3imar سیمار

.... تاملی بر دغدغه امروز مردم اینروزها دغدغه مشترک و بیشترین پرسش های  کانونی ایرانیان  متمرکز بر یک نکته است: واکنش اسرائیل(اشغالگر) به ایران کی و چگونه است؟ این چشم دوختن ایرانیان به تصمیمات بیگانگان که بی پرده پوشی تاثیری کلان بر چگونگی زندگی آنها دارد، در کلیت ناشی از چیست؟ چرا مردم بیشتر به چگونگی تصمیمات غیر و بیگانه دل بسته و در این زمینه پرسشگرند؟ چرا آنان را تا حدودی فعال مایشا می پندارند؟ طی سالیان دراز و درک و لمس توان و رویکرد جمهوری اسلامی، برای بخش بزرگی از ملت روشن شده است که خواه و ناحواه، تا حدود زیادی سرنوشت ایران به بیرون گره خورده و گریزی از ان نیست. یعنی به هر روی طی این مدت، نقش و توانایی بیگانگان در ترسیم چشم اندازهای حال و آینده ایران، سیری صعودی یافته است. این در حالی است که در همین دوران معاصر، دیگران چشم‌براه تصمیمات و  رویکرد ملت-دولت ایران در قبال سرنوشت منطقه و بلکه جهان بودند. بنگرید به تعیین کنندگی قاطع و سرنوشت ساز مداخلات ایران در نفت و اوپک، ظفار و سلطنت عمان، اردن، بلوچستان پاکستان، ویتنام وقس علیهذا. منظورم این است که دغدغه امروزه روز بیشتر ایرانیان به چگونگی تصمیم سازی های دولت های دیگر وابسته است: از چگونگی و ابعاد واکنش اسرائیل گرفته، تا زدایش تحریم ها و مناسبات با ایالات متحده؛ به گمانتان این خود نشانی از افول قدرت ملی نیست؟ نمی دانم‌ پاسخ چیست، ولی دیدگاه استراتژیست ها در چنین موردی سرجمع این است: با افول قدرت ملی و نبود و کمبود پشتیبانان بزرگ‌‌‌، مسلم است که سیر از فاعلیت به انفعال گرایی ملت_دولت، محتوم و رو به رشد خواهد بود. در چنین شرایطی، نقش و کارکرد دولت در رقم زدن مقدرات کشور و ملت کاسته شده و چشم ها به تحولات بیرون از مرزها دوخته خواهد شد. لطفا به این سازو کار بنگرید. #یدالله_کریمی_پور @simar50

... بادی که طوفان درو کرد! امروز سالگرد عملیات طوفان الاقصی است. طوفانی که قرار بود پایه های اسرائیل را ویران کند، در واقع بادی بود که طوفان درو کرد و غزه و لبنان را با خاک یکسان نمود! در همان روزهای پس از آن عملیات شوم، خیلی ها امروز را پبش بینی می کردند. تخریب گسترده غزه و قتل عام هزاران زن و مرد و کودک، و امروز تخریب لبنان و قتل عام فرماندهان حزب الله و مردمی که تاوان می دهند، و فردا معلوم نیست دامنه این جنگ به کجاها بکشد. جشن و شادی آن روزها به خاطر امری نابخردانه که چنین تلفاتی را به دنبال داشت و حمایت از آن و کمک به آنان، به جز از یک حکومت ایدئولوژیک که حاضر است تمام مردم به پای اهداف آن قربانی شوند، با پشتیبانی عده ای که چشم و گوش بسته تابع آنها هستند برنمی آید. گویی هنوز هم صدای جنگ جنگ تا پیروزی سالهای جنگ عراق با ایران در گوشمان است. آن روزها فکر نمی کردیم این شعار قرار است تا امروز ادامه داشته باشد. فکر نمی کردیم هزینه تمام جنگهای منطقه را ما باید بپردازیم. فکر نمی کردیم پیروزی تا قیام قیامت طول می کشد!  چه خوش خیال بودیم که با پایان جنگ شادی کردیم و خوشحال بودیم که دیگر جنگ و ویرانی تمام شد. چه خیال باطلی! ما چه می دانستیم شعارها و سخنرانی های آن روز رهبر، زیربنای حکومت جدید ایران است و قرار است سالیان سال بر مبنای آنها طرح و برنامه ریخته شود.‌ چه می دانستیم ایده امام و امت قرار است تمام سرمایه های این ملت را خرج خود کند؟ آخر حکومت اسلامی تاکنون نمونه ای نداشت که بدانیم‌ چه خواهد کرد؟ تا جایی که شنیده بودیم، نمونه های کوتاه مدت صدر اسلام هم اینگونه نبود. حالا و پس از گذشت ببش از چهار دهه و فنا شدن چند نسل به پای اهداف جهانی حکومت و پوچ بودن شعارهای داغ، باید نگران از دست دادن چیزهایی باشیم که هنوز داریم! نگران نابودی زیرساختهای فرسوده، نگران از بین رفتن انرژی هسته ای که میلیاردها دلار برایش هزینه شد و سودی برای ملت نداشت، نگران نابودی امکان صدور نفتی که زیرقیمت می دهیم تا فقط بتوانیم سرپا بمانیم، و نگران حیاتمان! سنتهای تاریخ تکرار می شوند. سرنوشت ظالمان و تجاوزکاران همیشه نابودی بوده است اما این هم سنت تاریخ است که قدرت اول، اقتصاد و رضایت مردم است و نه تسلیحات نظامی. ملت گرسنه که سرمایه شان خرج اهداف بلندپروازانه حاکمان شود، برایشان فرقی نمی کند با موشک دشمن بمیرند یا از فقر و‌ بی غذایی! بی تفاوتی این روزهای مردم نشانه خوبی نیست! #فرشته_مزینانی