3imar سیمار

زن‌کُشی #رحیم_قمیشی از کودکی و نوجوانی، وقتی می‌خواستند شدت دنائت و پستی جامعۀ اعراب بدوی قبل از اسلام را، به ما ثابت کنند، یک مثال‌شان کافی بود؛ برخی از آن‌ها دختران‌شان را زنده به‌گور می‌کردند! و ما اصلأ نمی‌توانستیم باور کنیم، و هنوز هم باور نکرده‌ایم، مگر بشر می‌تواند به چنین درجه‌ای از حقارت و رذالت برسد، آن هم دختر را... . . باید قضاوت کودکی و نوجوانی‌ام را در مورد شدت دنائت بشر تغییر بدهم. بله می‌شود! بشر، گاه به جایی می‌رسد که زنان به‌شدت بیمار را در حصر و حبس نگاه می‌دارد! بشر گاه به درجه ای می‌رسد که از دیدن زجر دیگران، دلش شاد می‌شود! بشر گاه به حدی از پستی می‌رسد که برایش مهم نیست خانمی که به زندان انداخته همسر یک شهید است، دختر است، تازه عروس است، فرزند نوجوان و کودک دارد... اصلا زن است!! پر از مهر و محبت است، مادر است. و گاهی زن‌کُشی می‌شود یک افتخار یک قدرت نمایی و ایجاد رعب و وحشت. ای تاریخ! نیازی نیست برای نشان دادن بی‌فرهنگی اعراب جاهلیت بنویسی آنها دختر می‌کشتند. بنویس حکومت اسلامی برای نشان دادن قدرتش، به زن‌ها هم رحم نمی‌کرد، به دختران هم، به مادران هم، به فرزندان‌شان هم. بنویس زن‌ها و دخترانی را تنها به جرم اندیشه‌شان، تنها به جرم نامه‌نگاری، به جرم سخن‌شان، به جرم گفتن حقایق، در نظام اسلامی بردند زندان و انفرادی! بدترین زندان‌ها. بنویس در قرن بیست و یکم، وقتی آن زنان در معرض مرگ قرار گرفتند، باز هم پایشان به تخت زنجیر بوده. بنویس شبه مردانی با قومیتی مبهم، زندگی کردند، که زن‌کُشی برایشان عادی بود. اگر کسی باور نکرد آدرس دقیق بده؛ آسیا، خاورمیانه، ایران، تهران، مشهد و سایر شهرها، تحت حاکمیتی که خود را اسلامی می‌نامید. در مهر ماه سال ۱۴۰۲. بنویس که زن‌کُشی هرگز هم مخفیانه نبوده!! @simar50

. گاوهایی که جلوی حرکت و‌ پیشرفت را می‌گیرند...!! "عزیز نسین" نویسنده نامی و طنزپرداز ترک که سال‌ها زندانی سیاسی در ترکیه بود و جانش را نیز به‌خاطر روشنگری‌های سیاسی و اجتماعی‌اش از دست داد، در یکی از نوشته‌هایش می‌نویسد: به‌عنوان یک خبرنگار سفری به هندوستان داشتم. سوار قطاری شده بودیم، ناگهان قطار به طرز وحشتناکی ترمز کرد و ایستاد...! سراسیمه پایین آمدیم و من دیدم گاوی فربه روی ریل نشسته و مانع حرکت قطار شده... به راهنمای هندی خودم گفتم؛ چرا کسی گاو را از روی ریل خارج نمی‌کند تا راه قطار باز شود؟! او گفت: گاو مقدس است و کسی نمی‌تواند مزاحمش شود... گفتم: پس چاره چیست؟! گفت: باید آنقدر صبر کنیم تا گاو با میل خودش ریل را ترک کند! گفتم: یعنی یک گاو جلو حرکت قطاری را تا هر وقت بخواهد می‌گیرد و کسی مانعش نمی‌شود؟! گفت: آری، گاو مقدس است... 👈 و من دانستم در جوامع عقب‌مانده هم افراد و هم عقاید به‌ظاهر مقدس، جلو ریل حرکت قطار جامعه‌شان نشسته‌اند و با وجود آنها، هیچ‌کس جرات نمی‌کند آنها را از روی ریل خارج سازد...!!

