دکتر فریبا بشر دوست

🖤@drbashardoost

❤️ چه توصیه ایی به کوچکتر از خودت داری؟!.... @drbashardoost

❤️ صبح رویش.... @drbashardoost

🔹انیمیشن کوتاه نجات رالف 🔸این انیمیشن زیبا اما تلخ، نگاهی منتقدانه دارد بر کارخانه هایی که محصولات آرایشی و بهداشتی خود را با آزمایش کردن روی حیوانات تولید میکنند. ‌ https://t.me/DrBashardoost

مولانا چه زیبا می گوید : عشق اول می کند دیوانه ات تا ز ما و من کند بیگانه ات عشق چون در سینه ات مأوا کند عقل را سرگشته و رسوا کند می‌شوی فارغ ز هر بود و نبود نیستی در بند اظهار وجود عشق رامِ مردم اوباش نيست دام حق ،صياد هر قلاش نيست در خور مردان بود اين خوان غيب نيست هر دل، لايق احسان غيب عشق كِی همگام باشد با هوس پخته كِي با خام گردد همنفس عشق را با كفر و با ايمان چه كار عشق را با دوزخ و رضوان چه كار عشق سازد پاكبازان را شكار كِی به دام آرد پليد و نابكار زنده دل‌ها می شوند از عشق، مست مرده دل كی عشق را آرد به دست عشق را با نيستی سودا بود تا تو هستی، عشق كی پيدا بود عشق می جويد حريفی سينه چاک كو ندارد از فنای خويش باک عشق در بند آورد عقل تو را تا نماند در دلت چون و چرا عشق اگر در سينه داری الصلا پای نِه در وادی فقر و فنا عاشق و ديوانه و بی خويش باش در صف آزادگان درويش باش https://t.me/DrBashardoost

خودآگاهی متعالی چیست ؟؟ https://t.me/DrBashardoost

🔴نخوابیدن چه تاثیری بر پاکسازی مغز دارد؟ آیا نخوابیدن در یک شب، با خوابیدن در شب های آتی قابل جبران است؟ 📍توضیحات پروفسور ایدا پیرامون مقاله ی «محرومیت از خواب پاکسازی مولکولی مغز را مختل می کند» https://t.me/DrBashardoost

هر انسانی یک انسان بالقوه مذهبی است، زیرا تمام شرایط، لوازم و استعدادهای مذهبی بودن در هستی فطری او نهفته ‌است. و حرف قرآن و اسلام با انسان این است که او را متوجه آن استعدادهای بالقوه و نحوهٔ صحیح استفاده و به‌کارگیری آن‌ها نماید! کار مذهب کمک به انسان است برای کشف هستی خود؛ هر انسانی، نوع انسان! و شگفت این است که انسان در طول تاریخ و در هیچ مذهبی و در هیچ موقعیت و شرایطی هرگز نخواسته است هستی خود را کشف کند و کشف نکرده‌ است. انسان همیشه با این دید به خودش نگاه کرده که «باید چنین بود» و «نباید چنان بود». هرگز سعی نکرده‌ است ببیند چه هست، بی‌آنکه بخواهد چیزی بر آنچه هست بیفزاید یا چیزی از آنچه هست بکاهد.(شکفتن و رو به کمال رفتن از درون امر دیگری است.) از کتاب «نامه‌ای به ندیده‌ام» محمد جعفر مصفا https://t.me/DrBashardoost

رابطه انسان اسیر "خود" یا "هویت فکری" رابطهٔ مفید با خویشتن خود -- و نتیجتاً با زندگی -- را بطور مطلق از دست می‌دهد. به این مثال توجه کنید: من به جای اکسیژن، دود سیگار و افیون به خورد ریه‌ام می‌دهم و برایم کاملاً عادی است. اما خدا نکند کسی کوچکترین بی‌اعتنایی نسبت به "هویت فکری" من بکند. در آن صورت از فرط خشم و اضطراب تا صبح نمی‌خوابم! این به خاطر آن است که من یک رابطه و نگرش مفید به معنای واقعی را از دست داده‌ام؛ و اسیر پدیده‌ای شده‌ام که فایدت و غیر فایدت را در آن جایی نیست! کتاب "آگاهی" محمدجعفر مصفا https://t.me/DrBashardoost

