یادداشت‌های کافِ عین 🇮🇷⌨

سال‌ها است می‌نویسم. نه برای انتشار. برای خودم. نه برای دل خودم، برای دیدن خودم. هر از چندی نوشته‌های پیشین را مرور کردن کمک می‌کند نادانی‌های خودت، و هوشمندی‌های خودت را در محتوا ببینی. همین‌طور نادانی‌ها و هوشمندی‌های خودت در تکنیک را هم می‌بینی. از خودت بهتر نوشتن می‌آموزی. از این آموخته‌ها، یکی هم این بوده که مصداق مهم است. آدم، بر خلاف زور و فشار تاریخی مدرسیان، ماشین منطق صوری نیست. بحث مصداقی را کلی مطرح کردن کار مثمری نیست. امکان ادراک متقابل را کم می‌کند. و برای چه می‌گوییم و می‌نویسیم؟ گاه برای رسیدن به ادراک متقابل، ولو نرسیدن به هم‌نظری. اگر از حضور ارتش اسراییل در فلسطین خشمگین هستید، و در عین حال موضعی روسی یا اوکراینی در موضوعی در جایی دیگر از جهان دارید، به جای تلاش زوری بهتر این است که فاصله‌ی جغرافیایی فلسطین و اوکراین و فاصله‌ی موضع خودتان در دو موضوع را پنهان نکنید. اما سعی کنید در عین حال معقول بمانید. اگر آن معقول بودن، به رای استاندارد و واحد رسید و شما را از تناقض رهاند، چه بهتر، اما اگر نرهاند، بودن و آشکار بودن مسأله مفیدتر از نهان کردن آن است. دیدن تناقض و ناهمخوانی موضع به ما کمک می‌کند و انگیزه می‌دهد که بیشتر تلاش کنیم. ندیدنش نه. و این از حفظ مصداق برمی‌آید نه حذفش. اگر کوت کردن خطا و لغزش و بی‌فکری به گمانتان غیراخلاقی است، شاید این هم مساله‌ای است که باید به جای زیر فرش پنهان کردنش به آن بپردازید. شاید باید زبانتان را بهبود دهید یا بپذیرید که بخشی از این احساس گناه و غیراخلاقی بودن رفتار به استانداردهای منحرف جامعه مربوط است نه خطای شما.