☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

همسرِ مدافعِ حرم اسیر‌شده در عراق [ابوعباس] نوشته: «یادم هست یک‌بار ابوعباس خیلی ناراحت بود. پرسیدم چی شده؟ گفت: یکی از دوستانم شهید شده و پیکرش دستِ دشمن مانده. با اشک ادامه داد؛ دشمن نمی‌دانست این پیکر برای یک شهیدِ ایرانی است و تا پایِ تبادل به همراهِ پیکر سوری‌ها جلو آمدند، اما انقدر با هیجانات و جهالت‌ها در همان ساعت‌های اولیه عکس و فیلم از شهید پخش شد که دشمن فهمید او ایرانی‌ست و هیچ‌وقت آن پیکر برنگشت. یا اینکه مثلا بارها حتی خانوادهٔ شهدا هنوز خبر نداشتند و ناگهانی در رسانه‌هایِ عجول و جاهل خبرِ شهیدشان را دیدند. می‌دونید چی به روزگارِ آنها اومد؟ به چه زبونی باید گفت دیگه؟ نکنید! تورو هرکه می‌پرستید؛ در زمینِ دشمن بازی نکنید!» - نترسیم و نترسانیم… - بلندگویِ دشمن نشویم!

یِل یاتار، طـوفـــان یاتار یاتماز حُسینین‌پرچــمی.. •لبنان

گرچه در همین ۱۰۰ روزهٔ ابتدایی -برخلافِ چیزی که رئیس‌جمهور مدعیِ اون بود- بعضی از اعضایِ دولت نه‌تنها همراهیِ رقبا رو - مثلِ نادیده گرفتنِ گاف‌هایِ خسارت‌بار و رای‌اعتماد به کلِ کابینه‌- نادیده گرفتن، بلکه در بعضی موارد انتقادات به قطعی‌برق و گرانیِ دستوری یک‌شبهٔ خودرو و انتصاباتِ زاویه‌دار و بازگشتِ حق ماموریت‌های دلاری و اولویت‌هایِ غیرضروری و … رو تاب نیاوردن و زبانِ وفاق به زبانِ تهدید تغییر کرد؛ اما باعث شد تا بیشتر متوجهِ سعهٔ صدرِ شهید‌رئیسی بشم، که حامیانِ دولت فعلی- که بعضاً حالا در بدنهٔ دولت هم حضور دارند!- از هیچ‌چیزی برایِ تخریب و تحقیرش دریغ نمی‌کردن؛ ولی سکوت می‌کرد و می‌گفت جامعه ظرفیتِ جنجال نداره. برایِ همین سعهٔ صدر بود که رهبری مستقیماً بخشی از دستاوردهایِ دولت سیزدهم رو تبیین کردن و گفتن «حقایق و واقعیت‌هایی که دربارهٔ دولت هست؛ برای مـردم و افرادی که غرضی ندارند؛ بیشتر آشکار بشه!» تبیینی که بعد از شهادتِ شهید‌رئیسی هم ادامه داشت؛ مثل این جمله «اگر دولتِ سیزدهم ادامه پیدا می‌کرد، بنده احتمالِ زیاد می‌دهم که بسیاری از مشکلات کشور، عمدتاً مشکلاتِ اقتصادی حل می‌شد..» بشنوید و ببینید.

تیترِ دوباره علیهِ مجلسی که به تمامِ کابینهٔ دولت رای اعتماد داد تا بهانه‌ای برای ناکارآمدی‌ نباشد؛ کابینه‌ای که بعضی از چهره‌هایش رشد منفیِ اقتصاد هشت‌سالهٔ تدبیر و امید را رقم زدند! اقای قالیباف دیروز گفت «وفاقی که قرار باشد با رای نیاوردنِ فوریت یک لایحه به‌هم بخورد؛ همان بهتر که نباشد!» هم‌میهن امروز نوشته «عبور از وفاق!» چرا؟ چون قالیباف در جوابِ سوال خبرنگاری گفت بله! حضور ظریف در دولت، خلافِ قانونِ جاری مملکت است. من جای ظریف بودم با «ظرافت» کنار می‌رفتم. واکنشِ این‌ها به گفتمانِ فعلی وفاق تا زمانی مثبت است که نقد و مخالفتی رد و بدل نشود!

