یادداشتهای کافِ عین 🇮🇷⌨
Відкрити в Telegram
ترجیح من این است که مطلب ها را سرقت نکنند. لینک برای ارسال نظر ناشناس: https://telegram.me/harfbemanbot?start=MTYyODAyMDgy
Показати більше1 822
Підписники
+124 години
Немає даних7 днів
-330 день
Триває завантаження даних...
Схожі канали
Хмара тегів
Вхідні та вихідні згадування
---
---
---
---
---
---
Залучення підписників
липень '26
липень '26
+9
в 0 каналах
червень '26
+20
в 2 каналах
Get PRO
травень '26
+14
в 0 каналах
Get PRO
квітень '26
+69
в 4 каналах
Get PRO
березень '26
+80
в 11 каналах
Get PRO
лютий '26
+161
в 4 каналах
Get PRO
січень '26
+14
в 1 каналах
Get PRO
грудень '25
+16
в 4 каналах
Get PRO
листопад '25
+8
в 0 каналах
Get PRO
жовтень '25
+7
в 0 каналах
Get PRO
вересень '25
+10
в 1 каналах
Get PRO
серпень '25
+11
в 0 каналах
Get PRO
липень '25
+49
в 0 каналах
Get PRO
червень '25
+32
в 1 каналах
Get PRO
травень '25
+20
в 0 каналах
Get PRO
квітень '25
+43
в 2 каналах
Get PRO
березень '25
+15
в 0 каналах
Get PRO
лютий '25
+26
в 1 каналах
Get PRO
січень '25
+33
в 1 каналах
Get PRO
грудень '24
+9
в 0 каналах
Get PRO
листопад '24
+28
в 2 каналах
Get PRO
жовтень '24
+31
в 4 каналах
Get PRO
вересень '24
+61
в 2 каналах
Get PRO
серпень '24
+26
в 0 каналах
Get PRO
липень '24
+8
в 0 каналах
Get PRO
червень '24
+8
в 0 каналах
Get PRO
травень '24
+92
в 1 каналах
Get PRO
квітень '24
+23
в 0 каналах
Get PRO
березень '24
+67
в 0 каналах
Get PRO
лютий '24
+13
в 0 каналах
Get PRO
січень '24
+27
в 0 каналах
Get PRO
грудень '23
+21
в 0 каналах
Get PRO
листопад '23
+114
в 1 каналах
Get PRO
жовтень '23
+151
в 0 каналах
Get PRO
вересень '23
+3
в 0 каналах
Get PRO
серпень '23
+7
в 0 каналах
Get PRO
липень '23
+6
в 0 каналах
Get PRO
червень '23
+5
в 0 каналах
Get PRO
травень '23
+6
в 0 каналах
Get PRO
квітень '23
+23
в 0 каналах
Get PRO
березень '23
+31
в 0 каналах
Get PRO
лютий '23
+17
в 0 каналах
Get PRO
січень '23
+42
в 0 каналах
Get PRO
грудень '22
+15
в 0 каналах
Get PRO
листопад '22
+27
в 0 каналах
Get PRO
жовтень '22
+62
в 0 каналах
Get PRO
вересень '22
+88
в 0 каналах
Get PRO
серпень '22
+7
в 0 каналах
Get PRO
липень '22
+7
в 0 каналах
Get PRO
червень '22
+6
в 0 каналах
Get PRO
травень '22
+6
в 0 каналах
Get PRO
квітень '22
+7
в 0 каналах
Get PRO
березень '22
+2
в 0 каналах
Get PRO
лютий '22
+12
в 0 каналах
Get PRO
січень '22
+15
в 0 каналах
Get PRO
грудень '21
+16
в 0 каналах
Get PRO
листопад '21
+56
в 0 каналах
Get PRO
жовтень '21
+5
в 0 каналах
Get PRO
вересень '210
в 0 каналах
Get PRO
серпень '21
+10
в 0 каналах
Get PRO
липень '21
+6
в 0 каналах
Get PRO
червень '21
+53
в 0 каналах
Get PRO
травень '21
+177
в 0 каналах
Get PRO
квітень '21
+5
в 0 каналах
Get PRO
березень '21
+12
в 0 каналах
Get PRO
лютий '21
+4
в 0 каналах
Get PRO
січень '21
+10
в 0 каналах
Get PRO
грудень '20
+1 289
в 0 каналах
| Дата | Залучення підписників | Згадування | Канали | |
| 13 липня | +2 | |||
| 12 липня | +1 | |||
| 11 липня | 0 | |||
| 10 липня | +1 | |||
| 09 липня | 0 | |||
| 08 липня | 0 | |||
| 07 липня | 0 | |||
| 06 липня | 0 | |||
| 05 липня | 0 | |||
| 04 липня | +2 | |||
| 03 липня | +3 | |||
| 02 липня | 0 | |||
| 01 липня | 0 |
Дописи каналу
| 2 | Orders built on external military primacy rarely collapse in a single battle. They erode as their maintenance becomes prohibitively expensive and viable alternatives become increasingly unavoidable.
