مذبوحات☫

آیا هیچ امکانی برای بازگشتت وجود ندارد؟

خدا به مردم عراق عزت روزافزون بده

یحتمل اگر بعد از امیرالمؤمنین به عجمان اون دیار می‌گفتی یه روزی میاد که عرب‌ها با این احترام و این جمعیت یک ایرانی رو تشییع می‌کنند حتی قادر به تصور کردنش هم نبودند... آقای ما همیشه معادلات رو به هم زده...

از دولت محزونان وز همت مجنونان آن سلسله جنبان شد تا باد چنین بادا

شبیه لبخند وسط گریه. بین این همه اشک و آه و فعان، شوری به جون ما افتاده و انگار بعد از ماه‌ها توی رگ‌هامون خون دویده باشه. مثل این که بتونی بعد از حبسِ نفس تو عمیق‌ترین قسمت دریا، بیای رو آب و نفس عمیق بکشی؛ آقای ما بعد از ۶۹ سال فراق به کربلا رسید.

قد و بالات نظر خورد...

«با منی وز من نمی‌داری خبر...» آخه آدمی تو؟

ما را به کربلای فراقت رها مکن...

خوش به حال مردم قم که هنوز بین اونهایی، خوش به حال مردم عراق و مشهد که مشتاق و منتظر دیدار شما هستند... و بدا به حال ما که بعد از این حتی تصویر تابوتت هم در قاب چشم‌هامون قرار نمی‌گیره. تهران بعد از شما تهی و ناشکیب شده، انگار که دماوند هم پشتش به شما گرم بود عزیز من.

حذف شدن اسطوره‌ی ورزشیم از جام رو کجای دلم بذارم؟

حالا دیگه مطمئنم مرگ می‌تونه بهتر از زندگی باشه‌.

حس می‌کنم دیگه هیچ غمی به این وسعت نخواهد بود و هیچ حادثه‌ای منو تا این حد غمگین نخواهد کرد. امروز من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود...

امروز که سلانه سلانه به سمت مصلی می‌رفتیم به گذشته فکر کردم. قبلا برای اینکه تو صحن اصلی باشیم تا شاید آقا رو ببینیم چند ساعت قبل از نماز و با انرژی مضاعف خودمون رو می‌رسوندیم ولی امروز یه جوری پاها یاری نمی‌کرد و‌ کم‌کاریش رو گذاشته بود به عهده‌ی اشک چشم‌ها که پشت درهای بسته، توی صف‌های انتهایی و دنج‌ترین جای ممکن ایستادیم... حالا حتی آوردن اسم مصلی و رفتن به اونجا هم برای من غمناک و درآور شده...

هفتم؛ به مصلی بیایید، قول نمی‌دهم دلتان آرام بگیرد اما مطمئنم بعد از اینکه از اینجا بروید همه غم دنیا را با خودتان می‌برید، خودتان را به این کشتی نجات برسانید، قرار نیست آقای ما بر کسی نماز بخواند، می‌خواهند برای آقای شهیدمان نماز بخوانند…

از صبح داخل شهر و بین زائرام اما کوچک‌ترین جاذبه‌ای هم منو به سمت مصلی نمی‌کشونه؛ آخه من دلم باهات وداع کنم عزیزدلم...

می‌شه بهم بگی سپردی‌مون به کی؟