| 𝘔𝘦𝘭𝘰𝘶𝘳𝘢 |

آدم‌ها جالبن، با هم حرف می‌زنن و به هم گوش نمی‌دن.

نمی‌دونم من شکننده شدم یا مردم خیلی آزاردهنده شدن.

آدم بعضی وقت‌ها دلش می‌خواد دوست داشته بشه.

اونقدر قوی شو که از پس دوست نداشته شدن بر بیای.

‏به هیچ نجات دهنده‌ای جز ویزا اعتقادی ندارم.

تو قرار نیست طعم محبوب همه باشی و این اصلا اشکالی نداره، چای سعی نکرد قهوه باشه، فقط آدم‌هایی رو پیدا کرد که دوستش دارن.

دلم می‌خواد دل به دل آینده و تصوراتم بدم. اما نمی‌تونم از واقعیت فرار کنم.

‏آدم‌ها برای پناه بودن، بسیار ناامید کننده‌اند.

ارتباط گرفتن با من واقعا سخته، نه چون آدم سردی‌ام، نه چون اجتماعی نیستم، فقط یه حصار نامرئی همیشه دورمه، میتونم ساعت‌ها باهات حرف بزنم، بخندم، معاشرت کنم، حتی درباره عمیق‌ترین چیزها حرف بزنم ولی اون بخش از من که واقعا خود منه رو تقریبا هیچکس نمیبینه.

‏هوا انقدر خوبه که جون میده پنجره رو باز کنی بپری پایین.

آدمای مورد علاقه‌م همه‌شون دارن ناامیدم می‌کنن و این خیلی غم‌انگیزه.

حالم جوریه که دارم تو همه چیز افت میکنم و هرچقدر میخوام خودمو از این لجنزار نجات بدم و بکشم بیرون نمیتونم.

‏دلم نمی‌خواد قبول کنم زندگی همینی که دارم می‌گذرونم.

امیدوارم همون خیالی رو که بافتی،بپوشی.

نیاز دارم یه جوری درست بشه که هیچ جوره باورم نشه.

هرجا که می‌رفت و هرجا که بود، ندایی درونش زمزمه می‌کرد: من اینجا غریبم.

هیچکس هیچیو از دلم در نیاورد، همیشه خودم بخشیدمشون، ولی نمیدونی این موضوع چقدر غمگینم کرد.

آتئیست معکوسم، خدا به وجودم اعتقادی نداره.