شوان حميد

قال أحمد بن إبراهيم البرمكي: حضرت مجلسه - يعني أبا الحسن ابن بشار الحنبلي - ليلة النصف من شعبان، فلما جلس على الكرسي دعا الناس له وقالوا: أباحك الله النظر إليه، فقال: والله والله والله - وعقد بيده ثلاثا - لا نظر إليه غدًا إلا من يؤمن في الدنيا بالنظر. ئامادەی مەجلیس و وانەیەکی ئەبو حەسەنی کوڕی بەشاری حەنبەلی بووین لە شەوی پانزەی شەعباندا، کاتێک لەسەر کورسیەکەی دانیشت خەڵکی دوعایان بۆ کرد و وتیان : خوای گەورە چاوت بە بینینی خۆی شاد بکات، فەرمووی: سوێند بە الله، سوێند بە الله، سوێند بە الله - و بە دەستی ئاماژەی بە سێ جار کرد - سبەینێ (کە ڕۆژی دواییە) کەس سەیری خوای گەورە ناکات و نابینێت تەنها ئەو کەسە نەبێت کە لە دنیادا باوەڕی بە بینینی هەبێت. [ جزءٍ فيه: حكايات وأخبار وكلام أبي الحسن علي بن محمد بن بشار ] يا الله ئێمە تۆ دەکەینە شاهید کە ئێمە باوەڕمان وایە بڕواداران تۆ دەبینن و سەیرت دەکەن بە چاوەکانیان لە ڕۆژی دواییدا، دەسا لەوانمان بگێڕە يا رب العالمين

ئەی ئێمە ؟ « ئەگەر پێغەمبەری خوا صلی الله عليه وسلم بيبينينايه خۆشی دەویستین ؟» کردەوەکانمان هی ئەوەن ڕوومان بێت بڵێین شوێنکەوتەی ئەوین؟

هاوڕێکانتان بانگ بکەن بۆ کەناڵەکە و لە پەرتووکی الجنازة وە دەست پێ دەکەینەوە

مرۆڤ لە سەرەتای گەنجیەتیدا هەڵدەخەڵەتێت بە نەفسی خۆی و دەیەوێت جیهان چاک بکات، پاشان تۆزێ پێدەگات و عەقڵ پەیدا دەکات ئومێد دەکات نەفسی خۆی باش بکات ! پاشان کامڵ دەبێت و بەتەواوی پێدەگات دوعا دەکات و دەپاڕێتەوە لە خوای گەورە کە جیهان تێک نەدات و توشى خراپە و فەسادی نەکات نسأل الله من الخاتمة الحسنى والعفو والغفران عما مضى

حاڵت چۆن دەبێت ئەگەر بمێنیت بۆ سەردەمێک کەسانێکی تێدا دەبینیت جیاوازی ناکەن لەننێوان حەق و باتڵدا، لەنێوان بڕوادار و کافردا، لە نێوان دەستپاک و خیانەتکاردا، لە نێوان نەزان و زانادا، نە چاکە دەناسنەوە و بە چاکەی دابنێنن، نە خراپە دەناسنەوە و بە خراپەی دابنێنن [ پێشەوا فوضەیلی کوڕی عیاض ]