3imar سیمار

... روز دانش‌آموز برای چه! #رحیم_قمیشی یک بار که رفته بودم به جانبازانی که در آسایشگاه زندگی می‌کردند سر بزنم، از یکی‌شان پرسیدم مهمترین مشکل‌تان چیست؟ گفت حقوق پرستاران ما را بدهند!! تعجب کردم و گفتم مشکل شما را پرسیدم، گفت پرستاران ما حداقل حقوق کارگری را می‌گیرند، همان را هم دو سه ماه یک بار به آنها می‌دهند. پرستاران را سپرده‌اند به شرکت‌های خصوصی، آنها هم با بنیاد اختلاف دارند و حقوق پرستاران ما را قطع کرده‌اند. می‌گفت می‌دانی کارگری که حقوق نگیرد چطور به ما رسیدگی می‌کند؟ گفتم می‌دانم! دلم خیلی برایشان سوخت. همان جانبازانی که نه پایشان حرکت داشت و نه دست‌شان. دل‌شان می‌خواست فقط کارگران دلسوزشان، حداقل حقوق‌شان را بگیرند! روز دانش‌آموز در تقویم ایران شده. نمی‌خواهد یک پاکت شیر به دانش‌آموزان بدهید و منت بگذارید و بگویید هدیه مقامات نظام است! نمی‌خواهد آنها را در صف نگهدارید و بگویید روز دانش‌آموز است، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل بگویند. نمی‌خواهد برایشان سخنرانی کنید. ترانه سلام فرمانده برایشان بگذارید! نه! بگویید احکام زندان معلمان را لغو کنند. بگویید حکم شلاق معلمان عضو شورای صنفی را لغو کنند. دستور بدهید کانون معلمان کشور را منحل نکنند. بگویید حق و حقوق معلم‌هایشان را بدهند. برای یک زندگی معمولی... معلم‌ها را تهدید نکنید به تضعیف نظام به معلم‌ها نگویید باید تابع حراست باشند! دانش آموزان وقتی معلم‌های واقعی را در کلاس ببینند بهترین هدیه را گرفته‌اند. دانش‌آموزان وقتی ببینند معلم‌شان آزاده است و از هیچکس نمی‌ترسد. به آنها درس عشق و زندگی می‌دهد، نه درس سرسپردگی. وقتی ببینند معلم‌شان دلش شاد است، وقتی ببینند معلم‌شان بعد از پایان ساعت کارش مسافرکشی نمی‌کند، کلاس خصوصی اجباری نمی‌گیرد، از صمیم قلب خوشحال می‌شوند. دانش‌آموزان وقتی ببینند معلم خانم‌شان با لباس‌هایی آراسته و صورتی زیبا به کلاس می‌آید بهترین هدیه را گرفته‌اند. دانش آموزان وقتی ببینند معلم‌شان نمی‌ترسد و به آنها درس شجاعت می‌دهد، وقتی می‌گوید بچه‌ها امروز می‌خواهیم با هم ترانه بخوانیم، لذت می‌برد. دانش آموز وقتی بداند معلمش در کشور شأن و منزلت و بزرگی‌اش را دارد، او هم بزرگ می‌شود. کشوری که معلمش حکم شلاق و زندان می‌گیرد، حقوقش کفاف زندگی‌اش را نمی‌دهد، اجازه هیچ اعتراضی ندارد... روز دانش آموز می‌خواهد چه‌کار!؟ @simar50

