Mahzad Elyassi

کسانی که خودشان از نابرابری آسیب دیده‌اند، ممکن است به یکدیگر آسیب بزنند، درحالی‌که ساختارهای اصلی قدرت تقریباً دست‌نخورده باقی می‌مانند. کما اینکه بسیاری به درستی اشاره می‌کنند که ممکن است پیامد اصلی این اعتراضات، به نفع جریان راست فرانسه در انتخابات پیش‌رو تمام شود. وقتی شهروندان عادی، به‌جای آنکه خشم خود را متوجه صاحبان قدرت کنند، به یکدیگر آسیب می‌زنند و مانند آنچه در فرانسه شاهدش بودیم، مغازه‌های کوچک را غارت می‌کنند یا به خودروهای عبوری آسیب می‌زنند، چگونه هنوز می‌توان از یک «ما»ی جمعی سخن گفت؟ شاید مسئله فقط این نباشد که ثروتمندان ثروتمندتر و فقرا فقیرتر می‌شوند. مسئله‌ی عمیق‌تر، فرسایش پیوندهای اجتماعی است که جامعه‌ای را سرپا نگه می‌دارد. چه بر سر جامعه‌ای می‌آید که آدم‌هایش دیگر خود را در برابر سرنوشت یکدیگر مسئول نمی‌دانند؟ این پرسشی است که باید درباره ایران و آینده آن نیز از خود بپرسیم.

