تهیه‌ی این کتاب به دایرکت صفحه‌ی اینستاگرام باترانه مراجعه و یا درخواستتان را به آیدی تلگرام ArmanAz51 پیامک کنید. @Baataraaneh

یک بار یک ترانه‌سرای هم‌نسل و کم‌کار در جلسه‌ی خانه‌ی ترانه با بغض و فریاد، چنین موضوعی را مطرح کرد. تازه‌کارها و عاشق کارها و حتی کهنه‌کارها و کاربلدها در طول تاریخ برای ارتباط با صاحب کارها مشکل داشته‌اند. این حقیقت و رویه‌ی تلخ دنیاست. برای رسیدن به توفیق‌، تخصص و آگاهی و تجربه، کافی نیست و باید بتوانیم ارتباط شخصی و اجتماعی لازم را هم به دست بیاوریم و همین تفاوت بنیادین میان افراد است. ما انسان‌ها فارغ از موضوع بخت و اقبال، به عنوان موجوداتی اجتماعی در غیاب هوش اجتماعی و ارتباطی محکوم به شکستیم. اتفاقا عمده‌ی چهره‌های شاخص در طول تاریخ نه‌تنها باهوش‌ترین‌ها نبوده‌اند بلکه گاهی از هوش لازم برای حوزه‌ی فعالیتشان هم بهره نبرده‌اند. در طول تاریخ قطعا سرایندگانی بهتر از ایرج و شهیار و اردلان و زویا هم بوده‌اند اما نتوانسته‌اند در رساندن استعدادشان به آهنگ‌ساز و خواننده‌ی متناسب به اندازه‌ی آن‌ها موفق باشند. ترانه‌سراهایی هم هستند که املا و انشای دبستان را همین حالا رفوزه می‌شوند اما امروز در رسته‌ی مشهورترین و پرکارترین‌‌ها قرار گرفته‌اند. پس به توانایی سرایندگی خود بسنده نکنید! @LyricsNotes

«ترانگی» حمید ناصحی چه عاشقانه زیستم، چه دلبرانه گفتم! از گل و نور و آینه، خنیاگرانه گفتم رنج جهان کشیدم و غم زمانه خوردم برای انتشار عاشقی، ترانه گفتم رهاتر از پرنده‌های در اوج در پی معنای تلاطم موج شعر شدم رو لب سادگی‌ها صدا شدم، به گوش جان نشستم ساز شدم، زخمه به تن خریدم به زخمِ بودنم ترانه بستم چه ورطه‌ها که رنج‌گاه دست‌وپازدن بود! چه غصه‌ها که با دلم به جنگ تن‌به‌تن بود! چه دردهای بی‌حساب! چه بغض‌های بی‌شمار! چه زخم‌ها نشسته رو تن غرور من بود! اما به سوی گم‌شدن نرفتم سمت فراموشیِ من نرفتم پر از هوای زندگی لبریز شاعرانگی سررفته از شکفتگی آکنده از ترانگی جانب جاودانگی: شعر شدم رو لب سادگی‌ها صدا شدم، به گوش جان نشستم ساز شدم، زخمه به تن خریدم به زخمِ بودنم ترانه بستم @LyricsNotes

ايرج جنتى‌عطايى سال‌هاست دچار عارضه‌ى فراموشی‌ست و اين اتفاق جديدى نيست. از طرفى اين عارضه در سنين بالا براى بسيارى از انسان‌ها اتفاقى عجيب نبوده و نخواهد بود. اين اصرار رسانه‌هاى جدى و غيرجدى بر استفاده از اصطلاح «زوال عقل» اما عجيب است! عجيب‌تر و بدتر اما تكرار شايعه‌ى مضحك «بسترى شدن به دليل زوال عقل» است! گويى بار دراماتيك اين اصطلاح و شايعه‌ برايشان جذاب‌تر است! هنرورز عزيز ! اگر از وضع ايرج‌خان خبر موثق ندارى مجبور نيستى مصاحبه كنى يا بنويسى كه خبر دارى و همان قصور زردنويس‌ها را تكرار كنى! كمى تحقيق مى‌توانست تو را به يادداشت همسر ايشان برساند كه جوابت را پيشاپيش داده است. @LyricsNotes

پیام همسر جناب ایرج جنتی‌عطایی @LyricsNotes

علاجُ بشوره ببره!

