ژوان

نه تو آنی که همانی نه من آنم که تو دانی... |.مولانا.|

مولانا پرسید؛ چگونه انسان‌ها را بشناسیم؟ شمس پاسخ داد؛ به آنچه از تو می‌خواهند نگاه نکن، ببین در تو چه چیزی را زنده می‌کنند؛ آرامش یا آشفتگی.

و شب بخیر به تویی، که با خنده خوشگلتری؛ پس بخند!

ابر بارنده به دریا می‌گفت: «گر نبارم، تو کجا دریایی؟» در دلش خنده کنان دریا گفت: «ابر بارنده، تو هم از مایی» |.حمید_مصدق.|

خداجون منُ با کسایی که تو رو نمیشناسن آشنا نکن قربونت برم!

شهریار اخه تو چقدر خوبی لامصب!

جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کرد وداع جاودانی حسرتا با من جوانی کرد بهار زندگانی طی شد و کرد آفت ایام به من کاری که با سرو و سمن باد خزانی کرد قضای آسمانی بود مشتاقی و مهجوری چه تدبیری توانم با قضای آسمانی کرد شراب ارغوانی چاره رخسار زردم نیست بنازم سیلی گردون که چهرم ارغوانی کرد هنوز از آبشار دیده دامان رشک دریا بود که ما را سینه آتشفشان آتشفشانی کرد چه بود ار باز می گشتی به روز من توانائی که خود دیدی چها با روزگارم ناتوانی کرد جوانی کردن ای دل شیوه جانانه بود اما جوانی هم پی جانان شد و با ما جوانی کرد جوانی خود مرا تنها امید زندگانی بود دگر من با چه امیدی توانم زندگانی کرد جوانان در بهار عمر یاد از شهریار آرید که عمری در گلستان جوانی نغمه خوانی کرد

و شب بخیر به تویی، که باور داری شعر، روحِ زندگیه!

برگردِ خویش پیله‌تندین به صد امید این رنج دلپذیر همین است زندگی! |.فاضل_نظری.|

تا ابد درود بر بارون، بوی بارون، صدای بارون، پیاده‌روی تو بارون، نفس کشیدن تو هوای بارونی، خیس شدن زیر بارون.

برای من و برای تو! یا شاید هم برای ما؛ که مرگ را به سخره گرفته‌ایم تا زندگی ریشه هایش را عمیق‌تر کند در خاکِ سردِ امیدوارمان و روزگاری از شاخه‌های این درخت، این درختِ تنومندِ زندگی، تابی آویزان شود و کودکی دلخوش به پروازِ نصفه و نیمه، از سرِ هیجان و خوشحالی، بلند بخندد! بلندتر از صدای تمامِ گریه‌ها و شکست‌ها و نرسیدن‌ها و نشدن‌ها و اما و اگر و شاید و ولی و نمیدانم ها....