پَرسه در پارسی۲

کاش آمدنت را       به کوچِ دوباره‌                پیوند نمی‌زدی...          کاش!        تمام ناگفته‌هایم را پَر می‌دادم                  در خیال آمدنت      "زندگی"  چه تکرار عجیبی دارد       در پس هر آمدن           هزاران بار رفتن...        من روزگارم را از بَرَم                 و              مرگ                  پایان                    کبوتر                        نیست      مطلعِ جور زندگیست!         در لحظه               در زمان        و            من          تا درخت شدنم              پاییز پاییز روییدم...                       #رویا_عمران_پور @parse_dar_parsi_2

#مجاز_به_زبان_تصویر هیونان به هیزم کشیدن شدند همه شهر ایران به دیدن شدند شاهنامه فردوسی گذر سیاوش از آتش کاری از استاد سعید همایونفر @parse_dar_parsi_2

کجاست بارشی از ابر مهربان صدایت که تشنه مانده دلم‌در هوای زمزمه هایت❤️ @parse_dar_parsi_2

‍ این روزها ، خیلی‌ها فقط خسته نیستند؛ بلکه از خودِ زندگی خسته‌اند. از اینکه هر روز باید با خبر بدی تازه، ترسی تازه، فقدانی تازه یا آینده‌ای نامعلوم روبه‌رو شوند. آدم ممکن است هنوز کار کند، بخندد، مهمانی برود، عاشق باشد و زندگی روزمره‌اش را ادامه بدهد، اماوقتی رنج طولانی می‌شود، سؤال‌های انسان هم تغییر می‌کنند. دیگر فقط نمی‌پرسیم «چطور از این وضعیت عبور کنم؟»؛ گاهی می‌پرسیم: «چرا اصلاً باید چنین رنجی وجود داشته باشد؟» چرا انسان باید این‌همه درد بکشد؟ چرا بی‌عدالتی ممکن است؟ چرا آدم‌های خوب آسیب می‌بینند؟ و چرا جهان اجازه می‌دهد چیزهایی اتفاق بیفتند که تحملشان برای ذهن انسان این‌قدر دشوار است؟ اینجاست که مسئله‌ی «شر» دیگر یک بحث فلسفی دور از زندگی نیست. شر را وقتی می‌بینیم که رنج، بی‌عدالتی و خشونت وارد زندگی واقعی آدم‌ها می‌شوند.. در چنین شرایطی، طبیعی است که ذهن بخواهد برای این رنج توضیحی پیدا کند. اما شاید یکی از مهم‌ترین تمایزها این باشد که معنا دادن به رنج، به معنای توجیه کردن آن نیست. لازم نیست برای هر درد وحشتناکی یک «حکمت» پیدا کنیم تا بتوانیم تحملش کنیم. بعضی چیزها واقعاً ناعادلانه‌اند. بعضی رنج‌ها واقعاً شر هستند. اما امید در چنین روزهایی یعنی چه؟ یعنی وانمود کنیم همه‌چیز خوب است؟ یعنی اخبار بد را نبینیم؟ یعنی به خودمان بگوییم «همه‌چیز درست می‌شود» در حالی که هیچ تضمینی برای آن نداریم؟ نه. امید، خوش‌بینی نیست. امید یعنی با وجود دیدن تمام آنچه ترسناک و دردناک است، هنوز آینده را کاملاً از پیش تعیین‌شده ندانیم. یعنی نگذاریم واقعیتِ امروز، تمام امکان‌های فردا را در ذهن ما ببلعد. گاهی امید خیلی کوچک است. در یک رابطه. در دوستی. در اینکه هنوز می‌توانیم کسی را دوست داشته باشیم. در اینکه هنوز از موسیقی، یک فیلم، طبیعت، چیزی درونمان تکان می‌خورد. شاید همین‌ها نشانه‌هایی باشند از اینکه روان انسان، حتی زیر فشار شدید، کاملاً تسلیم تاریکی نشده است. ما قرار نیست در این روزها وانمود کنیم قوی هستیم. قرار نیست برای هر رنجی معنای زیبا بسازیم. قرار نیست خشممان را سرکوب کنیم یا برای اتفاقات دردناک توضیحی پیدا کنیم که همه‌چیز را قابل قبول جلوه دهد.امید شاید همین باشد: اینکه در دلِ جهانی که فعلاً برایمان غیرقابل‌اعتماد و بی‌رحم به نظر می‌رسد، هنوز احتمال بدهیم که همه‌چیز همین نیست. اینکه هنوز بتوانیم بگوییم: «من در مورد آینده نمی‌دانم.» و شاید همین «نمی‌دانم» یکی از آخرین جاهایی باشد که امید می‌تواند در آن زنده بماند؛ چون تا وقتی آینده را کاملاً تمام‌شده ندانسته‌ایم، هنوز امکانِ غافلگیر شدن توسط زندگی وجود دارد. الهام_موسویان @elhammoosaviyan @parse_dar_parsi_2

هشتم مهرماه، روز بزرگداشت مولانا مثنوی‌خوانی استاد محمدعلی موحّد بشنو این‌نی چون شکایت می‌کند از جدایی ها حکایت  می کند @parse_dar_parsi_2

چنان مرا شکفته‌ای که من برای آفتاب تو را مثال می‌زنم تو را مجال می‌دهم که هم‌قدم به رقص من به سوی بی‌مکان باد باختر وزان شوی تو را خیال می‌کنم و قطره‌قطره جوهرم تو را کلام می‌کند که در کتاب خاطره عزیز داستان شوی چنان مرا شکفته‌ای! چنان مرا شکفته‌ای که من برای خاک‌های باغچه تو را مثال می‌زنم مرا تو شاخه می‌کنی تو را نهال می‌شوم مرا شکوفه می‌کنی تو را بهار می‌شوم تو خط و خال می‌دهی تو را غزال می‌شوم و می‌دوم و می‌رسد دمی که من در آخرت به سوی مرگ می‌روم دم از ملال می‌زنم مرا نگاه می‌کنی مرا نگاه می‌کنی و من برای زندگی تو را مثال می‌زنم. #مبیناوفا @mobinavafaa