‍ زیبایی یعنی تو! #احسان_معصومی پژوهشی در آمریکا نشان داد که ۹۰ درصد زنان، خود را «چاق و زشت» توصیف کرده‌اند. پژوهشی دیگر نشان می‌دهد که ۸۰ درصد از دخترها، چهره‌ای کاملا متفاوت از خود را در شبکه‌های مجازی نمایش می‌دهند؛ عکس‌ها و فیلم‌هایی ویرایش‌شده که با چهره‌ی واقعی آنها کاملا تفاوت دارد. این پژوهش نشان می‌دهد که عزت نفس و حرمت نفس دخترها تحت فشار شبکه‌های اجتماعی، به شدت آسیب دیده است. آنها از نظر روانی تحت فشارهای بسیار شدیدی قرار دارند تا یک «تصویر بی‌نقص و کامل» از خود به نمایش بگذارند. فشار شبکه‌های اجتماعی دارد به زنان آسیب می‌زند و آنها احساس می‌کنند که هرگز کافی نیستند. دوره‌ی کرونا نیز این وضعیت را تشدید کرد. همچنان که چشم از زیبایی‌های واقعی اطرافمان برداشته‌ایم و زیبایی‌های غیرواقعی فضای مجازی را لایک می‌کنیم، به این هم فکر کنیم که شاید در حال افزودن رنجی بی‌رحمانه‌ به عزیزانمان هستیم که سزاوارش نیستند.  زیبایی، یک مفهوم ذهنی است. فرهنگ بیمار، افراد سودجو، شرکت‌های بزرگ و البته خطاهای شناختی در ذهن خود ما، به آن عینیت می‌بخشند. به قول حسین پناهی: «درک زیبایی، درک زیباست!» یعنی کسی زیبایی را درک خواهد کرد که درک زیبا داشته باشد. وگرنه زیبایی به چیزی بیرون از ذهن ما تعلق ندارد. زیبایی، استاندارد ندارد. استاندارد، یعنی همه باید شبیه به هم شوند. در حالی که زیبایی در تفاوت‌هاست. نگذاریم استاندارد زیبایی را فضای مجازی برایمان تعیین کند. اجازه ندهیم چیزی برای ما زیبا تعریف شود که در ذهن ما زیبا نیست؛ که این خود، بدترین نوع بردگیست! بیایید زیبایی واقعی را جشن بگیریم و مدام به عزیزانمان این حس واقعی را منتقل کنیم که همسرم! دخترم! دوستم! مادرم! خواهرم! و ... تو همانگونه که هستی، زیبایی و من تو را همانطور که هستی، دوستت دارم. تو هرطور که باشی، همانگونه زیباست. زیبایی یعنی تو! #زن #زیبایی @simar50