The strategic question, therefore, is no longer who controls the next engagement. It is who controls the pace at which costs accumulate.
If that pace is increasingly dictated by Iran rather than by its adversaries, then the balance of power is already changing. And if the long-term destination of that process is a Pax Iranica, history may eventually conclude that the decisive victories were not the spectacular battles that filled the headlines, but the countless incremental pressures that quietly reshaped the strategic landscape.
Doesn't this echo that stark Pulp Fiction line: "Z is dead, honey. Z is dead." The wishful thinking is over. Only the raw fear, desperate maneuvering, and attritional violence of the real war remain. | 367 |
| 3 | The MoU is dead, the real war resumes
The most important event of the past two days was not the attacks on commercial shipping in the Persian Gulf. It was the collapse of the political framework that had temporarily restrained military escalation.
Once the United States proved either unable or unwilling to fulfill its commitments under the MoU, the document ceased to exist as a strategic instrument. Agreements do not survive because they are signed; they survive because they shape behavior. Once they no longer constrain behavior, they become historical artifacts rather than political realities.
This is the context in which the recent attacks in the Persian Gulf should be understood.
Most observers will focus on the immediate questions: Which tanker was struck? What weapon was used? Who was responsible? These are tactical questions. Strategy begins one level higher.
The real issue is whether the center of gravity of the conflict has shifted from destroying military assets to continuously increasing the cost of maintaining the American-led security architecture in the region.
For a long period, Washington has relied on the assumption that it could guarantee freedom of navigation while imposing strategic pressure on Iran at relatively low cost. That assumption is now under sustained attack. Every damaged tanker, every increase in insurance premiums, every additional naval deployment, every adjustment in commercial shipping routes represents a small but cumulative erosion of that model.
This is not a strategy designed to produce a dramatic battlefield victory. It is designed to alter the strategic equation through accumulation. The objective is not to sink fleets. The objective is to make the existing security order progressively more expensive, less predictable, and ultimately less sustainable.
The purpose, however, extends beyond imposing costs. Attrition is a means, not an end. The strategic destination is the emergence of a new regional order in which security is no longer guaranteed by extra-regional military dominance but by an equilibrium centered on Iran. In classical terms, one might describe this objective as the gradual emergence of a Pax Iranica: not peace through the uncontested supremacy of a distant empire, but stability built upon the recognition that no durable security architecture can exist in West Asia against Iran or without Iran.
Whether this order ultimately remains regional or evolves into a broader principle affecting the international system is a separate question. Yet from Tehran's perspective, every incremental increase in the cost of preserving the existing order simultaneously reduces the cost of constructing a new one.
That distinction is critical.
The effectiveness of this approach should not be measured by explosions at sea, but by changes inside Washington's decision-making process. Every time American policymakers are forced to allocate additional military resources, justify higher economic costs, reassure increasingly nervous regional partners, or reconsider the long-term viability of their posture in the Persian Gulf, the campaign has already achieved effects that cannot be measured in destroyed hardware alone.
This is why the death of the MoU matters far more than the attacks themselves.
The agreement represented an attempt to freeze the conflict before these long-term dynamics could mature. Once that mechanism disappeared, the conflict naturally returned to the arena where Iran has increasingly sought to compete: not through decisive battles, but through strategic attrition.
Many analysts continue to search for a decisive military confrontation that will determine the outcome. They are looking for another Desert Storm. They are likely to be disappointed.
