مصدع اوقات

به نظرم حتی حسن ریوندی هم از امیرحسین قیاسی بامزه‌تره

نمیدونم این توییت تبلیغه یا واقعیه اما اگه واقعی باشه هم هیچ‌چیزش متعجبم نمی‌کنه و فقط یک سوال دارم. سیسی قیاسی چیه دیگه؟ واحد اندازه‌‌گیری قیاسیه؟ مثلا اگه نیم لیتر قیاسی باشه دیگه «مردم از خنده قیاسی دهنت سرویس 😂» کنسله؟

برخی شب‌ها با خودم فکر میکنم که ای کاش یه مارکسیست نامرتب و کثیف بودم که معتقده روتین پوستی توطئه‌ی نظام سرمایه‌داریه و برای مبارزه باهاش شبا قبل خواب صورتش رو نمیشوره.

به نظرم یکی از بهترین اتفاقات موسیقی فارسی در دهه‌ی هشتاد همکاری کامیار با بلک‌کتس بوده. نمیدونم شاید هم کلا وجود کامیار اتفاق خوبی بوده. عالیه به هر حال و ممنونم.

سلام بچها میگم شما معمولا میان‌وعده چیا میخورید؟ من خودم پوست لب

جنگل‌های هیرکانی که دارن میسوزن تنها باقی‌مونده‌ی اکوسیستم ۲۵ میلیون سال پیش تو خاورمیانه‌ن. یعنی دقت کنید وسط بیابون و کوهستان خشک خاورمیانه جنگل بکری وجود داره که یکسری از گونه‌های گیاهیش رسماً فسیل زنده هستن. ظاهرا بعد از تیکه‌تیکه کردن جنگل‌های بلوط زاگرس، این‌دفعه نوبت اینجاست. سالی دو سه بار خبر آتیش‌سوزی میاد که حداقل یک هفته ادامه داره‌. من هیچ حرفی برای زدن ندارم، الان هزارخط دیگه هم تینجا یا هرجایی بنویسم هیچ‌کاری از دستم برنمیاد. فقط احساس میکنم سیستم عصبیم برای یه ایرانی بودن در سال ۱۴۰۴ زیادی ضعیفه.

چقدر دقیق گفت. «کسانی که ایران رو دوست دارن تنهان».

ولی پسری که دیت اول نقاشی‌های غارش رو نشونت میده😍😍😍>>>>

حتی اگه اینترنت قطع بشه، تمام تکنولوژی و تمدن بشریت از بین بره و انسان‌ها دوباره به غارنشینی رو بیارن، باز هم نوادگان کاربرهای توییتر فارسی همدیگه رو پیدا و راجع به دنگ در دیت اول و دوم بحث خواهند کرد

نشستن رو یه نیمکت تو پیاده‌رو و تماشای آدم‌ها نسخه‌ی سالم‌ِ گشتن تو اکسپلور اینستاگرامه

متاسفانه همه‌چیز خیلی دروغین‌تر از اونیه که که بخوام برای چیزی بجنگم

به نظرم اون قضیه‌ی انا الحقِ منصور حلاج خیلی خلاقانه بود باید به فکر خودم میرسید

بنده ساعت ۳ بامداد پس از خاموش کردن برق اتاق در حال فرار از اجنه و ارواح خبیثه:

من واقعا متوجه طرز کار مغز نیستم. الان داشتم به کلمه‌ی «لحظه» فکر میکردم که یهو یادم اومد تو ابتدایی یکی از همکلاسی‌هام «لحظه به لحظه» رو نوشته بود «له زه به له زه». یعنی تمام مدت چنین چیزی توی مغزم یه گوشه داشته خاک میخورده و خودم از وجودش خبر نداشتم. طفلکی چقدر منتظر مونده تا نوبتش بشه و بگه بالاخره به منم فکر کرد، منم وجود دارم. حالا برام سواله الان که یادم اومد کجا میره؟ کلا پاک میشه؟ یا میره یه گوشه به خاک خوردنش ادامه میده؟ خیلی نگرانش شدم. خدا میدونه در همین لحظه چه اطلاعات بی‌مصرف و بی‌محتوایی تو مغزم زانوی غم بغل گرفتن و زنجیر به دست تو یه گوشه‌ای از یه سلول تاریک و مرطوب نشستن تا فرصتش پیش بیاد که بتونن خودشون رو معرفی کنن. موهاشون بلند شده و سالهاست که حموم نرفتن. صدای چکه‌ی آب از سقف میاد. همه فراموششون کردن. حالا باید غصه‌ی اونا رو هم بخورم.

از متمدن و محترم بودن خسته‌ام. ای کاش یه نئاندرتال تو کوهپایه‌های زاگرس بودم که لری حرف میزنه و برنامه‌ی امشب و فردا و هفته‌ی آینده‌ش دزدی و زورگیریه