در فرانسه چه می‌گذرد؟ مشاهدات و تاملاتی درباره‌ی اعتراضات اخیر پاریس مَهزاد الیاسی این چند روز، در خیابان‌های پاریس گشتم و با مردم حرف زدم تا جواب همین سوال را بفهمم. اعتراضات از نارضایتی نسبت به وضعیت نظام آموزشی توسط دانش‌آموزان و معلمان شروع شد و به‌تدریج مطالباتی مثل بهبود قدرت خرید، مقابله با گرانی و تقویت خدمات عمومی هم به آن اضافه شد. حضور نسل Z هنوز هم در آن پررنگ است اما به گمان من، در لایه‌ای عمیق‌تر، آنچه این مطالبات را به هم پیوند می‌دهد، احساس روزافزون بی‌عدالتی اقتصادی و نابرابری اجتماعی است. توماس پیکتی، اقتصاددان فرانسوی، در کتاب سرمایه در قرن بیست‌ویکم درباره بازگشت احتمالی نوعی جامعه موروثی و طبقاتی هشدار می‌دهد؛ جامعه‌ای که در آن ثروت و قدرت اقتصادی بیش‌ازپیش در دست اقلیتی کوچک متمرکز می‌شود. یکی از پیامدهای احتمالی چنین روندی، جدایی تدریجی جهان اجتماعی ثروتمندان از سایر طبقات است؛ جایی که گروه‌های برخوردار در محله‌های اختصاصی، مجتمع‌های حفاظت‌شده و فضاهای خصوصی زندگی می‌کنند و تماس روزمره‌شان با طبقات کم‌درآمد کاهش می‌یابد. وضعیتی که همین حالا کمابیش در شهرهای بزرگی مثل پاریس اتفاق افتاده است. به این ترتیب، صاحبان سرمایه می‌توانند از طریق ارث و درآمد دارایی‌هایشان موقعیت اقتصادی خود را حفظ و تقویت کنند، درحالی‌که بخش بزرگی از جامعه برای تأمین نیازهای اولیه زندگی همچنان به کار و دستمزد روزانه وابسته می‌ماند. به اعتقاد من، یکی از ریشه‌های نارضایتی در فرانسه، آگاهی عمومی نسبت به حرکت به‌سوی چنین نظمی است؛ نظمی که با آرمان‌های تاریخی دولت رفاه و وعده برابری فرصت‌ها در دهه‌های گذشته در تضاد قرار دارد اما مسئله اینجاست که رشد اقتصادی و منابع عمومی کشورهای اروپایی دیگر مانند گذشته پاسخ‌گوی هزینه‌های تحقق وعده‌های دولت رفاه نیستند. اعتراضاتی که من در پاریس دیدم، ابتدا با موسیقی، رقص و شعارهای مسالمت‌آمیز شروع شد. اما با گذشت زمان، به خشونت، تخریب و غارت کشیده شد. در میان بعضی از معترضان، این باور وجود دارد که تنها با اختلال جدی در نظم عمومی، صدای اعتراض به گوش صاحبان قدرت می‌رسد. البته کسانی هم بین معترضان هستند که بدون کوچکترین هدف سیاسی، صرفا به دنبال غارت و دزدی‌اند. اما آیا این اعتراضات به فلسطین و اسلام‌گرایی مربوطند، آن‌طور که برخی کاربران ایرانی و جریان‌های راست افراطی شلوغش کرده‌اند؟ پاسخ ساده‌ای ندارد: هم بله و هم نه. پرچم فلسطین و چفیه در بخشی از تجمعات، علاوه بر معنای مستقیم خود، به نمادهای گسترده‌تری از مقاومت در برابر قدرت و همبستگی با ستمدیدگان تبدیل شده‌اند. برای برخی معترضان، مسئله مستقیماً فلسطین است؛ برای برخی دیگر، این نمادها بخشی از زبان عمومی اعتراض به نظم سیاسی و اقتصادی موجودند. البته نمی‌توان از حضور این نمادها نتیجه گرفت که همه حاملان آن‌ها موضع سیاسی یکسانی دارند. از سوی دیگر، حضور افرادی با پیشینه مهاجرت از کشورهای مسلمان، به‌خودی‌خود به معنای اسلام‌گرایانه بودن اعتراضات نیست. باید میان هویت مذهبی، همبستگی با فلسطین و ایدئولوژی سیاسی اسلام‌گرایی تفاوت قائل شد. دیشب از دختری فرانسوی که چفیه بسته بود پرسیدم: «می‌دانی این چیست؟» گفت: «بسته‌ام که گاز اشک‌آور چشم‌هایم را نسوزاند.» دوباره پرسیدم: «می‌دانی نماد چیست؟» نمی‌دانست. این گفت‌وگوی کوتاه البته چیزی درباره انگیزه همه معترضان ثابت نمی‌کند، اما نشان می‌دهد که گاهی یک نماد سیاسی در خیابان، معنایی متفاوت از آنچه ما از دور به آن نسبت می‌دهیم، پیدا می‌کند. بااین‌همه، چیزی که در این چند شب بیش از خشونت و غارت ذهنم را درگیر کرده، مسئله دیگری است: فرسایش پیوندهای اجتماعی و احساس عدم «تعلق» به جامعه و مسئولیت در قبال دیگری. چند شب پیش در پاریس، سرنشینان خودرویی هنگام عبور از کنارم مایعی به طرفم پاشیدند که بعد معلوم شد آب بوده است. برای چند لحظه وحشت کردم، چون نفهمیدم ناگهان چه اتفاقی افتاد. اما آن‌ها می‌خندیدند. ترس من برایشان نوعی تفریح بود. در خیابان هم، بین کسانی که مشغول تخریب و غارت بودند، نوعی بی‌اعتنایی به دیگران می‌دیدم؛ انگار پیامد رفتارشان برای سایر شهروندان هیچ اهمیتی نداشت. نمی‌خواهم بگویم فقر و بی‌عدالتی لزوماً به خشونت یا زوال اخلاقی منجر می‌شوند. اتفاقاً بسیاری از قدرتمندترین شکل‌های همبستگی انسانی در میان محروم‌ترین گروه‌های اجتماعی شکل می‌گیرند. اما این پرسش برایم جدی است که چگونه تجربه طولانی‌مدت بی‌عدالتی، تحقیر و طردشدگی می‌تواند در بخشی از جامعه، احساس تعلق به یک جهان مشترک را فرسوده کند. و اگر چنین باشد، چه اتفاقی می‌افتد وقتی خشم ناشی از بی‌عدالتی، به‌جای ساختارهای تولیدکننده آن، متوجه دیگر شهروندان عادی شود؟

