آوای بوف | AVAYe BUF

گفتگو با شیاطین دیدار با هفت دیکتاتور| ریکاردو اوریزیو| ترجمه خجسته کیهان | خوانش سامسارا _ تولید صوتی آوای بوف 📚 #گفتگو_با_شیاطین دیدار با هفت دیکتاتور ✍️ به قلم: #ریکاردو_اوریزیو ترجمه : خجسته کیهان خوانش: #سامسارا نشر قطره تولید #آوای_بوف موضوع کتاب : تاریخی ، زندگی نامه بر دیکتاتورهای تاریخ معاصر کسانی که مسئول هولناک ترین فصل های آن بودند، چه میگذرد؟ و حالا که برکنار شده اند، یا در زندان و تبعید به سر میبرند و یا فراموش شده اند، آیا همچون زمانی که بر سر قدرت بودند و حشت انگیز به نظر می رسند؟ عیدی امین رئیس جمهور خونخوار و اسبق اوگاندا که در عربستان سعودی به سر می برد همچنان در جنگهای آفریقا مداخله می کند بوکاسا که پیش از مرگ خود را سیزدهمین حواری مسیح مینامید ادعا میکرد که مخفیانه با پاپ گفتگو می کند، سرهنگ منگیستو دیکتاتور اسبق اتیوپی همچنان از سالهای وحشت سرخ دفاع میکند. خانم خوجه در سلول زندان خود در تیرانا هنوز معتقد است که پیروی از ایدئولوژی استالین کار درستی بوده دوالیه رئیس جمهور اسبق هائیتی از خدایان مذهب و دو و انرژی خورشیدی سخن میگوید خانم میلوسویک از جنگهای یوگسلاوی سابق دفاع میکند یا روزلسکی که هنوز در ورشو درگیر محاکمه است، از تبعید خود به سیبری و دفاع از مرام مسکو در اروپای شرقی گفتگو میکند ریکاردو آریزیو خبرنگار ایتالیایی در گفتگو با شیاطین» به جستجوی این دیکتاتورهای سقوط کرده برآمده و زندگی کنونی افرادی را که نامشان مترادف با وحشت و مرگ است، برملا کرده است لینک یوتیوب: https://www.youtube.com/watch?v=5X5MqhvubKs لینک کتاب در سایت: https://avayebuf.com// لینک تلگرام: https://t.me/AVAYEBUF آدرس سایت، لیست کتابها و صفحات زیر مجموعه : 👇 https://linktr.ee/avayebuf .

با درود به همه همراهان. ما در حال جمع آوری مطالب برای فصلنامه آوای بوف( شماره 10) هستیم. اگر دستی در نوشتن داستانهای کوتاه، شعر یا مقالات ادبی، سیاسی، اجتماعی، تاریخی، اقتصادی یا فلسفی دارید و علاقمند به نشر نوشته های خود هستید، می توانید آنرا برای جناب هژبری @nhozhabri817 یا به آدرس ادمین آوای بوف @BUF_0 بفرستید. منتظر آثار ارزشمندتان هستیم.

