TheCapman | دِكَپْمَن

مشکل خود صبر نیست، مشکل تا کی صبر کردنه... @The_Capman

گاهی آدمی که امن‌ترینِ خود را گم میکند، خودش را در نامتناهی‌ترین لبه پرتگاهی از وجودش قرار می‌دهد تا با پریدن از آن به همه چیز پایان دهد. به خستگی‌هایش. نگاه‌هایش. صبرهایش. دویدن‌هایش. سکوت‌هایش. تاریکی‌هایش. اینجاست که نمی‌داند کجای این جهان ایستاده‌‌ است. و قرار است به کدام تنهایی خودش پرت شود. دوست دارد که حرف بزند. اما نمی‌تواند. ترجیح می‌دهد با حرف‌های خودش تنها بماند و گریه کند. غریب است. با خودش و قلبش. کاش میتوانستم بیشتر بنویسم. واقعیت این است که آنچه در درون یک آدم می‌ماند، بی‌نهایت بیشتر از آن چیزیست که بخواهد به صورت کلمات بیان کند. بهتر است بروم و با حرف‌های خودم تنها بمانم و ..‌‌‌. @The_Capman

جاده، شب، تو...

ابهام، آبستن احتمالات متضاد است. به همان اندازه که احتمال دردناک‌تر شدن وضعیت وجود دارد، احتمال کم درد شدن و روشن‌تر شدن آینده هم وجود دارد. در غیرقابل پیش بینی ترین شرایط، بیشترین فرصت برای رخ دادن احتمالات متضاد به وجود می‌آید. باشد که از پس سخت‌ترین‌و دردناک ترین روزها، احتمالاتی کاملا متضاد با آنچه تجربه کردیم، همچون جوانه هایی کوچک که از دل جنگلی به آتش کشیده سربرمی‌آورد، بیرون بیایند و امید را به بازماندگان درد و اندوه، برگردانند. "پونه مقیمی⁩" @The_Capman