Insight Corner

سکوت همدم عمیق‌ ترین جلوه‌ های شادی و اندوه است.عاشقان،زمانی که خاموش‌اند بیش از هر وقت دیگری یکدیگر را درک میکنند و پرشورترین و سوزناک‌ ترین سخنرانی بر سر مزار،تنها بر بیگانگان اثر میگذارد اما برای همسر و فرزندان متوفی،سرد و بی‌اهمیت به نظر میرسد

عمیقاً به نبودن فکر می‌کنم؛ نه فقط نبودن جسم، بلکه نبودن این هویت و این روحی که هر روز فرسوده‌تر می‌شود. گاهی احساس می‌کنم یک عروسک، زنده‌تر از من زندگی را تجربه می‌کند. بیشتر دوام می‌آورد، بیشتر دیده می‌شود، به کسی آسیب نمی‌زند و قلبی ندارد که زیر دست آدم‌ها بشکند. شاید اگر روزی جان بگیرد، تنها آرزویش این باشد که دوباره همان عروسک بی‌جان شود. من برای زندگی اشتیاق دارم؛ برای ماندن، برای نفس کشیدن. اما گاهی احساس می‌کنم انسان بودن، بزرگ‌ترین مانع زندگی کردن است...

هرچه بیشتر زندگی میکنی کمتر به پیدا کردن آدم‌ ها امیدوار میشوی و بیشتر به از دست دادنشان عادت میکنی.بلوغ، همین پذیرش آرام فروپاشی‌ های اجتناب‌ ناپذیر است

انسان تنها موجودی است که میان دو نیستی ایستاده و برای چند صباح،نام این فاصله را زندگی گذاشته است

نور همیشه زود می‌میرد... تاریکی نه. برای همین خودم را وقف رنج کرده‌ام. در سکوت، دور خود دیوار می‌کشم و همان‌جا دفن می‌شوم. کاش هرگز طعم نور، باد خنک، عشق و مهربانی را نمی‌شناختم... آن‌وقت راحت‌تر باور می‌کردم که گناه از من است و درد، تنها حقیقتی‌ست که لیاقتش را دارم...