نقش آگاهی و آموزش در جلوگیری از اشتیاهات ویرانگر سیاسی و اجتماعی در نقاط عطف تاریخ مانند این روزها: https://youtu.be/rj1TNSCzj6s

📝 #وداع_با_دیکتاتور در شوق مرگ خامنه‌ای ✍ به قلم: ##قاسم_قره_داغی وقتی خبر مرگ آن اژدهای سیاه‌پوش، خامنه‌ای جلاد، همچون نسیمی آزادی‌بخش از مرزهای دور به گوشم رسید، دلم همچون پرنده‌ای که پس از سال‌ها قفس، بال‌هایش را می‌گشاید، به رقص درآمد. سال‌ها در کوچه‌پس‌کوچه‌های کپنهاک، برلین، پاریس و کلن، سایه‌ی مرگ را بر شانه‌هایم حس کرده‌ام، حالا از عمق این شادی، همچون رودخانه‌ای که پس از خشکسالی، جاری می‌شود، می‌نویسم. مرگ او نه پایان یک زندگی، بلکه طلوع یک عصر است؛ همچون سقوط باستیل در انقلاب فرانسه، یا فرو ریختن دیوار برلین، که زنجیرهای استبداد را پاره می‌کند. تصور کنید: آن هیولای مذهبی، که با دستان خون‌آلودش، گل‌های سبز جنبش ۸۸ را زیر پاها له کرد، حالا خودش در خاک درغلطیده. هم‌رزمانم که شب‌های بی‌شماری را در سلول‌های اوین، زیر شکنجه‌هایش گذرانده‌اند و من در تبعید، جایی که هر نفس کشیدنم یادآوری آن شکنجه‌ها بود، حالا می‌خندم به یاد آن روزها. او که با فرمان‌هایش، خون جوانان آبان ۹۸ را همچون شرابی سرخ بر خیابان‌ها ریخت، بیش از هزار و پانصد روح پاک را به باد داد، تا تاج عمامه‌ نشانش بر سر بماند. اما مرگ، آن قاضی بی‌رحم تاریخ، او را همچون برگی پاییزی از شاخه قدرت کند و به باد سپرد. شادی‌ام همچون آتشی است که از خاکستر رنج‌ها زبانه می‌کشد؛ رنج‌هایی که ما در فرار از مرزهای ترکیه، در گریز از مأمورانش در اروپا، و در مشقت‌های بی‌پایان تبعید، چشیده‌ایم. سال‌ها مبارزه، همچون دریایی طوفانی، از ساحلی به ساحلی دیگر پرتاب‌مان کرد، اما حالا، با مرگ این جلاد، موج‌ها آرام می‌گیرند و ساحل آزادی نمایان می‌شود. و چه شیرین است این شادی، وقتی به یاد زنان ایران می‌افتم – خواهرانی همچون مهسا امینی، که زیر چکمه‌های حجاب اجباری‌اش جان باختند. او که زنان را همچون پروانه‌هایی در تور ایدئولوژی‌اش اسیر کرد، حالا خودش در تور مرگ گرفتار آمده. مرگ خامنه‌ای، همچون بارانی بهاری بر کویر سرکوب و کشتار، زندگی را بازمی‌گرداند؛ زندگی‌ای که او با شلاق و زندان، از آن‌ها دزدید. اقتصاد ویران‌شده‌ی ایران، میراث شوم او، همچون شهری سوخته پس از جنگ، حالا فرصت بازسازی دارد. او که میلیاردها دلار به حزب‌الله و حوثی‌ها هدیه داد، تا آتش تروریسم را در خاورمیانه شعله‌ور کند، مردم را در فقر و تورم غرق کرد. ما که در تبعید، با دستان خالی، برای کمک به هموطنانمان تلاش کردیم، حالا که مرگش را می‌بینم، شادی‌ام همچون ستاره‌ای در شب تاریک است؛ ستاره‌ای که پس از سال‌ها مبارزه، نوید طلوع آزادی را می‌دهد. من که در کشورهای سبز اروپا، حسرت خاک وطنم را کشیدم، حالا تصور می‌کنم درختان ایران، با مرگ او، دوباره سبز می‌شوند؛ همچون نمادی از رستاخیز