کاربر لبنانی نوشته بود: ما به خانه‌هایمان برمی‌گردیم؛ درحالی‌که غاصبانِ شهرک‌نشین آواره‌اند. پرچم حزب‌الله بالاست؛ درحالی‌که پرچمِ اسرائیل زیر پاهایمان لِه می‌شود. جامعهٔ درون لبنــان احساسِ خوشحالــی دارد؛ درحالیکه صهیونیست‌ها عصبانی‌اند. مقاومت حالا‌ حالاها کابوسِ رژیم خواهد بود. گذرِ زمان هم این‌ «اصل» را ثابت خواهد کرد.

فریادهایِ مقام اسرائیلی: «اینجا چه خبره؟ نتانیاهو مارو کجا می‌بره؟» ———— در این جنگِ نابرابر؛ باید اهدافِ نبرد را مرور کرد. اسرائیل- بعنوان رژیمی مجهز به پیشرفته‌ترین سلاح‌های غربی- پایان حماس، آزادی اُسرا، خلع‌سلاحِ حزب‌الله، نبردِ‌زمینی در لبنان و بازگشتِ شهرک‌نشینانِ غاصبِ صهیونیستی را وعده داد، هیچکدام که محقق نشد، حزب‌الله- بعنوان یک گروهِ مقاومت- تا عمقِ ۱۵۰ کیلومتریِ فلسطــین اِشغالی را هم مورد هدف قرار داد. درحالیکه در ایدئولوژی صهیونیسم؛ ایدهٔ «اسرائیل بزرگ» از فلسطین تا لبنان و اردن و … را فرا‌می‌گیرد؛ اسرائیل در تجاوزِ زمینی در لبنان هم شکست خورد! ارائهٔ تِزِ شکستِ مقاومت، خارج از میدانِ نبرد و زیرسوال بردنِ رشادت‌هایِ جبههٔ مقاومت؛ درحالی‌که صرفاً یک بینندهٔ در امنیت‌آسوده یا خوانندهٔ اخبار هستیم؛ نه تنها منصفانه نیست؛ حتی واقع‌بینانه هم نیست. واقعیت را رهبرانقلاب بارها تاکید کرده‌اند؛ «جنایت‌های رژیم صهیونی در فلسطین و لبنان، قطعا باعث گسترش، تقویت و تشدید جبههٔ مقاومت خواهد شد.» واقعیتی مبتنی بر باور به سنت‌هایِ الهی! اگر در تحلیل‌هایتان؛ سنت‌هایِ الهی را نادیده بگیرید؛ با خطا مواجه خواهید شد.

گفتم: می‌ترسم؛ گفتی: «نترس! من کنارت هستم..» این یه نشونه بود؛ برایِ تو. «اشــک و آه» به پیوست.

«گفتیم که چرا این سوخت رو در اختیارِ ما قرار نمی‌دید؟! شرط و شروطی گذاشتند که عملاً برایِ سوخت ندادن بود؛ گفتیم خب پس خودمون این رو تولید می‌کنیم! لبخــندی به ما زدند؛ که یعنی اگه می‌تونی برو تولید کن… راست هم می‌گفتند؛ کارِ سختی بود! اما شهید شهریاری این‌کارو انجام داد…» -دکتر سعید جلیلی. ——————- چندماه پیش اقای ظریف پستی گذاشت و نوشت «باید انتخاب کنیم که آرزوهایمان را در چارچوب امکانات دنبال کنیم.» غافل از این‌که فقط انسان‌های ضعیف به اندازهٔ امکانات‌شون آرزو می‌کنن، انسان‌هایِ قوی توکّل می‌کنن، اراده می‌کنن و به حول‌وقوّهٔ الهی، امکانات رو تا حدِ اهداف و فراتر از اون می‌سازن.

یکی از کارهایی که تازگی خودمو مجبور می‌کنم که تحت هر شرایطی رهاش نکنم؛ گوش کردن به سخنرانی‌هایِ رهبره. از گذشته تا امروز! سیرِ سخنرانی امروز رهبر انقلاب؛ خیلی عبرت‌آموز بود. لازمه تا تشکل‌هایِ دانشجویی که بیشتر به «شکل» توجه می‌کنن تا «محتوا» روزی چندبار گوش بدن و مرور کنن.