The more plausible trajectory is a prolonged contest in which no single incident appears decisive. Yet, each one marginally increases the burden borne by Iran's adversaries while simultaneously making a Pax Iranica appear less like an ideological aspiration and more like a strategic necessity. | 338 |
| 4 |  Немає тексту... | 1 |
| 5 | گفتوگو دربارهی برنامهسازی تلویزیونی
برنامهی همیشه مخاطب
https://iribonline.ir/portal/photoslider4/2620#lg=1&slide=0 | 642 |
| 6 | در گفتوگوی با تهران تایمز دربارهی تجمعها:
https://www.tehrantimes.com/news/527599/The-street-belongs-to-the-people | 923 |
| 7 | اگر فرصت کردید بخوانید، نظر نه چندان مهم من در مورد یادداشت تفاهم:
https://farsnews.ir/K_Alyani/1781782299283464270 | 1 245 |
| 8 | خونخواهیای که علاوه بر تنبیه متجاوزان و اعدام قاتلان، تحقق جهان عادلانه را هدف خود قرار داده است. جهانی که در آن اخلاق و نگاه قابیل و قارون و سامری محو شده و اخلاق و نگاه قالب، مبتنی بر عدالت و کرامت انسان است.
این برای ایران، منطقه، و جهان، لحظهی انتخاب است. توانی که در جنگ از سطح تهدید لفظی به سطح قابلیت واقعی رسیده، میتواند در آتش وسوسهی عادیسازی با نظم موجود بسوزد، یا سکوی پرشی شود برای تلاش در جهت شکلدهی به نظم نوینی عادلانهتر. معنای آیندهی روابط ایران با قدرتها، ساختار امنیتی منطقه، و حتی برداشت ملتها از مفهوم عدالت جهانی، به این انتخاب گره خورده است.
https://farsnews.ir/K_Alyani/1781684998640071073 | 997 |
| 9 | ایران و انتخاب شکل حضور در آینده
سالها است در قلب محاسبات راهبردی اسرائیل و شخص بنیامین نتانیاهو، یک آرزوی محوری جا خوش کرده است: حملهی مشترک با آمریکا به ایران. این رؤیا برای تلآویو چیزی فراتر از یک گزینهی نظامی بود؛ یک آرزوی طلایی که در خیال طراحان آن، به پیروزیای طلایی منتهی میشد. در این تصور، با یک یورش هماهنگ و کوتاهمدت، میشد توازن قوا در منطقه را به شکل پایدار به نفع اسرائیل تغییر داد، محور مقاومت و ایران را در هم شکست و ابتکار عمل را در دست گرفت.
نشانهها و اعترافهای موجود، از جمله سخنان اخیر هیلاری کلینتون، نشان میدهد که در طول دورههای مختلف، تلاش برای تحقق این هدف هرگز متوقف نشده است. لابیها، فشارها و رایزنیهای پشت پرده همه در یک جهت بود: راضی کردن واشنگتن به پذیرش ریسک یک جنگ مستقیم با ایران. با این حال، هیچیک از رؤسایجمهور پیشین آمریکا زیر بار چنین آزمون پرخطری نرفتند. آنها میدانستند که این، فقط یک عملیات نظامی نیست، قمار با ثبات منطقه، اقتصاد جهانی و اعتبار راهبردی آمریکا در مقیاس بزرگ است.
این روند اما با دونالد ترامپ به نقطهی بلاهت رسید. ترامپ، با سادگی و ذوقزدگی کودکانهای که از ترکیب جاهطلبی شخصی و ناآگاهی از پیچیدگیهای میدان برمیآمد، آمادهی پذیرفتن رؤیای پیروزی چندروزه شد. او به دام طرحی افتاد که سالها بود که در تلآویو پرورده میشد؛ طرحی که رویای «حملهی سریع، ضربهی قاطع، و بازگشت پیروزمندانه» را به او میفروخت. اما واقعیت میدان، واقعهای کاملا متفاوت نوشت. نتیجه نه پیروزی طلایی، که زنجیرهای از ضربات جبرانناپذیر بود: ضربه به اعتبار آمریکا، ضربه به بازدارندگی اسرائیل، ضربه به اقتصاد جهانی و ضربه به وجههی شخصی ترامپ و نتانیاهو.
