❣️دلــداده❣️

تو عهد و وفای خود شکستی #سعدی

فال امروز شما غزل شماره ۱۴۷ نسيمِ باد صبا دوشم آگهی آورد: که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد به مطربانِ صبوحی دهيم جامه‌ی چاک بدين نويد که باد سحرگهی آورد بيا بيا که تو حور بهشت را رضوان در اين جهان ز برای دل رهی آورد همی‌رويم به شيراز با عنايت بخت زهی رفيق که بختم به همرهی آورد به جبر خاطر ما کوش کاين کلاه نمد بسا شکست که با افسر شهی آورد چه ناله‌ها که رسيد از دلم به خرمن ماه چو ياد عارض آن ماه خرگهی آورد رساند رايت منصور بر فلک #حافظ که التجا به جناب شهنشهی آورد

ای دِل اَر سیلِ فنا، بنیادِ هستی برکَند، چون تو را "نوح است کشتی‌بان"، ز طوفان غم مخور... #حافظ

+ تو بمان با دگران، وای به حالِ دگران #شهریار

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی #شهریار

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ و قطعا می‌دانیم که سینه‌ی تو از آنچه می‌گویند تنگ می‌شود. #سوره حجر #آیه ۹۷

که در آب "مُرده" بهتر که در آرزوی آبی! #سعدی

هرگز ز سنگِ دل شکنانم هراس نیست، "این شیشه را برای شکستن گرفته‌ام"... #کلیم_کاشانی

یکی از ملوکِ بی‌انصاف پارسایی را پرسید؛ از عبادت‌ها کدام فاضل‌تر است؟ گفت: تو را خوابِ نیمروز تا در آن، یک‌نفس خلق را نیازاری! ظالمی را خفته دیدم نیمروز گفتم این فتنه است، خوابش برده، بِه وآنکه خوابش بهتر از بیداری است، آن‌چنان بَد زندگانی، مُرده به #سعدی

ای دیر به‌دست‌آمده، بس زود برفتی آتش زدی اندر من و چون دود برفتی چون آرزوی تنگ‌دلان دیر رسیدی! چون دوستی سنگ‌دلان زود برفتی! زان پیش که در باغِ وصالِ تو دلِ من، از داغِ فراقِ تو برآسود، برفتی ناگشته من از بندِ تو آزاد بجستی، ناکرده مرا وصلِ تو خشنود برفتی آهنگ به جان من دل‌سوخته کردی چون در دل من عشق بیفزود، برفتی... #انوری

سزای خوبی نو بر نیامد از دستم! زمانه نیز «چه بد» می‌دهد سزای تو را... #هوشنگ_ابتهاج

ز روی خوبِ تو بَرخورده‌ام، خوشا دلِ من! که هم عطای تو را دید و هم لقای تو را #هوشنگ_ابتهاج

هزار روز به شب، شب به روز آوردیم، میانِ ما و فراقِ تو ماجراست هنوز... #شکیبی‌_اصفهانی

در همین پاییزِ تهران، زیر بارانی که نیست، می‌گرفتم آرزوی پوچِ دستانی که نیست! می‌کشیدم هر طرف با خود خیالِ بودنَش می‌رسیدم پشت آن بن‌بست پنهانی که نیست گاه می‌بوسیدمش آنقدر تا مستش کنم گاه می‌بوئیدمش تا اوجِ پایانی که نیست! گاه هم می‌بردمش آنجا که شاعر می‌شدم انتهای آن خیابان... دورِ میدانی که نیست گوشه‌ی تاریکِ کافه... زیر آن نورِ عجیب رو‌به‌روی بیت‌های آن غزل‌خوانی که نیست می‌نشستم پشتِ آن میزی که جُرمم را نوشت خیره می‌ماندم به زندانِ دو چشمانی که نیست! بوی چای و بوی قهوه، بوی سیگار و هوس بوی تلخ و بوی حسرت... بوی وجدانی که نیست! آن طرف او بی‌تفاوت، داغ می‌نوشید و من، این طرف با طاقتِ سر رفته از جانی که نیست آه می‌نوشیدم و یخ بسته دستانم فقط گرم می‌شد با بخارِ خوب فنجانی که نیست... باز من.. خودکار و کاغذ.. باز من.. دیوانگی.. باز این دردی که هست و باز درمانی که نیست تکه‌های بودنم انگار جا ماندن در او مثل این گلبرگ‌ها بر خاکِ گلدانی که نیست من قسم خوردم که از او بگذرم... اما نشد در همین پاییزِ تهران، زیر بارانی که نیست... #شیوا_الله_وردی

گُلی سُرخم که بی‌اندازه از پاییز می‌ترسم! از این پاییز، این گُلچینِ بی‌پرهیز می‌ترسم نبند امّید بر من باغبان، خیلی نمی‌مانم چنان تُردم که از هر لرزش ناچیز می‌ترسم تمام خنده‌هایم را تلافی می‌کند دنیا نپرس از من چرا از خنده‌ی یک‌ریز می‌ترسم نمی‌دانم چرا تقدیرمان را از ازل بی هم... خدا لعنت کند بختم که از او نیز می‌ترسم دلم بازار مسگرهاست "مولانا" کجا رفتی؟ بگو که "شمس" برگردد، من از "تبریز" می‌ترسم اگر چه "سربداران" می‌رسند امّا نمی‌دانی، که "نیشابورم" و از حمله‌ی "چنگیز" می‌ترسم خلافِ داستان‌هایی که از "فرهاد" می‌گفتند هم از "خسرو" هم از "شیرین" هم از "شبدیز" می‌ترسم در این منظومه‌ای که بر مدارِ درد می‌چرخد به‌جز تو ماهِ من از هر کس و هر چیز می‌ترسم... #ثریا_صفری

و هنوز... چشم نسرین همچنان چشمک‌پرانی می‌کند #شهریار

ما به داغِ عشق‌بازی‌ها نشستیم #شهریار

از هر طرف که رفتم، جز وحشتَم نیَفزود زنهار از این بیابان زین راهِ بی‌نهایت... #حافظ

به احتیاط رو اکنون... که آبگینه شکستی #سعدی

هر لحظه‌ی همراهی ما خاطره‌ای بود، اما تو به یک خاطره پیوستی و رفتی... #فاضل_نظری