- «با این رژیمِ زورگوی‌متقلّب، باید نشست مذاکره کرد؟ چرا مذاکره کنیم؟ برجام نمونهٔ واضح این است. تازه بنده سخت‌گیری می‌کردم، که البتّه همهٔ خطوط قرمزی که ما معیّـن کرده بودیم رعایت نشد؛ طرفِ مقـابل این‌جوری رفتار کرد، این‌جوری عمل کرد.» - رهبر انقلاب- ۱۳۹۷/۵/۲۲ + «امریکا به تعهّد عمل نمی‌کند.»

-رهبر انقلاب: امریکا در مذاکره ؛ خودش «نقد» رو می‌گیره، در مقابلش «وعده» می‌ده! با همین وعده هم «دل طرفِ مقابل رو خوش می‌کنه.» بعد که قضیه تمام شد؛ زیرِ همین وعد‌ه‌ها می‌زنه و مثل بادِ هوا وعده‌هاش رو فراموش می‌کنه. با این فرمول و با این طرف، «آدمِ عاقل» ببینه مذاکــره می‌کنه یا نمی‌کنه! ————— -این‌روزها بازارِ هزینه‌کردن‌ از شخصیتِ ولی‌فقیـه در مواردِ خاص داغه؛ اما در «عمل» آقایان تمام هشدارهایِ واضح و مؤکدِ رهبری- هشدارهایی که دربارهٔ عاقبت اعتماد به غرب کاملاً دقیق و صحیح بود - رو فراموش می‌کنن تا برایِ بارِ چندم، منافعِ ملی بازیچهٔ «دل‌خوشی»هایِ موقت و بی‌تضمینِ این طیف بشه.

نمی‌توان به بهانهٔ کرامتِ مردم، «مردم» را حذف کرد و فقط با مدیران جلسه گذاشت و به مدیران گوش کرد. باید «در بینِ مردم» بود؛ حتی اگر از سمتِ مدعیانِ بی‌انصاف به «پوپولیســم» متهم شد و در‌ نهایت در مسیرِ «خدمت» به مـردم به شهادت رسید. روحت شاد سیدِ مظلوم..

- که تنهاییــم و مظلوم، و همچنان امیدوار.

این صحنه‌ای که می‌بینید حاصلِ حملهٔ اخیرِ اسرائیل با بمب‌های سنگرشکن به یک ساختمانِ ۸ طبقه‌ در بیروت است. در همین دنیایی که قطعنامه‌هایِ آتش‌بس در غزه، توسطِ تامین‌کنندگانِ این بمب‌ها وِتو می‌شود؛ قطعنامه‌ علیهِ ایران که تا به‌حال آغازگرِ هیچ جنگی نبوده صادر می‌شود و تامین‌کنندگانِ همین سلاح‌ها و بمب‌هایی که بر سر زنان و کودکان لبنان و غزه آوار می‌شود؛ ایران را به «تهدیدآمیز بودن» متهم می‌کنند. و در عینِ حال اشاره‌ای به جنایاتِ رژیم صهیونیستی نمی‌کنند. اما عده‌ای همچنان معتقدند که دنیایِ امروز، دنیایِ گفتمان و مذاکره‌ و مصالحه و امتیازدادن است! مصالحه و مذاکره با طرفِ متخاصمی که از هیچ‌چیز در راستایِ جنگ‌افروزی‌هایش علیــهِ بشریت دریغ نمی‌کند! هیچ‌چیز! حتی وِتویِ یک قطعنامهٔ آتش‌بس.