... روز دانش‌آموز برای چه! #رحیم_قمیشی یک بار که رفته بودم به جانبازانی که در آسایشگاه زندگی می‌کردند سر بزنم، از یکی‌شان پرسیدم مهمترین مشکل‌تان چیست؟ گفت حقوق پرستاران ما را بدهند!! تعجب کردم و گفتم مشکل شما را پرسیدم، گفت پرستاران ما حداقل حقوق کارگری را می‌گیرند، همان را هم دو سه ماه یک بار به آنها می‌دهند. پرستاران را سپرده‌اند به شرکت‌های خصوصی، آنها هم با بنیاد اختلاف دارند و حقوق پرستاران ما را قطع کرده‌اند. می‌گفت می‌دانی کارگری که حقوق نگیرد چطور به ما رسیدگی می‌کند؟ گفتم می‌دانم! دلم خیلی برایشان سوخت. همان جانبازانی که نه پایشان حرکت داشت و نه دست‌شان. دل‌شان می‌خواست فقط کارگران دلسوزشان، حداقل حقوق‌شان را بگیرند! روز دانش‌آموز در تقویم ایران شده. نمی‌خواهد یک پاکت شیر به دانش‌آموزان بدهید و منت بگذارید و بگویید هدیه مقامات نظام است! نمی‌خواهد آنها را در صف نگهدارید و بگویید روز دانش‌آموز است، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل بگویند. نمی‌خواهد برایشان سخنرانی کنید. ترانه سلام فرمانده برایشان بگذارید! نه! بگویید احکام زندان معلمان را لغو کنند. بگویید حکم شلاق معلمان عضو شورای صنفی را لغو کنند. دستور بدهید کانون معلمان کشور را منحل نکنند. بگویید حق و حقوق معلم‌هایشان را بدهند. برای یک زندگی معمولی... معلم‌ها را تهدید نکنید به تضعیف نظام به معلم‌ها نگویید باید تابع حراست باشند! دانش آموزان وقتی معلم‌های واقعی را در کلاس ببینند بهترین هدیه را گرفته‌اند. دانش‌آموزان وقتی ببینند معلم‌شان آزاده است و از هیچکس نمی‌ترسد. به آنها درس عشق و زندگی می‌دهد، نه درس سرسپردگی. وقتی ببینند معلم‌شان دلش شاد است، وقتی ببینند معلم‌شان بعد از پایان ساعت کارش مسافرکشی نمی‌کند، کلاس خصوصی اجباری نمی‌گیرد، از صمیم قلب خوشحال می‌شوند. دانش‌آموزان وقتی ببینند معلم خانم‌شان با لباس‌هایی آراسته و صورتی زیبا به کلاس می‌آید بهترین هدیه را گرفته‌اند. دانش آموزان وقتی ببینند معلم‌شان نمی‌ترسد و به آنها درس شجاعت می‌دهد، وقتی می‌گوید بچه‌ها امروز می‌خواهیم با هم ترانه بخوانیم، لذت می‌برد. دانش آموز وقتی بداند معلمش در کشور شأن و منزلت و بزرگی‌اش را دارد، او هم بزرگ می‌شود. کشوری که معلمش حکم شلاق و زندان می‌گیرد، حقوقش کفاف زندگی‌اش را نمی‌دهد، اجازه هیچ اعتراضی ندارد... روز دانش آموز می‌خواهد چه‌کار!؟ @simar50

3 am walk Daniel

3 am walk Daniel

**‌‌خون از خون رنگین‌تر است؟** #احمد‌_زیدآبادی وقتی عمربن خطاب خلیفۀ دوم بر اثر ضربۀ خنجر فیروز نهاوندی -ابولؤلؤ- وفات یافت، عبیدالله فرزند ارشد خلیفه چنان خشمگین شد که به جانِ خانوادۀ ضارب افتاد و هرمزان از سرداران ایرانی را نیز به ظن دست داشتن در قتل پدر، به ضرب شمشیر کشت. مولاعلی از کشتن هرمزان چنان به خشم آمد که قسم یاد کرد هر گاه دستش رسد، عبیدالله را در ازای ریختن خون هرمزان ایرانی قصاص کند. سعدبن ابی‌وقاص، مدتی عبیدالله را در حبس نگه داشت، اما عثمان بن‌عفان خلیفۀ سوم او را بخشید. هنگامی که علی به خلافت رسید، عبیدالله از ترس قصاص شدن توسط علی به معاویه پناه برد و به لشکر شامیان پیوست. به دلیل همین سابقه بود که وقتی مولاعلی، خود ضربت خورد به فرزندانش وصیت کرد که مبادا پس از مرگش به این بهانه که امیرالمؤمنین را کشته‌اند، به جان مردم بیفتند. او گفت؛ یک ضربت در برابر یک ضربت! و یا عفو، چرا که خدا عفو را دوست دارد. علی با آنکه خلیفه بود، خون خود را رنگین‌تر از هیچکدام از مردم نمی‌دید، در روزگار ما اما خون از خون رنگین‌تر شده است! جانی را در برابر زخمی می‌گیرند و چند جان را در برابر یک جان! در جریان ناآرامی‌های سال گذشته، مرحوم روح‌الله عجمیان کشته شد. بابت قتل او، دو نفر اعدام و شماری از جمله دکتر حمید قره‌حسنلو  و همسرش به حبس‌های طولانی و تبعید در زندان محکوم شده‌اند! با این همه، پدر مرحوم عجمیان به جای آنکه نسبت به این نابرابری و احقاق حقوق متهمان بخصوص متهمی مثل دکتر قره‌حسنلو که شرحی دلخراش از بدرفتاری با خود و خانواده‌اش داده است، حساسیت نشان دهد، خواهان شدت عمل بیشتر نسبت به متهمان بیشتر شده است! او در یک برنامۀ زندۀ تلویزیونی، حتی علی اکبر ولایتی را - احتمالاً به دلیل درخواستش برای تعدیل حکم برخی محکومان- قاتل فرزند خود معرفی کرده است! وقتی حکومتی خون یک حامی خود را از خون هموطنان معترض، رنگین‌تر می‌بیند و حتی به سنت دیرینۀ دینیِ "یکی در مقابل یکی" آن هم در چارچوب یک کشور رضایت نمی‌دهد، آنگاه چطور انتظار می‌رود که اسرائیل خون اتباع یهودی خود را نسبت به خون مردمی بیگانه و جدا از خود، برابر ببیند و دست از کشتار بردارد؟ @simar50 #قهر #انتقام