Untolds.

تا اخر ماه خیلی مونده اصلا ایده‌ای ندارم با این موجودی چطور میشه دووم اورد.

ببینمت یه چیز خوشگل پیش من داری🎉.

امسال کادوی تولدی دریافت نکردم،ته دلم بغضی ام.

🪶

چی بپوشم که باهاش هم بتونم برم کلاس هم حراج تهران هم مهمونی؟

🌄

ببخشید که تو یه مجتمع بین راهی وسط جاده تنهات گذاشتیم و رفتیم. ۱۶ ساعته از فکرت درنیومدم، دیشب خوابتو دیدم، و نمیتونم از فکر اینکه الان کجا ممکنه باشی دربیام.

افسردگی داره‌ میخورتم‌‌ و کارام همینجوری رو هوا موندن. وقتشه باز استاد رو از خودم ناامید کنم.

بعضی وقتها خیلی بداخلاقی میکنم و خیلی ناراحت‌کنندست. کاش میتونستم خودمو دعوا کنم.

کلا همیشه طرفدار و تبلیغ‌کننده‌ی این قضیه بودم که آدم باید فقط خوشبختیش براش مهم باشه. فکر میکردم اگه بتونیم خوشبختی رو فارغ از لوکیشن محل زندگی برای خودمون بسازیم میتونیم بدون مهاجرت یا پول هم خوب زندگی کنیم. الان اگه برگردم عقبم دلم میخواد اون ورژن خودم که این حرفا رو میزد کتک بزنم. جای سفت نشاشیده بودم.

پارسال اینموقع هزار مدل برنامه و خواسته داشتم، کار میکردم زبان میخوندم بیرون میرفتم و مطمئن بودم تا یک سال آینده زندگی رو حسابی زیر و رو کردم. الان ولی فقط میخوام تا سال بعد خطری جونمو‌ تهدید‌ نکنه.

راستشو بگم، عاشق سرمام ولی این دو روز که هوا سرد شده حال روحیم انقدر بد بوده که هیچ کاری نکردم. ۱۷ دی اخرین روزی بود که همه چیزمون عادی بود و هوا سرد سرد بود. بعدش دیگه خوب نبودیم و یهو جنگ شد و دوماه انقدر تو خونه‌ موندیم و کارامون تعطیل شد که هیچی از تغییر سال و فصل نفهمیدیم، جنگ تموم شد از خونه اومدیم بیرون دیدیم هوا گرمه. تابستون با دلار ۱۵۰ تومنی شروع شد و با ۲۵۰ تومن تموم شد (طی تابستون ۴۰٪ فقیرتر شدیم)، و الان که هوا سرد شده انگار یه چیزی با سیلی خورده تو گوشم که یک سال گذشت.

من و پلی لیست غیر انگلیسیم در مقابل کل دنیا.

چندین ماهه جنگ تموم شده ولی انقدر رو حالت جنگ یا گریز موندم که رعد و برق زد فکر کردم یه جا رو زدن.

اگر پولدار بودم برای مجموعه‌م بطور قطع یه درخت از امدادیان میخریدم.

کاش میشد بزنمت زیر بغل ببرمت خونمون.