طبیعت در برابر استبداد. اما این شادی، عمیق‌تر از یک پیروزی شخصی است؛ همچون اقیانوسی است که موج‌هایش، سال‌های رنج مرا در خود می‌شوید. در "۱۹۸۴" اورول تا "خاطرات زندان" ماندلا خوانده‌یم که دیکتاتورها می‌میرند، اما ایدئولوژی‌شان اگر ریشه‌کن نشود، همچون علف هرزی دوباره می‌روید. مرگ خامنه‌ای، دعوتی است به اتحاد؛ به ما تبعیدیان، به جوانان داخل، به جهان آزاد. حالا، پس از سال‌ها فرار و گریز، احساس می‌کنم بال‌هایم باز شده؛ بال‌هایی که مرا به سوی وطن می‌برد، جایی که آزادی، همچون خورشیدی تابان، بر همه چیز می‌تابد.این مرگ، نه پایان، بلکه آغاز است. شادی‌ام همچون شعری ناتمام، ادامه خواهد یافت تا روزی که ایران، آزاد و آباد، شود. و من، مبارز تبعیدی، با قلبی پر از امید، به شوق این شادی می‌نوشم. نوش جان آزادی! #قاسم_قره_داغی اول مارس ۲۰۲۶

حتی خبر تایید نشده‌اش هم شیرین و خوش است . #خامنه‌ای_جلاد

#چپ‌هراسی ؛ آخرین سنگر بی‌استدلالی ✍️: #قاسم_قره_داغی در فضای سیاسی امروز، واژه «چپ» به شکلی عجیب و نگران‌کننده از یک مفهوم نظری و تاریخی به یک ناسزا تقلیل یافته است. این تقلیل، بیش از آنکه درباره چپ چیزی بگوید، درباره بحران فهم سیاسی ماست. ما با نسلی از مخالفان جمهوری اسلامی روبه‌رو هستیم که خود را دشمن استبداد می‌دانند، اما در زبان و روش، همان سازوکار حذف و تحقیر را بازتولید می‌کنند. هر مخالفتی که با روایت مسلط آن‌ها همخوان نباشد، به سرعت «چپ» خوانده می‌شود؛ فقط به‌عنوان برچسبی برای بی‌اعتبارسازی. مسئله این نیست که همه جریان‌های چپ بی‌نقص بوده‌اند. تاریخ قرن بیستم، از اقتدارگرایی شوروی تا تجربه‌های شکست‌خورده سوسیالیسم دولتی، پرونده‌ای پیچیده و گاه تاریک پیش روی ما می‌گذارد. اما آنچه امروز رخ می‌دهد، نقد مستند آن تجربه‌ها نیست؛ بلکه تحریف یک سنت فکری چندصدساله و فروکاستن آن به یک فحش خیابانی است. این رفتار، نشانه نخواندن تاریخ است، نه نشانه عمق تحلیل. تناقض وقتی عریان‌تر می‌شود که می‌بینیم بسیاری از کسانی که «چپ» را ناسزا می‌دانند، خود در کشورهایی زندگی می‌کنند که ستون‌های اصلی نظم اجتماعی‌شان بر دوش جنبش‌های کارگری و احزاب سوسیال‌دموکرات بنا شده است؛ کشورهایی چون کانادا، آلمان، سوئد، فرانسه یا بریتانیا. ساختار دولت رفاه، بیمه‌های اجتماعی، نظام‌های درمان همگانی، آموزش عمومی گسترده، قوانین ضدتبعیض و حقوق کار، حاصل توافق نخبگان سرمایه‌دار نبود؛ بلکه نتیجه‌ی دهه‌ها اعتصاب، زندان، سرکوب و مبارزه نیروهایی بود که در زمان خود «چپ» نامیده می‌شدند. این دستاوردها از آسمان نیفتاده‌اند. هشت ساعت کار در روز، تعطیلات آخر هفته، مرخصی با حقوق، حداقل دستمزد، بیمه بیکاری، بازنشستگی، ممنوعیت کار کودکان، ایمنی محیط کار، حق اعتصاب و حق تشکیل اتحادیه، همگی محصول کشمکش‌های سخت اجتماعی بوده‌اند. آموزش عمومی و دانشگاه‌های یارانه‌ای، واکسیناسیون