• رپ واقعی | Realy rap •

اتفاقاً نکته همینجاست؛ شما برای نقد پهلوی، چندین مثال می‌آورید ولی برای نظامی که ۴۷ سال است قدرت مطلقه را در اختیار دارد، همان استاندارد را به کار نمی‌برید. اگر ساواک بد بود، آیا وجود نهادهای امنیتی فعلی و هزاران زندانی سیاسی قابل توجیه است؟ اگر ۱۶ آذر محکوم است، آیا وقایع حمله به کوی دانشگاه، سرکوب اعتراضات ۸۸، دی ۹۶، آبان ۹۸ و دی سال گذشته که تنها گزیده ای از وقایع هولناک حکومت فعلی است هم به همان صراحت محکوم می‌شود؟ اگر مصادره کردن خیزش‌های مردمی اشتباه است، آیا نسبت دادن تمام اعتراضات به «دشمن خارجی» هم مصادره نیست؟ نکته این است که استفاده از خطاهای گذشته برای نادیده گرفتن ناکارآمدی، فساد و سرکوب امروز، پاسخگویی نیست؛ فرار از پاسخگویی است. اگر قرار است کارنامه را ملاک قرار دهیم، نتیجه کاملاً روشن است. پهلوی با تمام نقدهایی که به آن وارد است، کشوری با رشد اقتصادی بالا، ارزش پول ملی قدرتمند، توسعه صنعتی، گسترش دانشگاه‌ها، افزایش حقوق زنان، روابط بین‌المللی گسترده و امید به آینده تحویل داد. جمهوری اسلامی بعد از نزدیک به نیم قرن، کشوری با تورم های مزمن، فرار گسترده نخبگان، سقوط ارزش پول ملی، محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی، انزوای بین‌المللی و نارضایتی عمیق بخش بزرگی از جامعه به جا گذاشته است. تفاوت اینجاست که پهلوی بعد از ۵۷ فرصت دفاع از عملکردش را نداشت، در حالی که جمهوری اسلامی پس از دهه‌ها قدرت مطلق، دیگر نمی‌تواند مشکلات امروز را با ارجاع به نیم‌قرن پیش توجیه کند. یکی از بزرگ‌ترین اشکالات ج.۱ نبود امکان مؤثر برای پاسخگویی و اصلاح ساختاری است؛ به‌گونه‌ای که بسیاری از تصمیم‌گیران اصلی، بدون پذیرش مسئولیت مستقیم در قبال نتایج تصمیماتشان، دهه‌ها در قدرت باقی مانده‌اند. وقتی سازوکارهای نقد، رقابت سیاسی آزاد و پاسخگویی ضعیف باشند، ناکارآمدی و بی‌اعتمادی عمومی افزایش پیدا می‌کند. مردم نتیجه را می‌بینند. و نتیجه، بهترین قاضی است.