🌹🌹 خوشه چین گل های رز🌹🌹

. جهان گاه از دهانِ آتش سخن می‌گوید و گاه در گلبرگی کوچک تمامِ خاموشیِ خود را پنهان می‌کند. من اما میانِ این دو ایستاده بودم؛ نه آن‌قدر سوخته که خاکستر شوم و نه آن‌قدر روشن که سایه‌ای از من باقی نماند. تو را در دورترین جایِ اندیشه‌ام چنان نزدیک می‌دیدم که گویی صدای مرغانِ مهاجر نامِ تو را از فرازِ جهان می‌آورد. و چه می‌دانستم که دلباختگی گاهی میراثِ هیچ‌کس نیست؛ از صدای باران می‌آید، از روشنایِ دورِ صبح، از نفسِ مه، و از رگی پنهان که آدمی پیش از تولد به آن سپرده شده است. بقلم مرضیه رشیدپور کیمیا آوا داریوش موسيقی عرفان طهماسبی تولید شهریور ماه ۱۴۰۵ تهران