آن شبِ شهریور در خیابان‌های تهران 🔻 🔸 مهمانی یکی از بچه‌هاست. الناز هم اینجاست. از تجمع جلوی بیمارستان کسری آمده و حالش خوب نیست. تعریف می‌کند که جلوی بیمارستان گاز اشک‌آور زده‌اند و عده‌ای را کتک زده‌اند و گرفته‌اند و برده‌اند. می‌گوید یکی از مأموران امنیتی برای اینکه او را دور کند، محکم هُلش داده. شانس آورده سرش به بتن کنار خیابان نخورده. می‌دانستم دختری را به خاطر حجاب برده‌اند ساختمان وزرا و چند روزی در کما بوده، اما خبر نداشتم فوت کرده و قرار بوده جلوی بیمارستان چنین تجمعی باشد. کمی دلخور می‌شوم که بچه‌ها چرا به من نگفتند تا من هم همراه‌شان بروم دم بیمارستان، اما چیزی نمی‌گویم. شاید هم برای استرسِ دویدن در خیابان‌ها و تحمل گاز اشک‌آور و شنیدن صدای تیر زیادی پیر شده باشم. سال هشتادوهشت، آن‌همه بدوبدو کردم و فحش و شعار دادم، به کجا رسید؟ 🔸 گوشی‌ها را همراهمان نمی‌بریم. خانه‌ی سارا اطراف میدان فلسطین است و در قلب حوادث. قرار می‌شود هر اتفاقی افتاد، دوباره برگردیم همین‌جا. خیابان به ظاهر مثل همیشه اما متشنج است. دسته‌های موتور نیروهای لباس‌شخصی با سروصدا عبور می‌کنند. بوی دود می‌آید. ما به ظاهر سه دختر بی‌آزاریم که داریم از خیابان انقلاب عبور می‌کنیم، اما این‌بار یک سلاح خیلی خطرناک در دست داریم. فقط کافی است موقع راه رفتن روسری و شال‌هایمان را دربیاوریم تا نظم خیابان را به هم بزنیم. سر هر چهارراه، نیروهای سبزپوش مثل دسته‌های نینجا ایستاده‌اند. فاصله‌ی بین چهارراه‌ها، روسری‌ و شال‌ها را می‌اندازیم و وقتی به نینجاها می‌رسیم دوباره سر می‌کنیم. هر بار موهایمان را نمی‌پوشانیم، آدم‌ها از توی اتوبوس‌های بی‌آرتی وسط انقلاب سرشان را برمی‌گردانند و نگاهمان می‌کنند. کسانی دیگر هم هستند که وانمود می‌کنند فقط در خیابان قدم می‌زنند اما وقتی در سکوت با هم چشم در چشم می‌شویم، هر دو طرف می‌دانیم برای چه آنجاییم؛ یک ارتش خاموش! سر خیابان وصال، فضا ملتهب‌تر از جاهای دیگر است، اما هنوز درگیری‌ها شروع نشده. مردی با پیراهن مشکی یقه‌بسته که روی شلوار پارچه‌ای انداخته، به سمتم می‌آید: «دوربین‌ها ردت رو زدند. یه بار دیگه اینجا ببینمت، می‌گم بگیرنت.» بدنم به لرزه می‌افتد. «چرا؟ مگه من چی‌ کار کردم؟» جواب می‌دهد: «لازم نیست کاری کرده باشی. می‌تونم بگم بیان ببرنت.» حرفش را باور می‌کنم. به نظر می‌رسد فرمانده‌ مرمانده‌ای چیزی باشد. با عجله وارد خیابان وصال می‌شویم که از او دور شویم... @NashrAasoo 💭

❤️ شماره سوم «رادیو ۸»، پادکست مجله زنان امروز با حضور الهه محمدی، ترانه علیدوستی، ملیکا پارسادوست (شاکی پرونده پژمان جمشیدی)، زهرا مینویی و آتنا کامل

«این اپیزود میزگردی‌ست که در تیرماه ۱۴۰۵ درباره پرونده شکایت ملیکا پارسادوست از پژمان جمشیدی ضبط شده است.