در این میان، اسرائیل به چیزی رسید که سالها در انتظارش بود: فرصت حمله به ایران با پشتوانهی مستقیم آمریکا. اما این فرصت تاریخی، نه به خیال پیروزی طلایی که به عینیت شکست سیاه تبدیل شد. اسرائیل برگ اصلی خود را بازی کرد؛ همان برگی که سالها بهعنوان تهدید نهایی از آن استفاده میکرد. اکنون این برگ، به یک امکان سوخته بدل شده است. تهدید حملهی نظامی به ایران، دیگر آن وزن و معنای سابق را ندارد؛ یکبار به محک واقعیت سپرده شد و نتیجه، نه شکستن طرف مقابل، بلکه آشکار شدن هزینهها و محدودیتها بود. به این ترتیب، تهدید حمله به ایران، دیگر ابزار اصلی جنگ روانی و فشار سیاسی نیست.
موقعیت ایران نیز بهطور معناداری تغییر کرده است. اگر زمانی سخن گفتن از «بازپسگیری حقوق پایمالشده» میتوانست در گوش قدرتها شبیه اغراق، شعار یا حتی شوخی سیاسی باشد، امروز در سایهی تجربهی میدانی و توان رزمی آشکار شده، جدی و معتبر به نظر میرسد. ایران نشان داده در برابر تهدید و حمله، صرفاً به موضعگیریهای لفظی بسنده نمیکند و توانایی پاسخگویی عملی و پرهزینه برای طرف مقابل را دارد. همین تجربه، پشتوانهای است که باعث میشود ادعای احقاق حقوق، از سطح شعار فراتر رود و به یک مطالبهی دارای پشتوانهی عینی تبدیل شود.
اکنون سؤال این نیست که آیا ایران توان واکنش دارد یا نه، بلکه این است که با این توان چه خواهد کرد. ایران امروز برگی در دست دارد که دیگران آن را آزمودهاند و بهایش را پرداختهاند. این برگ میتواند به دو شکل کاملاً متفاوت بازی شود. راه اول این که میتواند در ازای سودای خام پیوستن به ساختار موجود نظم جهانی و پذیرفته شدن در چهارچوب همان قواعد قدیمی، عملاً سوزانده شود.
در این سناریو، ایران به تدریج از موضع یک بازیگر مطالبهگر و تغییرطلب، و از موضع پیروز تعیینکننده، به یک بازیگر در حاشیهی نظم موجود ظالمانه تقلیل مییابد که سرمایهی بازدارندگی و قدرت فشار خود را پای وعدههای ادغام و عادیسازی میریزد.
راه دیگر این است که ایران از این نقطهی قدرت، برای طرح و پیگیری فعال ایدهی یک نظم نوین عادلانهی جهانی استفاده کند. در این چارچوب، هر اقدام بازپسگیری، هر حرکت انتقامی و هر فشار در سطح منطقهای و فرامنطقهای، در دل یک پروژهی بزرگتر معنا مییابد: پروژهای برای تغییر قواعد بازی، نه صرفاً بازی در زمین دیگران. در چنین روایتی، عمل نظامی یا سیاسی مقطعی، به تکهای از یک نقشهی کلان تبدیل میشود؛ نقشهای که در آن عدالت، توازن و بازتعریف جایگاه قدرتها، محور اصلی است.
این نقشه، نقشهای جهانی برای ثار است. هزاران سال تاریخ بشر، تاریخ تقابل عدالت و غارت، کشتار و کرامت، خودفروختگی و شرافت، نسلکشی و شهادت است، و باید همواره در پی تحقق امکان خونخواهی شهیدان این جنگ هزارانساله بود. | 874 |
| 10 |  سر در دانشگاه تهران، جمعه شب، ۲۲ خرداد | 1 725 |
| 11 |  Немає тексту... | 887 |
| 12 |  Немає тексту... | 166 |
| 13 | هیچ سالی این همه حس قربانی برای عید قربان نبود. | 1 251 |
| 14 | دیگران میخواهند با ما بر اساس دیپلماسی مواجه شوند و دیپلماسی را تنها با قواعد تجارت میفهمند، و در نهایت میخواهند همهی مسائل را همانجا حل کنند.
ما بر سر حق، بر سر عدالت، بر سر خون ایرانیان معامله نمیکنیم، اینها را بر سر میز دیپلماسی پایان نمیدهیم.
اگر حریف نتواند به سه عرصهی دیگر فکر کند، ما با تو در عرصهی منافع دیپلماسی خواهیم کرد، و مسائل عرصههای دیگر را به موقع و در جای خود حل خواهیم کرد. ما آن قدر متمدن و فرهنگ ساز هستیم که بتوانیم زمان و ابزار حل این مسائل را پیدا کنیم.
