☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

خدا امّت اسلام رو از شرِ عناصرِ غرب‌زده، غرب‌گدا، غرب‌لیس و مرعوبِ غرب نجات بده که هربار با یه اسمِ جدید، دریوزگیِ خودشون رو در مقابلِ دشمن بزک می‌کنن. ضررِ این حافظانِ منافع غرب برای این امّت؛ از شرارت‌هایِ خود غربِ سلطه‌گر بیشتره. نظامِ‌سلطه اگر در‌داخلِ کشورها «سرباز» و «حافظ منافعِ ترسو» نداشته باشه؛ کارش برای نفوذ در بین لایه‌هایِ تصمیم‌ساز و تریبون‌هایی که افکار عمومیِ اون جامعه رو جهت‌دهی می‌کنن سخت‌تره!

++++

«ذوق کردید مهدی رسولی رو زیرِ دست و پای بچه‌ حزب‌اللهی‌ها چک و لگدی می‌کردن دیدید؟ کور خوندید…»

پرچمت خیلی بالاست حاج‌مهدی!

این ویدیو توضیحاتِ حاج‌مهدی دربارهٔ اتفاقات حرم امام‌رضاست. کامل ببینید.

مذاکره یک ساز و کار در سیستمِ سیاست خارجه و روابط بین‌الملل برایِ رسیدن به هدفه. ذاتِ «مذاکره» خنثی‌‌ست! چون وسیله‌ست. نه قداست داره نه بده. و ما هم هیچوقت فراری از مذاکره نبودیم و علیرغمِ بارها ضربه دیدن از غرب در حینِ مذاکره، بازم با سناریوی تکراری سراغش رفتیم؛ اما «اعتیاد به مذاکره» و نمایش گذاشتنِ یک چهرهٔ «معتاد به مذاکره» از کشور در مجامع داخلی و بین‌المللیه که بده! متاسفانه در بین جریانات سیاسیِ کشورِ ما هم زیاد یافت می‌شه.

رابرت پیپ از مشاوران پنتاگون و از اندیشمندان علوم سیاسی دربارهٔ اهمیتِ اینکه چه کسی قدرتِ اعمالِ حاکمیت بر تنگهٔ هرمز داشته باشه؛ می‌گه اگر ایران بر تنگهٔ هرمز -بعنوان گردنهٔ نفت و گاز و کودِ شیمیاییِ دنیا- مسلط بشه، ظرف یک سال و نیمِ آینده بعنوان چهارمین قدرت جهانی ظهور خواهد کرد! مقایسه کنید با تفکرِ امثال شهریاریِ عضو کمیسیون امنیت ملی(!) و همفکرانش که بیشترین سال‌های بعد از انقلاب رو سکان‌دارِ مناصب مهم کشور بودن؛ اما نگاهشون به ابزار استراتژیکی مثل تنگهٔ هرمز، در حد نگاه به جوبِ وسط کوچشونه! خاله‌زنک‌های سیاسی.

اقای شهریاری، نمایندهٔ نامحترم، هوچی‌گر، بی‌سواد و بی‌نزاکت بجنورد! ضمن یادآوریِ این نکته که «تنگهٔ‌هرمزِ واقع در آب‌های سرزمینیِ جمهوری اسلامی ایران، ارث پدریِ ماست»، و تبریک بابتِ کسبِ رضایت براندازهای مادرفروشِ بی‌وطن از ادبیات فاقد شعور شما، عرض می‌کنم که خاک بر سرت.

