Paradox

غارت‌زده خنجر از پشت خورده و به حراج گذارده شده‌ایم بال سیاه مرگ دل آسمان را می‌درد و درد درماندگی به مغز استخوان‌مان رسیده است پس چرا تن به یأس نمی‌دهیم؟ روزهنگام گیلاس‌های جنگل نزدیک بوی تابستان را به شهر می‌آورند و شب‌هنگام خوشه‌خوشه ستاره‌های نو در ژرفای آسمان زلال می‌درخشند و معجزه بر فرزا آلونک‌های فرسوده و غبارگرفته چندان پایین می‌آید که می‌توانی دست دراز کنی و بچینی... معجزه‌ای که هیچ‌گاه طعمش را نچشیده‌ایم اما قرن‌هاست آتشش سینه‌هامان را شعله‌ور می‌سازد.  آنا آخماتووا