در نهایت چنان که در عنوان مطلب آمد:
این فقط یک یادداشت فرادیپلماتیک است. | 1 491 |
| 15 | این فقط یک یادداشت فرادیپلماتیک است (۱)
کورش علیانی
ما ایرانی هستیم. میراثدار تمدنی که از هزارهها پیش، الگویی از تعامل در کنار ایستادگی ساخته است. این اصول نه شعار توخالی، بلکه محصول خون و تجربهی تاریخی ماست.
۱. معاملات فقط در حوزهی منافع
ایرانی همواره اهل گفتوگو و معامله بوده، اما مرز این تعامل را دقیق میشناخته. از جادهی ابریشم که کالاها و فرهنگها را مبادله میکرد، تا دیپلماسی هخامنشیان با شهرهای یونانی و دولتهای همسایه. ما معامله میکنیم برای پیشرفت و بقا، و خوب میدانیم که مبنای این معامله منفعت دو طرفه است.
اگر طرف مقابل به دنبال نفوذ، تغییر مرزها، یا تضعیف استقلال ما باشد، تعامل را متوقف میکنیم. این دقیقاً همان سیاستی است که در برابر حملهی اسکندر، اعراب، مغولان و پرتغالیها، روسها، انگلیسیها، و آمریکاییها نشان دادیم. تعامل ابزار ما است، نه هدف. هدف ما حفظ ایران و تقویت آن است، نه چیزی طبق خوشایند دیگران شدن.
۲. حقوق، امر ثابت و غیرقابل معامله
حق حاکمیت بر سرزمین، حق تصمیمگیری مستقل، حق حفظ هویت ملی و تمامیت ارضی، و هر حق تمدنی دیگر برای ما کالا نیستند. اینها قابل چانهزنی بر سر میز مذاکره نیستند.
در فرهنگ ایرانی، حق امری الهی و پایدار است. در شاهنامه، که نه تنها یک شاهکار ادبی که فشردهی مردمشناختی فرهنگ ایرانی است، فردوسی بارها نشان میدهد که پادشاهان بزرگ وقتی حق را زیر پا گذاشتند، حتی اگر قدرت داشتند، سقوط کردند. کوروش در منشور خود، حق را برای ملتهای مختلف به رسمیت شناخت، اما هرگز حق ایران را فدا نکرد. ما هم همان راه را میرویم. هر توافقی که بخواهد بخشی از این حقوق را به بهانهی «مصلحت» یا «واقعگرایی» معامله کند، در نگاه ما نامشروع است. تاریخ به ما آموخته که ملتی که حقوق خود را بفروشد، دیر یا زود موجودیت خود را نیز از دست میدهد.
۳. عدالت، تنها راه بستن پروندهی بیعدالتی
بیعدالتی زخم است. زخمی که با زمان خوب نمیشود، بلکه عفونت نیز میکند و نسلها را مسموم میسازد. ما این را در تاریخ خود بارها دیدهایم: از غارتهای مغول تا قراردادهای تحمیلی قرن نوزدهم و بیعدالتیهای مدرن. کاپیتولاسیون از انگیزههای مهم انقلاب اسلامی ما بوده است.
در برابر وقوع بیعدالتی تنها درمان، جاری کردن عدالت است. شناخت حق، جبران خسارت مادی و معنوی، و ایجاد سازوکاری که تکرار بیعدالتی را غیرممکن کند. انوشیروان را بهخاطر عدالتش «عادل» نامیدند، نه بهخاطر قدرت نظامیاش. علی را دوست داریم چون او را در عبادتگاهش به دلیل عدالتش به قتل رساندند. زرتشت «اشا» را پایهی جهان میدانست؛ راستی و عدالتی که بدون آن، جهان به تباهی میرود. ما عدالت را فراموش نمیکنیم چون میدانیم فراموشی عدالت، دعوت به بیعدالتی بعدی است. از نگاه ما مشکل را باید ریشهای حل کرد، نه با سرپوش گذاشتن و «گذشت» اجباری و کاسبکارانه.
۴. جان انسان، مقدسترین خط قرمز
از همهی اینها بالاتر، جان انسان است. خون یک ایرانی، جان یک شهروند، محترمترین ارزش غیرقابل مذاکره است.