سراسری، درمان همگانی، مسکن اجتماعی، مالیات تصاعدی بر ثروت‌های کلان و مهار انحصار شرکت‌های بزرگ، همه در بستر منازعه میان سرمایه و کار شکل گرفته‌اند. حتی بسیاری از حقوق مدنی که امروز بدیهی می‌پنداریم – از حق رأی عمومی طبقات کارگر و زنان تا قوانین ضدتبعیض نژادی و جنسیتی – بدون فشار جنبش‌های عدالت‌خواه به رسمیت شناخته نمی‌شدند. عجیب آنجاست که ما از بیمه بیکاری استفاده می‌کنیم، از درمان عمومی بهره می‌بریم، از آزادی تجمع دفاع می‌کنیم و از حقوق اقلیت‌های جنسی در غرب سود می‌بریم، اما همزمان «چپ» را منشأ ویرانی معرفی می‌کنیم؛ گویی این ساختارها محصول خیرخواهی ذاتی بازار آزاد یا لطف دولت‌های محافظه‌کار بوده است. این دوگانگی، فقط یک تناقض نظری نیست؛ نشانه نوعی گسست آگاهی تاریخی است. در سطحی عمیق‌تر، ما با بحران فهم طیف‌های سیاسی روبه‌رو هستیم. تجربه شخصی ما در بحث‌های روزمره نشان می‌دهد که بسیاری از کسانی که دیگران را «چپ» خطاب می‌کنند، خود در عمل از سیاست‌های بازتوزیعی، حمایت‌های اجتماعی و محدودسازی قدرت سرمایه دفاع می‌کنند؛ یعنی دقیقاً همان مؤلفه‌هایی که در ادبیات علوم سیاسی در حوزه چپ می‌گنجند. هنگامی که آن‌ها را به انجام آزمون تعیین گرایش سیاسی در سایت: https://www.politicalcompass.org/test/fa?page=1 هدایت می‌کنیم، نتایج غافلگیرکننده است. برخی با تعجب سکوت می‌کنند، برخی نتیجه را انکار می‌کنند. این واکنش‌ها نشان می‌دهد مسئله، نه صرفاً اختلاف نظر، بلکه ناآگاهی از جایگاه واقعی خود در نقشه سیاست است. برچسب «چپول» در این میان، بیش از آنکه حمله به یک جریان فکری باشد، ابزار ساده‌سازی ذهنی است؛ روشی برای فرار از گفت‌وگوی پیچیده. ما به جای آنکه درباره نسبت دولت و بازار، عدالت و آزادی، دین و سیاست یا مدل‌های توسعه بحث کنیم، به یک واژه تحقیرآمیز پناه می‌بریم. این همان منطق دوگانه‌سازی است که هر نظام تمامیت‌خواهی برای حذف مخالف به کار می‌برد: یا با ما، یا علیه ما. اگر ما واقعاً مخالف جمهوری اسلامی و هر شکل از دیکتاتوری هستیم، باید نخست این منطق را در زبان و ذهن خود بشکنیم. نقد چپ، ضروری و مشروع است. همان‌گونه که نقد راست، لیبرالیسم یا سلطنت‌طلبی نیز ضروری است. اما نقد، با فحاشی تفاوت دارد. نقد، بر پایه مطالعه و تحلیل تاریخی استوار است؛ فحاشی، بر پایه خشم و هویت‌سازی. ما اگر مدعی بلوغ سیاسی هستیم، باید بتوانیم هم از خطاهای تاریخی جریان‌های چپ سخن بگوییم و هم سهم آن‌ها را در گسترش حقوق اجتماعی انکار نکنیم. حذف یکی به سود دیگری، تحریف تاریخ است. اگر قرار است آینده‌ای متفاوت بسازیم، باید از شرم ناآگاهی عبور کنیم و پیش از هر برچسبی، تاریخ بخوانیم. بسیاری از بدیهیاتی که امروز با آن زندگی می‌کنیم، نتیجه خون و زندان کسانی است که زمانی «چپ» نامیده می‌شدند. نادیده گرفتن این واقعیت، نه شجاعت سیاسی، بلکه بی‌انصافی تاریخی است.