دوردست ترین جای جهان

هادس خدای جهان زیرین، پرسفونه رو وقتی داره گل میچینه با خودش به دنیای زیرین یعنی دنیای مردگان می‌بره. برای همینه که میگن «هادس» می‌تونه استعاره‌ای باشه برای اون اتفاقی که نمی‌خوایم بهش برسیم و همیشه ازش میترسیم! جایی که نمی‌خوایم بریم اتفاقی که آرزو می‌کنیم هیچوقت نیفته اون اتفاقی که بعد از اون دیگه هیچ‌ چیز مثل قبل نیست چیزی که دنیای قبلیمون رو هم زیر و رو می‌کنه. برای من همیشه تصور مرگ پدر همون هادسه،اتفاقی که می‌دونم وقتی بیاد، دنیام نابود میشه...