این میزگرد با حضور ملیکا پارسادوست، الهه محمدی، ترانه علیدوستی، زهرا مینویی و آتنا کامل برگزار شد و از دریچه این پرونده مشخص، به موضوعات کلی‌تری همچون عدالت، نقش رسانه در پرونده‌های آزار جنسی و روند دادرسی در چنین پرونده‌هایی در سیستم قضایی ایران پرداختیم. * این میزگرد پیش از تأیید حکم پژمان جمشیدی از سوی دیوان عالی کشور ضبط شده است. 🎧 فایل صوتی پادکست را اینجا بشنوید #metoo #تجاوز #من_هم #آزار_جنسی ✈️@Zane_Ruz_Channel

شب، میدان و بدن‌های نافرمان وقتی شهر به دو روایت تقسیم می‌‌شود ✍️فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| تیرماه ۱۴۰۵ 🖊️از درِ خانه خارج می‌شوم. ساعت حدود نه شب است و قصد پیاده‌روی دارم. تا میدان شهر، همه‌چیز عادی است و زندگی در جریان؛ کافه‌ها، رستوران‌ها و مغازه‌ها پر از آدم‌اند. پا به میدان که می‌گذارم، فضا اندک‌اندک تغییر می‌کند. پرچم‌ها در حال جانمایی‌اند، ماشین‌ها یکی‌یکی پارک می‌شوند و آدم‌ها در حال استقرارند. راهم را ادامه می‌دهم. شهر در زیست شبانه و هیچ چیز غیرعادی به نظر نمی‌رسد. در راه بازگشت، حدود ساعت ده‌ونیم شب، بلندگوها با بیشترین صدا در حال پخش شعار هستند. گروهی از مردان و زنان، در حالی که پرچم در دست دارند، کنار بلندگوها ایستاده‌اند و پرچم تکان می‌دهند. از کنارشان رد می‌شوم. دو زن چادری به سمتم می‌دوند: «خانم، حجابت را رعایت کن. لباست در شأن جامعه نیست.» به آنها نگاه می‌کنم. نگاهم شبیه نگاه ماهی‌ای است که از درون آب به بیرون خیره شده؛  بی‌آنکه چیزی بگویم، رد می‌شوم. از میدان که می‌گذرم، شهر دوباره به زندگی خودش بازمی‌گردد؛ کافه‌ها، رستوران‌ها، مغازه‌ها و دختران و زنانی که با پوشش اختیاری در خیابان‌ها در رفت‌وآمدند. به نظر می‌رسد میدان‌های شهر در دو ساعت آخر شب به صحنه تلاشی برای حفظ قدرتی تبدیل می‌شوند که آرام‌آرام در حال از دست رفتن است. این زورآزمایی در طول روز کم‌رنگ می‌شود. شهر چهره‌ای زنانه به خود می‌گیرد و زنان با پوشش‌های متنوع در آن رفت‌وآمد می‌کنند. جودیت باتلر، می‌گوید هنجارهای اجتماعی و حتی تصور ما از زن و مرد بودن، چیزهایی ثابت و طبیعی نیستند؛ آنها مدام با تکرار رفتارها، گفتارها و آیین‌ها ساخته می‌شوند. از این نگاه، آنچه در میادین شهر می‌بینیم فقط یک تجمع یا یک تذکر ساده نیست. پرچم‌ها، شعارها، بلندگوها و تذکر درباره پوشش، همگی تلاشی هستند برای اینکه یک نظم اجتماعی دوباره به نمایش گذاشته شود و به دیگران یادآوری کند که هنوز وجود دارد. اما باتلر نکته مهم دیگری هم دارد. او می‌گوید هر هنجاری که مدام نیاز به تکرار داشته باشد، در واقع از استحکام کامل برخوردار نیست. اگر لازم باشد هر شب با پرچم و بلندگو و تذکر، یک نظم اجتماعی دوباره اجرا شود، شاید به این دلیل است که آن نظم دیگر مانند گذشته بدیهی و پذیرفته‌شده نیست. در این میان، بدن زنان به مهم‌ترین میدان این کشمکش تبدیل می‌شود. تذکر درباره پوشش، تلاشی است برای اینکه بدن زنانه در چارچوبی مشخص قرار بگیرد. اما هم‌زمان، حضور زنانی که در خیابان‌های اطراف با پوشش اختیاری در حال رفت‌وآمد هستند، روایت دیگری است؛ روایتی که بدون شعار و بلندگو، تنها با حضور خود، امکان دیگری برای زندگی کردن را نشان می‌دهد. باتلر این را «سیاست حضور» می‌نامد؛ یعنی گاهی خودِ حضور در فضای عمومی نوعی کنش و مقاومت است. زنانی که در خیابان‌ها راه می‌روند، در کافه‌ها می‌نشینند و در شهر حضور دارند، فقط از مکانی عبور نمی‌کنند؛ آنها با حضور روزمره خود، تعریف تازه‌ای از شهر و از حق حضور در آن ارائه می‌دهند. به همین دلیل، میادین شهر نماد کشمکشی عمیق‌تر است؛ کشمکشی میان تلاشی برای حفظ یک روایت واحد از جامعه و واقعیتی که هر روز متکثرتر و متنوع‌تر می‌شود. آنچه شب‌ها در میدان دیده می‌شود، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، رویارویی دو روایت از زندگی است؛ دو روایت از اینکه چه کسی حق دارد در شهر حضور داشته باشد و چگونه می‌توان در آن زندگی کرد. آنچه در میدان های شهر می‌بینیم، نزاع میان استراتژی‌های قدرت و تاکتیک‌های زندگی روزمره است. و در نهایت، شهر را نه فقط کسانی که با بلندگوها شبها در خیابان  ایستاده‌اند، بلکه کسانی می‌سازند که در تمام روز در خیابان‌هایش راه می‌روند. و شاید مهم‌ترین نکته این باشد که شهر، به جز میادینی که چند ساعتی پرچم به دست ها تصاحب کرده اند، همچنان به زندگی خود ادامه می‌دهد. #زنان_و_فضای_عمومی #بدن_زنان #مقاومت_روزمره کانال علمی مطالعات زنان https://www.instagram.com/women.studies/ @womenstudiesisaorg