بعضی چیزها رو ادم می‌خونه، احساسِ شرم و خجالت تا گلوش بالا میاد. مثلِ این خبر؛ یه پیرمردِ بشرویه‌ایی که ۱۶ سال منتظر بود تا موعدِ حج‌ش برسه؛ حالا فیشِ حج تمتّع‌ش رو به جبههٔ مقاومت اهدا کرد. «لَنْ‌تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّی‌تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ..» استاد شجاعی می‌گه «وقتی می‌خوای برایِ دین و ارزش‌هات، وقت و آبرو و مال انفاق کنی؛ عاشقانه هزینه می‌کنی یا چُرتکه میندازی؟ اگه به این باور نرسی که قشنگترین و دلخواه‌ترین مال و داشته‌ت رو در راهِ خــدا و خانوادهٔ آسمانی‌ت ببخشی؛ به “حقیقتِ بِرّ” نمی‌رسی! اگه وقت و قلم و مال و آبرویی که داری برایِ دین و خدا و امام‌زمان(عج) و در مجموع “ارزش‌هات” می‌ذاری؛ پر از منّته و از تَه‌موندهٔ داشــته‌هاته؛ باخت دادی… این‌که دیگه عشق نیست!» مصداقِ «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ» رو این‌روزها به چشم می‌شه دید؛ یه عدّه در حالِ دویدن برایِ احتکار، و یه عدّه در حالِ دویدن برایِ ایثار!

از قولِ کعبه، اجازه هست از تو بپرسم سوالی؟ کِی دست پُر مِهر خود را، بر شــانه‌ام می‌گذاری…؟

-محمد قاسمی

عالیجنابِ صبر؛ اقای جمعه‌ها!

شورایِ حکام آژانسِ بین‌المللی انرژی‌اتمی؛ قطعنامهٔ ضدایرانیِ کشورهای غربی رو علیه ایران با ۱۹ رأی موافق- از جمله آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان- ۳ رأی مخالف - از جمله چین و روسیه- و ۱۲ رأیِ ممتنع به تصویب رسونده که در متنِ اون به مجموعه‌ای از درخواست‌ها اشاره شده که ذیل تعهداتِ برجامی ایران جا می‌شده! از طرفِ کیا؟ کشورهایی که نه‌تنها هیچ اشاره‌ای به خروجِ امریکا از برجام و حُسنِ‌نیت ایران در انجام تعهداتِ برجــامی نکردن؛ بلکه خودشون هم به هیچ‌کدوم از تعهداتِ خودشون عمل نکردن. این موضوع درحالیه‌که رافائل گروسی بعد از سفر به ایران مدعی شد: «ایران برای اولین‌بار گفته سطحِ ذخایر ۶۰ درصدیِ اورانیومش رو متوقف خواهد کرد!» و هیچ‌کدوم از مقاماتِ ایران به این ادعا پاسخ ندادن؛ و حالا به فاصلهٔ سه‌روز، دومین قطعــنامهٔ ضدایرانی به تصویب می‌رسه تا یه چیزِ مهمِ عبرت‌آموز رو از سمتِ طرف‌های غربی و اروپایی به ما و مسئولین دستگاهِ دیپلماسیِ ما مخابره کنه: -برایِ ما مهم نیست شما چقدر مشتاقِ همکاری و مذاکره با ما هستید و در این راستا به ما قول می‌دید و دستگاه‌هایِ نظارتیِ ما هم حُسنِ‌نیتِ شما رو بارها گزارش می‌کنن؛ مهم اینه که «ما» به شما اجازهٔ داشتنِ هیچ‌چیزی رو فراتر از «خواسته‌هایِ خودمون» نمی‌دیم. مهم نیست که شما دنبالِ دعوا نیستید؛ مهم اینه که ما همیشه شروع‌کنندهٔ دعوا علیهِ اون‌هایی هستیم که جلویِ زیاده‌خواهی‌هایِ ما مقاومت می‌کنند! مهم نیست که «ما» خودمون بعنوانِ اولین‌مجرمینِ اتمیِ جهان؛ برای اولین‌بار از بمبِ اتم علیهِ ملت‌ها استفاده کردیم و همچنان سلاح‌هایِ کشتارجمعیِ ما در غزه و لبنان مشغولِ انسان‌کُشی توسطِ اسرائیل -یکی از دارندگانِ کلاهک‌اتمی- هستند؛ مهم اینه که زبانِ ما قُلدری‌ست و هرچقدر بیشتر جلویِ ما کوتاه بیاید؛ گردن‌کلفت‌تر می‌شیم. پس؟ برو قوی شو، اگر راحتِ جهان طلبی! + «چرا نمی‌فهمند؟»