بوژان

در این سرای بی‌کسی کسی به در نمی‌زند به دشـت پـر مـلال مـا پـرنـده پـر نمی‌زند یـکی زشـب گرفتگـان چـراغ بـر نمی‌کند کسی به کوچه سـار شـب در سحر نمی‌زند نـشسته‌ام در انـتظار این غـبـار بی‌سـوار دریغ کـز شـبی چنین سـپیده سـر نمی‌زند دل خـراب من دگـر خـراب‌تـر نمی‌شود که خنجر غمت از این خـراب‌تر نمی‌زند گذرگهی‌ست پر ستم که اندرو به غیر غم یـکی صلای آشــنـا بـه رهگـذر نـمی‌زند چه چشم پاسخ است از این دریچه‌های بسته‌ات بـرو کـه هـیچ‌کـس نـدا به گـوش کـر نمی‌زند نـه سـایه دارم و نـه بـر، بیفکننـدم و سـزاست اگـر نـه بـر درخـت تـر کـسی تـبـر نمی‌زند #هوشنگ_ابتهاج