БАШАНД КИТОБЕН

«Муаллиф кӯшиш кардааст, ки нақши исмоилияи асрҳои Х-ХIV-ро дар инкишофи афкори фалсафӣ ва ҷамъиятшиносӣ, озодандешӣ ва озодфикрӣ дар Шарқи исломӣ дар асоси муқоисаи асарҳои мухталифи исмоилиён, мулоҳизаҳои онҳо, ки дар китобҳои муқобилонашон ва адабиёти тадқиқотӣ оварда шудаанд, бо мазмуни китобҳои мутафаккирони дигар ҷараёнҳои ғайришаръӣ (асосан машшоиён ва тасаввуф) ва намояндагони фалсафаи расмӣ — калом, нишон диҳад.»

«Макиавелли первый и в своем роде единственный мыслитель эпохи Возрождения, который сумел достаточно определенно постичь смысл основных тенденций этой эпохи, смысл ее политических требований и устремлений, сформулировать и изложить их таким образом, что они не просто становились высказываниями, максимами или афоризмами, а самым активным способом воздействовали на тех, кто еще смутно ощущал эти требования, но кто стремился к преобразованию существующего положения вещей, существующих порядков, кто сгорал от желания увидеть преображенную Италию.»

«Дар зиндагӣ чун дигар инсонҳо, мақсадҳову орзуҳои зиёд доштам, вале орзуи дидор бо Ҳозиримом волоҳазрат Шоҳкарим-ал-Ҳусайнӣ бароям дастнорас буд. Яъне ҷомаи амал пӯшидани чунин орзуро ман имконнопазир медонистам. Дар хотир дорам, вақте ки пеш аз сафари Швейтсария барои аёдати яке аз мӯйсафедони қадршиносам амаки Алибахш рафта, мақсади сафарамро баён кардам, ў бо нигоҳи ҳайратзада чунин ҷавобам дод: «Ин ҳеҷ мумкин нест». Бале, ман низ он солҳо чунин фикр мекардам, аммо тақдир чунин лаҳзаи фаромӯшнашавандаро насибам гардонд, ки ман ин лаҳзаро гуворотарин ва муассир тарин лаҳзаи ҳаёти худам меҳисобам.»

«Книга посвящена слабоизученному вопросу русско-бухарских отношений в связи со статусом западнопамирских бекств (Вахан, Рушан и Шугнан) и борьбе их населения с бухарскими властями в конце XIX - начале ХХ в. Она состоит из двух частей: авторского текста и архивных материалов.»

«Тоҳиру Зӯҳро дар дасти мураббиёни кордида тарбия ёфта, ба воя мерасиданд. Онҳо ҳамеша, ҳам дар сари дастурхон, ҳам дар вақти сайру гашт дар чорбоғи диловези подшоҳӣ якҷо буданд ва ҳамеша бо ҳам бозӣ мекарданд. Вақте ки ба синни мактабхонӣ расиданд, ҳар дуро ба як мактаб супориданд, ҳар ду ҳамсабақ гардиданд. Ин воқеа дар дили душманони вазир - падари Тоҳир оташи рашку ҳасадро фурӯзон кард. Дили чун таги дег сиёҳи онҳо аз заҳри қасду ниятҳои бад лабрез шудан гирифт. Кор ба дараҷае расид, ки онҳо дар ҳар як мавриди мувофиқ дар назди подшоҳ вазир ва писари ӯро ганда карда, ба таърифи Зӯҳро сар мекарданду мегуфтанд: Эй подшоҳи аъзам! Духтари дар ҳусн беҳамто ва дар ақлу дониш беназири ту сазовори беҳтарин подшоҳи олам аст, сазовори подшоҳест, ки мамлакатро боз ҳам васеътар, давлататро боз ҳам зиёдтар карда тавонаду ба шӯҳратат шӯҳрат зам кунад.»

«Дарвазские говоры распространены на северных и южных склонах Дарвазского хребта в сельсоветах Сафедоронском, Сагырдаштском, Пуштарогском и Мионаду Тавильдаринского района, Сангворском районе, Нильвандском, Калай-хумбском районах Гармской области и Ванджском районе Горно-Бадахшанской автономной области. Кроме того, дарвазские говоры распространены и за пределами Советского Союза в Афганистане. Река Хингоу до своего верхнего течения (кишлак Арганкун) является естественной границей, отделяющей вахиинско-дарвазские говоры от вахиинско-каратегинских.»

«В этой книге представлены волшебные и бытовые сказки, сказки о животных, легенды, мифы, записанные в Каратегине, Вахио, Дарвазе, Вандже и в других районах Бадахшана — в горных долинах и ущельях юго-восточного Таджикистана.»

«Помир, ки унвони баланди «Боми Ҷаҳон»-ро дорад, ситораҳое дар домани худ парвариш додааст, ба амсоли: Тамкин, Айнӣ, Лоҳутӣ, Пайрав, Турсунзода, Улуғзода, Қаноат, Бозор, Лоиқ, Гулрухсор ва чандин бузургони дигар… Пас аз озодӣ ва истиқлоли Тоҷикистон нури он ситорагон акнун аз теғаи Домаванд ҳам нурафшонӣ мекунад.»