https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-18790 بخشی از یادداشتم در روزنامه‌ی هم‌میهن به مناسبت زادروز شهیار قنبری در شماره‌ی شنبه ششم مردادماه هزاروچهارصدوسه: «شهیار قنبری این امکان را داشت تا با بهره‌گیری از آشنایی گسترده‌اش با ترانه‌های روز غربی و همراهی موزیسین‌های برجسته‌ای مانند واروژان، اتابکی، افشار و منفردزاده طرحی نو دراندازد. ترانه‌های او در قیاس با ترانه‌های جنتی‌عطایی و‌ از منظر ادبی، ساده‌تر جلوه می‌کرد و همین موضوع، ارزیابان ترانه‌ها را به این نتیجه می‌رساند که ترانه‌های شهیار کیفیت لازم برای انتشار در رسانه‌های رسمی را ندارند. اما اعتماد آهنگ‌سازان طنین به او و هنرش نشان داد که نقطه‌ قوت ترانه‌های شهیار، ترانگی سرشار آن‌هاست. تلفیق موسیقی با سروده‌های قنبری به نتایج شگرفی می‌رسید. ترانه‌های او بسیار گوش‌نواز می‌شدند و همین ویژگی ثابت کرد فرمول‌های قدیمی خلق ترانه برای تلفیق با موسیقی مدرن، جوابگو نیست و باید سراغ شیوه‌ سهل و ممتنع شهیار رفت؛ زبانی امروزین و ساده همراه‌ با واژه‌آرایی‌ها و عبارت‌پردازی‌های دلنشین که به ورطه‌ سطحی‌بودن و ابتذال نیز نمی‌افتاد. ترانه‌های درخشانی مانند دو ماهی، مرد تنها، جمعه، کودکانه و بوی خوب گندم، نمونه‌های برجسته‌ شیوه‌ ترانه‌سرایی شهیار در آغاز راهند. این ترانه‌ها در کنار توجه به ویژگی‌های زبانی و ادبی زبان فارسی، نگاهی جدی به شکل روایت، مضمون‌پردازی و فرم و ساختمان ترانه‌ غربی دارند» متن کامل یادداشتم را همراه با یادداشت‌هایی از فرزاد نعمتی، احسان رعیت، علی ایلیا، پریا تفنگ‌ساز و اتابک سهیلی از لینک مطلب بخوانید. #حمیدناصحی #hamidnasehi @LyricsNotes

تیتراژخوانی و خواندن ترانه‌های متن فیلم‌ها و سریال‌ها یک زمانی در ایران و‌ جهان به شکلی طبیعی به انحصار خواننده‌هایی معدود درمی‌آمد. جدا از فیلم‌های هندی که گاهی یک خواننده در یک فیلم ده، پانزده ترانه می‌خواند و همان خواننده در سال برای بیست، سی فیلم خوانندگی می‌کرد (مانند لاتا منگشکار Lata Mangeshkar با رکورد ۲۵٫۰۰۰ ترانه!) در غرب نیز خواننده‌هایی مانند باب دیلن و الویس پریسلی و دیوید بویی و حتی گروه رولینگ استونز در طی چند دهه، بازار ترانه‌خوانی برای فیلم‌ها را در انحصار خود گرفته بودند. اما نزدیک به سه دهه است که ترانه‌خوانی برای فیلم‌ها و سریال‌ها در جهان دیگر روی خوشی به انحصار و تکرار نشان نمی‌دهد. زمانی که سلن دیون برای ترانه‌ی فیلم تایتانیک (My Heart Will Go On) به اسکار رسید خیلی‌ها منتظر بودند صدای او را از آن پس در فیلم‌های متعددی بشنوند اما این اتفاق به شکل موردانتظار نیفتاد. پس از شهرت و محبوبیت عمده‌ی اجراهای خواننده‌هایی که اسکار و‌ گرمی و‌ گلدن گلوب بردند هم فیلم‌های دیگری سراغ آن‌ها نرفتند (یا خودشان نخواستند) و شاید معدود خوانندگانی مانند التون جان و بیلی آیلیش آن هم تنها یک بار توانستند آن حضور و موفقیت را تکرار کنند. دیگر مانند آن قدیم‌ها عمر شهرت و اعتبار عمده‌ی خواننده‌ها و ترانه‌ها به اندازه‌ی عمر یکی دو نسل نمی‌شود. همان‌طور که بازه‌ی تاریخ مصرف اکثر ترانه‌ها کوتاه شده و ترانه‌های ماندگار برای یک نسل بسیار نایابند. این‌ها البته عوارض پیشرفت تکنولوژی و رسانه‌های جمعی و پلت‌فرم‌های پخش موسیقی نیز هست. در ایران اما هنوز بر همان مدار قدیم می‌چرخیم! همان طور که یک زمانی دلکش و ایرج و عهدیه و پوران و عارف و بعدها گوگوش و داریوش و ابی انحصار خواندن برای فیلم‌ها و سریال‌ها را در دست داشتند در زمانه‌ی ما هم برخی خواننده‌ها هنوز در این زمینه رکورد می‌شکنند. بعد از رسمی‌شدن موسیقی پاپ و تلفیقی، خواننده‌هایی مانند افتخاری و اصفهانی استارت تیتراژخوانی‌های زنجیره‌ای را زدند و بعد امثال اخشابی و لهراسبی و خواجه‌امیری و یزدانی و قربانی و چاوشی و همایون شجریان، عرصه را به انحصار خود درآوردند. اما ظاهرا نه خود این خواننده‌ها و نه عوامل فیلم‌ها و سریال‌ها با هیچ دلیل قدیمی و جدیدی نمی‌خواهند از این رویه دل بکنند. کاری هم به آن‌چه در دنیا می‌گذرد ندارند! حتی ظاهرا دیگر چندان تلاشی هم برای ایجاد تنوع در فرم و محتوا و اجرای ترانه‌ها ندارند. چاوشی و قربانی و همایون و چند خواننده‌ی دیگر همان نقشی را در تیتراژخوانی‌های این روزها ایفا می‌کنند که الیکا و ژوله و شریفیان و رفقایشان در پلت‌فرم‌های ویدیویی! تکرارهایی که گاه، ابتذال را تمام‌و‌کمال برایمان تعریف می‌کنند. @LyricsNotes