مناظره ثابتی و شهریاری رو دیدم، و باید بگم که باید گریه کرد به این حال! شهریاری در این آدم عضو «کمیسیون امنیت ملی» مجلسه، مجلسی که روزگاری می‌بایست در رأس امور می‌بود. از ادبیات بی‌ادبانه‌اش که بگذریم؛ این اقا جملاتی مثل «قانون اقدام راهبردی در حفظ هسته‌ای نقشی نداشت، مشکلاتی هم درست کرد!» رو درحالی‌که می‌گه که رهبرِ‌شهید از این قانون بعنوانِ مسئله‌ای یاد کرد که موضوع هسته‌ای رو از بلاتکلیفیِ با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن‌های دولتِ روحانی بعد از برجام نجات داد. این فرد درحالی عضو کمیسیون امنیت ملیِ مجلسه؛ که نگاهش به مسائل روزِ دنیا در حد نگاه‌های خاله‌زنکیِ یه جاری به جاری‌شه؛ خطاب به ثابتی و هر منتقدِ مذاکره‌ای می‌گه: «شما نذاشتید پول‌های بلوکه آزاد بشه!» بعد از نقضِ برجام توسط امریکا، بعد از دوبار حملهٔ نظامی به کشور وسطِ روند مذاکره، بعد از این‌که غالب تحلیلگرانِ خارجی اذعان کردن مذاکرات یک فریبِ دیپلماتیک بوده، بعد از نقضِ بندبند توافق اسلام‌اباد توسطِ امریکا و حالا تجاوز به خاک ایران، ایشون و همفکرانش همچنان انگشتِ اتهامشون به سمتِ منتقدین داخلی مذاکره‌ست و معتقدن امریکا پول‌هامونو می‌داده، اما شما نذاشتید. چطور؟ مگه منتقدینِ مذاکره چقدر قدرت و تاثیر رویِ امریکایِ ابرقدرت(!) دارن؟ شب و روز بهش پیامک می‌دن که «دونالد! می‌دونیم تو مهربونی، می‌خوای بهمون پول بدی اما پول‌هامونو ندی یه وقت! بیا گولِ مارو بخور اخه تویِ ایران یه سری‌ها می‌گن تو داشتی پول می‌دادی ما نذاشتیم!» چرا این اقایونِ غرب‌زدهٔ اصلاح‌طلب از این حال و هوایِ بچگانه و فانتزی در سیاست خارجه درنمیان؟ وسطِ مناظره دربارهٔ نظرات مختلف پیرامون مذاکره و در شرایط جنگی؛ حمله به صداوسیما و جملاتی مثل «تنگه مالِ ننته یا عمه‌ات؟ با سهمیهٔ جلیلی رای آوردی! جرات داری رفراندوم بذار! چرا با دنیا اعلامِ جنگ می‌کنید؟!» رو از زبان عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس می‌شنویم؛ دقیقاً مثلِ هوچی‌گری‌هایِ همیشگی این جماعت. با کدوم دنیا اعلام جنگ کردیم ما؟ شما سال‌ها مسئول جمهوری اسلامی بودید؛ چرا شبیه اپوزیسیون رفتار می‌کنید؟ اگه مناظره رو ببینید به هردلیل ممکنه نقدِ رویکردی به دو طرف داشته باشید؛ اما وقتی به ادبیات و تفکرِ شهریاری برسید و بدونید این فرد، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلسه! احتمالاً گریه‌تون می‌گیره.

مناظره ثابتی و شهریاری رو دیدم، و باید بگم که باید گریه کرد به این حال! شهریاری در این آدم عضو «کمیسیون امنیت ملی» مجلسه، مجلسی که روزگاری می‌بایست در رأس امور می‌بود. از ادبیات بی‌ادبانه‌اش که بگذریم؛ این اقا جملاتی مثل «قانون اقدام راهبردی در حفظ هسته‌ای نقشی نداشت، مشکلاتی هم درست کرد!» رو درحالی‌که می‌گه که رهبرِ‌شهید از این قانون بعنوانِ مسئله‌ای یاد کرد که موضوع هسته‌ای رو از بلاتکلیفیِ با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن‌های دولتِ روحانی بعد از برجام نجات داد. این فرد درحالی عضو کمیسیون امنیت ملیِ مجلسه؛ که نگاهش به مسائل روزِ دنیا در حد نگاه‌های خاله‌زنکیِ یه جاری به جاری‌شه؛ خطاب به ثابتی و هر منتقدِ مذاکره‌ای می‌گه: «شما نذاشتید پول‌های بلوکه آزاد بشه!» بعد از نقضِ برجام توسط امریکا، بعد از دوبار حملهٔ نظامی به کشور وسطِ روند مذاکره، بعد از این‌که غالب تحلیلگرانِ خارجی اذعان کردن مذاکرات یک فریبِ دیپلماتیک بوده، بعد از نقضِ بندبند توافق اسلام‌اباد توسطِ امریکا و حالا تجاوز به خاک ایران، ایشون و همفکرانش همچنان انگشتِ اتهامشون به سمتِ منتقدین داخلی مذاکره‌ست و معتقدن امریکا پول‌هامونو می‌داده، اما شما نذاشتید. چطور؟ مگه منتقدینِ مذاکره چقدر قدرت و تاثیر رویِ امریکایِ ابرقدرت(!) دارن؟ شب و روز بهش پیامک می‌دن که «دونالد! می‌دونیم تو مهربونی، می‌خوای بهمون پول بدی اما پول‌هامونو ندی یه وقت! بیا گولِ مارو بخور اخه تویِ ایران یه سری‌ها می‌گن تو داشتی پول می‌دادی ما نذاشتیم!» چرا این اقایونِ غرب‌زدهٔ اصلاح‌طلب از این حال و هوایِ بچگانه و فانتزی در سیاست خارجه درنمیان؟ وسطِ مناظره دربارهٔ نظرات مختلف پیرامون مذاکره و در شرایط جنگی؛ حمله به صداوسیما و جملاتی مثل «تنگه مالِ ننته یا عمه‌ات؟ با سهمیهٔ جلیلی رای آوردی! جرات داری رفراندوم بذار! چرا با دنیا اعلامِ جنگ می‌کنید؟!» رو از زبان عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس می‌شنویم؛ دقیقاً مثلِ هوچی‌گری‌هایِ همیشگی این جماعت. با کدوم دنیا اعلام جنگ کردیم ما؟ شما سال‌ها مسئول جمهوری اسلامی بودید؛ چرا شبیه اپوزیسیون رفتار می‌کنید؟ اگه مناظره رو ببینید احتمالاً نقدهایی به دو طرف خواهید داشت؛ اما وقتی به ادبیات شهریاری برسید و بدونید این شخص، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلسه! احتمالاً گریه‌تون می‌گیره.