این اصل در عمق فرهنگ ما است. در سنت ایرانی، مهماننوازی و پناه دادن به پناهنده حتی اگر دشمن باشد، نشاندهندهی احترام به جان است، اما گاه به نرمی بیش از حد تعبیر شده است. ما برای دفاع از جان و خاک شمشیر کشیدهایم، اما هرگز جان مردم را به عنوان مهرهی معامله در بازیهای سیاسی نپذیرفتهایم. هیچ منفعتی، هیچ «توافق تاریخی»، هیچ فشار خارجی ارزش آن را ندارد که حتی یک قطره خون بیگناه ریخته شود. این خط قرمز سرخ ماست.
اصل راهبردی نهایی
این چهار اصل با هم یک راه مشخص میسازند:
تعامل هوشمند در منافع، اما ایستادگی کامل در حوزهی حقوق و عدالت، و حرمت مطلق به جان انسان.
ما نه اهل انزوا هستیم که در را به روی همه ببندیم، و نه اهل تسلیم که هر چیزی را برای «صلح» یا «اقتصاد» بدهیم. راه ما راه تمدن ایرانی است: واقعگرایی همراه با شرافت، تعامل همراه با کرامت، و صلح همراه با عدالت.
دقیقتر بگوییم: ما در چهار سطح و با چهار شیوه و چهار مجموعه از قواعد با دیگران مواجه میشویم. این برای یک تمدن ۷ هزار ساله طبیعی است. همان طور که فهم ساده و کم فایدهای که تنها به منافع تجاری و شبه تجاری چشم دوخته نیز برای یک تمدن کم از هزار ساله طبیعی است.
دیدگاه چهار عرصهای، ریشه در خاک ایران دارد و نیازی به واردات از جایی ندارد. این همان صدایی است که از کوروش تا فردوسی تا مردمان امروز این سرزمین، همیشه تکرار شده: ایران را با حق و عدالت و کرامت حفظ کنیم، نه با معامله و فراموشی. | 1 339 |
| 16 | چون آپلود در این پلتفرمها آسان نبود، در این اکانت قدیمی گذاشتم. ببینید.
https://aparat.com/v/wcki286 | 679 |
| 17 | فرهیختگان - جاماندگی.docx | 726 |
| 18 |  یادداشت در روزنامهی فرهیختگان یکشنبه، دربارهی سکوت روشنفکری و علوم اجتماعی ایرانی در برابر حضور مردمی در روزهای جنگ | 706 |
| 19 |  +4Немає тексту... | 0 |
| 20 | جنگ شناختی مدرن سعی میکند یک واقعیتِ مجازی (Hyper-reality) بسازد که در آن همه چیز در حال فروپاشی است تا شما را به سمت تسلیم یا آشوبزدگی سوق دهد.
تمرین: مشاهدات مستقیم خود را از وضعیتِ کفِ زمین (امدادرسانی، همبستگی همسایهها، وضعیت نانواییها و بیمارستانها) با تصویرِ آخرالزمانیای که رسانه میسازد مقایسه کنید. هر جا شکافی دیدید، آن شکاف دقیقاً همان جایی است که دشمن در حال تزریقِ سمِ ناامیدی مطلق است. بخشی از ادراک میدانی را از حواس پنجگانهی خود بگیرید، نه از پیکسلهای نمایشگر.
۸. تمرین مهندسیِ معکوسِ پیامِ پنهان (Subliminal Check)
جنگ شناختی اغلب نه از طریق آنچه میگوید، بلکه از طریق آنچه القا میکند عمل میکند.
تمرین: از خودتان بپرسید: این خبر یا ویدئو، فارغ از محتوایش، میخواهد من نسبت به آیندهی کشورم چه حسی داشته باشم؟ (حسِ حقارت؟ حسِ بیدفاع بودن؟ حسِ تنفر از هموطن؟). اگر پیامِ زیرپوستیِ محتوا، تخریبِ عزتنفس ملی یا ارادهی ایستادگی بود، آن را به عنوان یک پرتابهی جنگی شناسایی و در ذهن خود خنثی کنید.
کوتاه: ۴ مورد اول برای زنده ماندن در فضای رسانهای است؛ ۴ مورد دوم برای جنگیدن و حفظِ انسجامِ ذهنی در میانهی یک نبرد واقعی است. مجموع این ۸ تمرین، ذهن را از یک هدفِ نرم به یک سنگرِ نفوذناپذیرتر تبدیل میکند. | 1 117 |
