ʀᴀᴘɪᴏ

سبک بال رفته بودم چون خیال میکردم همه چیز اونجاست و با کوله ای خالی رفتم خیال میکردم شادی و ارامش زندگی اونجاست خیال میکردم به اینجا نیازی ندارم و همه چیز انجاست و حالا برگشتم با کوله از غم با کوله از حسرت و پشیمانی چون باور دارم که باید این سنگینی روی دوشم باشه تا دیگر هیچ وقت سفر نکنم.

با حسرت از اون راهی که با ذوق رفته بودم برگشتم.

من را.

و هیچکس نخواست.

و هیچکس نشنید.

می خوام که این آدمه باشم؟

اما هیچکس ندید.

شاید این نیز واقعاً عشق نباشد که من بگویم تو برایم از همه‌چیز محبوب‌تری عشق تو در نظرِ من خنجری است که من درونِ خویش می‌چرخانم ...

دلم خوابی میخواهد از جنس مرگ

If you could set me on fire Even though I'm made of water We could set the beauty free And burn away eternally