«آن جنتلمـن‌های پشت میزِ مذاکـره، همان تروریست‌های فرودگاهِ بغداد هستند.» ۹۸/۱۰/۲۷ #یک‌وبیست.

- سال ۹۹ مصطفی الکاظمی نخست‌وزیرِ وقتِ عراق به دیدار رهبر شهید اومد؛ و رهبر شهید ما به الکاظمی گفت: «آنها میهمان شما را در خانهٔ شما کشتند و صریحاً به‌این جنایت اعتراف کردند؛ که این موضوع کوچکی نیست!» ___________________ موضوعِ کوچکی نیست. آنها در سال ۹۸ میهمانِ شما را در خانهٔ شما کشتند. و همان‌ها -عیناً همان‌ها- زعیمِ ما را در سال ۴۰۴ به همراه خانواده‌اش، در خانه‌اش کشتند…

وقتی نخست‌وزیرِ عراق- رفته بود پیش ترامپ؛ ترامپِ قاتل با وقاحت گفت «من سلیمانی رو کشتم و یه آدمِ خیلی بد دیگه از عراق رو هم تو همون حادثه کشتم؛ نمی‌دونم در حق تو لطفی کردم یا نه؟» الزیدی هم بجایِ این‌که نسبت به این گستاخی و اذعان به جنایتِ ترامپ در خاکِ عراق جواب صریح بده؛ فقط گفت اون‌موقع من تو سیاست نبودم و سفرم برای گفت‌وگو دربارهٔ آینده‌ست! که خیلی هم تو عراق صدا کرد این موضعِ منفعلانه‌اش. الزیدی امروز اومد ایران؛ و اقای قالیباف هم این‌جوری در بهارستان به استقبالش رفت، کارِ معنا‌دار و جالب!

اطلاعیهٔ جدید سپاه یه «بعداً نگی نگفتی» کم داشت.

بخشی از اطلاعیهٔ جدید سپاه:

«…آمریکای شکست خورده در میدان جنگ، باز هم در صدد است با خدعه و نیرنگ، فرصتِ مجددی برای تنفس و تجدیدِ قوا برای حمله ایجاد کنند و در بیانات روزهایِ اخیر مرتباً از برگشت به مذاکره حرف می‌زند. دشمن باید تاوانِ عهدشکنی خود را بپردازد و این بار اجازه نخواهیم داد آمریکا با آتش‌بس‌هایِ فریبنده، ذخایر نفت و مهمات خود را جایگزین و پس از آن مجدداً حملات را از سرگیرد…» در خانه اگر کس است، یک حرف بس است! متنِ کامل اطلاعیه.

این صدا از توی گوشم، مغزم و همهٔ وجودم بیرون نمی‌ره: «ماکان مامان… بیا توروخدا…»

مامانی ۵ ماه دوریت رو کشیدم… برای «اشک‌»هایِ مادرِ شهید امیر‌علی کمالی از شهدای میناب که امروز یه تیکهٔ تازه پیدا شدهٔ بدنِ تیکه‌تیکهٔ جگرگوشه‌اش رو به خاک سپرد… برای سنجشِ عیارِ غیرت و شرافت «انسان‌ها»، برای انسانیتِ گزینشیِ ساکت‌ها، برای بی‌طرف‌ها، ‌برای سلبریتی‌هایی که روزهای اولِ جنگ می‌گفتن «آخه اینترنت نداشتیم که چیزی بگیم!» الان که اینترنت هست؛ بسم‌الله!