چگونگی شکل گیری شخصیت https://t.me/DrBashardoost

هراس‌آلودگی شاید مهم‌ترین خصوصیت مخرب ذهن ما هراس‌آلودگی آن باشد. تشبیه آن به حرکت موشی که گربه دنبالش کرده است تشبیه دقیقی است. و یکی از خصوصیات ذهن شتاب‌زده و هراس‌آلود، گسسته‌بینی است؛ عدم درک ارتباطات است؛ عدم درک نتایج و عواقب قضایاست. یک ذهن هراس‌آلود، گیج و گول است. مثلاً آیا ذهن من تا به حال این سؤال را در خودش طرح کرده است که بعد از تحقق ارزش‌هایی که این همه به دنبال آنهاست، عملاً چه چیز عاید من می‌شود؟ کتاب "رابطه" محمدجعفر مصفا https://t.me/DrBashardoost

معرفی کتاب 👌👌👌 https://t.me/DrBashardoost

وسیله ما در کاسهٔ سرمان دوتا مغز نداریم تا یکی از آنها سازندهٔ "من" باشد و دیگری به آن نگاه کند و متوجه بشود که "من" پدیدهٔ رنج‌آور است و باید راهی برای از بین بردن آن پیدا کند. فعالیت‌های ذهنی ما به‌وسیلهٔ یک مغز صورت می‌گیرد. منتها این فعالیت ذهنی دو نوع است. یکی فعالیت توصیفی یا تعبیرکنندگی است. در این فعالیت ذهن قضایای زندگی و رفتارها را به‌وسیلهٔ چسباندن الفاظی بر آن توصیف میکند. ذهن مدام در لابلای الفاظ می‌پلکد، آن‌ها را یکه‌چین می‌کند و از مجموعه الفاظ، توصیف‌ها و تعبیرها پدیده‌ای می‌سازد به‌نام "من". فعالیت دیگر ذهن کیفیت "دیدن" دارد. در این فعالیت ذهن واقعیت و حقیقت امور را می‌بینید. نه توصیف آن‌ها را. اکنون ما می‌خواهیم این پدیده را که حاصل توصیف‌هاست بشناسیم و آن را از بین ببریم. قبل از هر حرکت و هر تلاشی باید این سوال را برای خود مطرح کنیم که وسیلهٔ ما برای بررسی و شناخت چیست. چه عاملی یا چه پدیده‌ای در این ارگانیسم اولاً متوجه شده‌است که "من" یک پدیده رنج‌آور است؟ ثانیاً چه وسیله یا عاملی می‌خواهد آن پدیدهٔ رنج‌آور را بشناسد؟ بدیهی است که این وسیله چیزی جز فکر نمی‌تواند باشد. بنابراین سوال بعدی اینست که فکر هنگام تلاش و حرکت برای شناخت "من" در کدام یک از دو نوع کیفیت است که به آن اشاره کردیم؟ آیا هم‌اکنون که فکر من و شما در کوشش و حرکت است تا "من" را بشناسد، کیفیت «توصیف‌گری» دارد، یا کیفیت دیدن؟ «انسان در اسارت فکر» محمدجعفر مصفا https://t.me/DrBashardoost

🔹پردازش حرکت در مغز چگونه است؟ 🔸با افزایش سن، پردازش حرکت چگونه تغییر می‌کند؟ 🔹چرا موجوداتی که استتار می‌کنند تا حرکت می‌کنند، نمایان می‌شوند؟ 🔸ادراک حرکت چگونه سنجیده می‌شود؟ https://t.me/DrBashardoost

چگونه حافظه خود را تقویت کنیم ؟؟؟ https://t.me/DrBashardoost