‍ زیبایی یعنی تو! #احسان_معصومی پژوهشی در آمریکا نشان داد که ۹۰ درصد زنان، خود را «چاق و زشت» توصیف کرده‌اند. پژوهشی دیگر نشان می‌دهد که ۸۰ درصد از دخترها، چهره‌ای کاملا متفاوت از خود را در شبکه‌های مجازی نمایش می‌دهند؛ عکس‌ها و فیلم‌هایی ویرایش‌شده که با چهره‌ی واقعی آنها کاملا تفاوت دارد. این پژوهش نشان می‌دهد که عزت نفس و حرمت نفس دخترها تحت فشار شبکه‌های اجتماعی، به شدت آسیب دیده است. آنها از نظر روانی تحت فشارهای بسیار شدیدی قرار دارند تا یک «تصویر بی‌نقص و کامل» از خود به نمایش بگذارند. فشار شبکه‌های اجتماعی دارد به زنان آسیب می‌زند و آنها احساس می‌کنند که هرگز کافی نیستند. دوره‌ی کرونا نیز این وضعیت را تشدید کرد. همچنان که چشم از زیبایی‌های واقعی اطرافمان برداشته‌ایم و زیبایی‌های غیرواقعی فضای مجازی را لایک می‌کنیم، به این هم فکر کنیم که شاید در حال افزودن رنجی بی‌رحمانه‌ به عزیزانمان هستیم که سزاوارش نیستند.  زیبایی، یک مفهوم ذهنی است. فرهنگ بیمار، افراد سودجو، شرکت‌های بزرگ و البته خطاهای شناختی در ذهن خود ما، به آن عینیت می‌بخشند. به قول حسین پناهی: «درک زیبایی، درک زیباست!» یعنی کسی زیبایی را درک خواهد کرد که درک زیبا داشته باشد. وگرنه زیبایی به چیزی بیرون از ذهن ما تعلق ندارد. زیبایی، استاندارد ندارد. استاندارد، یعنی همه باید شبیه به هم شوند. در حالی که زیبایی در تفاوت‌هاست. نگذاریم استاندارد زیبایی را فضای مجازی برایمان تعیین کند. اجازه ندهیم چیزی برای ما زیبا تعریف شود که در ذهن ما زیبا نیست؛ که این خود، بدترین نوع بردگیست! بیایید زیبایی واقعی را جشن بگیریم و مدام به عزیزانمان این حس واقعی را منتقل کنیم که همسرم! دخترم! دوستم! مادرم! خواهرم! و ... تو همانگونه که هستی، زیبایی و من تو را همانطور که هستی، دوستت دارم. تو هرطور که باشی، همانگونه زیباست. زیبایی یعنی تو! #زن #زیبایی @simar50

🔸به چه زبانی باید با شما سخن گفت؟ یکی از نمایندگان مجلس گفته است: نداشتن خانه بهانه‌ای برای ازدواج نکردن است. حتماً که همه نباید در بالای تهران ساکن باشند. جوانان می‌توانند در روستا‌های اطراف تهران با رهن و اجاره پایین زندگی کنند و صبح با اتوبوس و مترو به سر کارشان بیایند. والله مردم نجیبی داریم که ساختمان مجلس را با افراد جلوس‌کرده بر صندلی‌های آن به آتش نمی‌کشند. نور به قبر میرزاده عشقی ببارد که سرود: بر چنین مجلس و بر کرّ و فرش باید رید آخر ناجوانمردها! خانه پیشکش؛ جوان مجرّد با خود می‌گوید من هم مثل فلان متأهل با چند سر عائله شب‌ها روی پشت بام یا در خانه‌ای اشتراکی یا اصلا در خیابان می‌خوابم. آفتاب که سر زد به سر کدام کار باید بروم؟ به کدام قبرستان؟ اف به وقاحتتان! نیمی از مملکت اکنون از روی بدبختی و ناچاری با پرایدی متلاشی در اسنپ و تپسی مشغولند که اگر نبود... بگذریم. هر روز که نباید مرزهای وقاحت را جابجا کرد. اسباب و ابزار ازدواج و ازدیاد نسل در بساط همۀ جوانان موجود است. قریب به اتفاق ایشان هم حسرت و آرزویی جز ازدواج در سر ندارند. اما کار و درآمد و امنیت شغلی کجاست؟ وقتی می‌بینند بزرگترهایشان که بعضاً کار و سابقه دارند و شغل و بیمه دارند، با زن و بچه، هشتشان گرو نُه است و از عهدۀ مخارج عادی زندگی یعنی تهیۀ مایحتاج اولیه هم برنمی‌آیند چرا باید خود و خانواده‌هایشان را به درد سر بیندازند؟ لعنت خدا بر شما که با هیچ زبانی نمی‌توان از درد مردم آگاهتان کرد. گویی از سیارۀ دیگری به این نقطه از زمین فرود آمده‌اید. لعنت خدا بر شما لعنت خدا بر شما @simar50