شهادت بچه‌های میناب اتمامِ‌حجت خدا با «خفتگان» بود. اگر در جنگ ۱۲ روزه، بیدار نشدید، پر پر شدنِ ۱۶۸ کودکِ مدرسه‌ای، با دو موشک تاماهاوکِ امریکایی در روز ابتدایی جنگ، باید شمارو از خواب بیدار می‌کرد. اگر هم‌نوا با خناسان و ابلیس‌زادگان، می‌گفتید سیدعلی خامنه‌ای فرار کرده، در ونزوئلاست و زیرِ زمینه، شهادتش در منزل، کنار خانواده، به همراه نوهٔ ۱۴ ماهـه‌اش باید شمارو از خواب بیدار می‌کرد. اگر فکر می‌کردید امریکا و هر غربیِ جهان‌اولی(!) با کورتکس‌هایِ ضخیم به داد شما می‌رسه و از «تاریخ استعمار و استثمارِ غربی» هم بهره‌ای نبرده بودید؛ این جنایاتِ اخیر، این اعترافات به تجهیزِ تروریست‌ها در کودتای دی‌ماه، این دو جنگِ وسط گفتمانِ دیپلماتیک، این تکه‌های بدنِ بچه‌ای میناب باید شمارو از خواب بیدار می‌کرد. حالا هم اگر هنوز مشغولِ موج‌های تازهٔ سلبریتی‌ها برای اشکِ فلان برنامه‌سازِ موج‌سوارید، یا طبق معمول بلندگوی تسلیم‌طلب‌ها، منفعت‌طلب‌ها، حاشیه‌پرست‌ها و حتی پهلوی‌چی‌هایِ آواره و خائن شدید، از ۶۲ قطعهٔ تازه تفحص‌شدهٔ پیکر بچه‌های میناب بخونید و بگید، از قطعاتی که حتی یه تیکه ازش هم متعلق به ماکان نیست! وای اگر این تیکه‌هایِ بدن‌های بچه‌های معصوم هم شما رو بیدار نکنه. وای از این‌همه قساوت!

هشتگ‌هایِ «اسطوره» و «مرد بزرگ»هاتون رو برای کسایی بزنید که نه تنها در طولِ مدت جنگ ساکت نبودن؛ بلکه اینجوری پایِ دفاع از وطن‌شون موندن. از جوونی، سلامتی، آسایش و زندگی‌شون برای وطن گذشتن. فحش خوردن، تهمت شنیدن، اما وقتی که یه عده معروفِ بی‌صرفه مشغولِ بخور بخور از امکاناتِ مملکت بودن؛ اینا دست و پا دادن پایِ دفاع از وطن! جلوی دوربین با اشکِ مصنوعی و ادایِ سمتِ مردم بودن‌؛ دست و پا نزدن برایِ لگد زدن به وطن. «اسطوره» تویی مرد! نه اون معروف‌هایِ به درد نخورِ کاسب‌ماآبی که خوردن و بردن، اما تو بزنگاه‌ها همیشه کور و کر و لالن.

«من فکر می‌کردم یه سریا فقط تاریخ نمی‌دونن ولی نمی‌دونستم جغرافی هم نمی‌دونن!» هرچی که باید دربارهٔ این موجِ رختِ عزایِ تصنعی بشنوید؛ میثاقی بدونِ لکنت و تعارف داره می‌گه. منفعت‌طلبا تخریبش می‌کنن؟ معلومه! فوتبالیست و ورزشکار و بازیگر و فلان مجری و گزارشگر و فلان اقای گل و مداح و سخنرانی که نه تاریخ می‌دونه نه جغرافی؛ به دردِ لای جرز دیوار هم نمی‌خوره. حتی اگه یه لشکرِ دورچین و مافیای مجازی پشتش باشن. دیدی و ساکت بودی و الان با ژستِ مردم‌دوستی اینور اونور دعوت می‌شی؟! بعد اینم دیگه ژست نیا.

- البته که متقابلاً ما هم همین‌طور اقای پزشکیان! ما هم همین‌طور. :))

- امروز ۶۲ قطعهٔ دیگه از پیکر بچه‌های مدرسهٔ میناب تفحص شد و با آزمایش‌های ژنتیکی مشخص شد که این ۶۲ قطعهٔ بدن، متعلق به ۳۲ تا بچهٔ دانش‌آموزه. اما همچنان هیچی از بدن ماکان پیدا نشده! موشکِ تاماهاوک امریکایی مستقیماً به بدن نحیفِ ماکان خورده. این توییتِ اوناییه که روی خونِ بچه‌های میناب می‌رقصیدن، از عموهای جنایتکارشون حمله به مزارِ این بچه‌ها رو درخواست می‌کردن؛ چون خوی حیوانی‌شون به حدِ کافی ارضا نشده! اما الان استوری‌های «وای جنوبِ ایرانم…» رو از گوشهٔ کمدشون درآوردن و به خط شدن که یه وقت از قافلهٔ پروژه‌های جدیدشون عقب نمونن. هرکاری بکنید، این ننگ روی پیشونی شماست تا ابد. چه ساکتانِ جنگ که وسطِ دفاعِ ما در برابرِ حیوانات امریکایی یهو یادشون افتاده «نه به جنگ!» بدونِ اشاره به عامل جنگ، چه هلهله‌کننده‌های ۹ اسفند.