آموزش رویت با شهریار مطلبی

می‌دونیم این روزها چقدر سخت و سنگین گذشته... وسط این‌همه اخبار، تمام تلاش ما این بود که به تعهدمون عمل کنیم و نذاریم آموزش قطع بشه. خواستیم با روشن نگه داشتن چراغ کلاس‌ها (حتی تو این ۴۰۰ ساعت اختلال)، یه گوشه امن برای ذهنتون بسازیم تا هروقت نیاز داشتید، بتونید بهش پناه ببرید. ما همچنان کنارتونیم. برای هر سوالی در مورد پلیر 🙏🏻 @Isatis_Support

سلام💔

تخصصِ تو، تنها چیزیه که توی این طوفان هیچ‌کس نمی‌تونه ازت بدزده🌷

کلام اخرم

فرقِ آدم‌های درست‌حسابی با بقیه، توی همین تواناییه که مرزِ بین "خبر" و "حرکت" رو می‌فهمن. تو کسی هستی که همه‌چیز رو می‌دونه، اما نمی‌ذاره این اخبار اراده‌ش رو برای ساختنِ آینده‌اش ازش بگیره.

من این نسخه از تو رو میپسندم 👆🏼

وقتش رسیده از یه آدمِ خسته که فقط خبر دنبال می‌کنه، تبدیل بشی به یه آدمِ زرنگ و ناظر از دل همین باتلاق. کسی که وسطِ میدونِ جنگ هم حواسش به سنگرِ خودش و قوی کردنِ مهارت‌هاش هست.

اینو از ته دلم میگم براتون

فقر و عقب‌موندگی، اصلاً براش مهم نیست که تو چقدر پیگیرِ اخبار بودی و بابتش بهت هیچ امتیازی نمی‌دن⚠️. اگه بذاری اخبار تمومِ انرژی و تمرکزت رو بمکه، وقتی این طوفان به سرانجام برسه می‌بینی دستت خالیه و بقیه چراغ‌خاموش کارشون رو کردن و فرسنگ‌ها ازت جلو زدن...

این وسط یه حقیقت تلخ رو نباید فراموش کنیم

بری سراغِ ۲ تا منبعی که واقعاً تحلیل دارن و می‌فهمن و بلد کارن نوتیفیکیشن‌های خبری رو هم کلاً ببند تا تو رئیسِ مغزت باشی، نه اون رسانه‌ای که از استرس دادن به من و تو پول درمی‌آره❤️

کاری که ما میکنیم اینه و البته دوست دارم توم همین کار رو انجام بدی که تمرکزت رو حفظ کنی 👇🏼

ما قانون گذاشتیم به جای اینکه هر ۵ دقیقه گوشی رو چک کنی مو اجازه بدیم این خبرا مغزمون رو بپکونن، کلاً ۲ بار در روز (مثلاً یه بار ظهر یه بار شب) اخبار رو دنبال کنیم. اونم نه هر کانالی که افکار زرد منشر میکنه...

من یه قانونی برای خودمون درست کردم که دوست دارم به توم بگم

اما راهش این نیست که کلاً فرار کنی از زندگی

وقتی از کله‌ی سحر تا بوقِ سگ کل مملکت رو هواست و از در و دیوار خبرِ بد می‌باره، خدایی سخته که بخوای به چیزی جز خبر فکر کنی. اصلاً آدم وقتی خبر نداره استرسش بیشتر می‌شه، چون همه‌ش فکر می‌کنه الان یه اتفاقی می‌افته و غافلگیر می‌شه. این حسِ سنگینِ التهابی که مدام باهاته رو کاملاً می‌فهمم، واقعاً آدم رو کلافه می‌کنه

بی‌تعارف بهتون بگم

حقیقت اینه که هیچ‌کدومِ ما تافته‌ی جدابافته نیستیم. منم مثل تو، خیره می‌شم به این صفحه‌ی خاموش و حس می‌کنم این زخمی که همه‌مون داریم

این روزا انگار یه وزنه‌ی چند تنی بستن به انگشتامون و اینقد دستمون سنگینه که نمی‌ره سمتِ کلیک...

این روزا سنگینیِ فضا جوریه که انگار اکسیژنِ تمرکزمون تموم شده.