❤️ خودکشی سه دختر و چندین مورد بستری 🖍گزارش نیلوفر حامدی هفته گذشته خبرهای زیادی درباره یک کانال تلگرامی، جامعه را تحت تأثیر قرار داد؛ کانالی که عکس‌های شخصی زنان و برخی مردان را با افتراهای متعدد منتشر کرده بود و در ازای پاک‌کردن آن تصاویر، درخواست پول و رمزارز داشت. اخاذی در روز روشن و با داده‌های مردم انجام شد. 🔴خبر تلخ‌تر اینکه این هیاهو در همین‌جا ختم نشد. خبر خودکشی چندین دختر در لرستان و به‌دنبال این ماجرا، تلخی آن را بیشتر کرد. «اسما.ج»، «رها.ب» و «ریحانه.گ»، سه نامی هستند که تا به این لحظه اسامی آنها در رسانه‌های مختلف منتشر شده است؛ دختران کم‌سن‌و‌سالی که تصاویرشان با عناوینی توهین‌آمیز در این کانال تلگرامی منتشر شده بود. پنجشنبه گذشته ۲۵ تیرماه، مراسم خاک‌سپاری «اسما» در قبرستان خضر برگزار شد. از دو دختر دیگر خبر جدیدتری نیست و همچنین گفته می‌شود چند دختر نیز اقدام به خودکشی کرده بودند که خوشبختانه حالا در بیمارستان بستری‌اند و وضعیت جسمی آنها تحت کنترل است.

این تصمیمات، تحت‌ تأثیر نگرانی‌های خانوادگی از مفهوم «آبرو» گرفته می‌شود.

نکته قابل توجه اینکه در این کانال تلگرامی، تصاویر مردان نیز منتشر شده بود. اگرچه تعدادشان کمتر بود اما بودند مردانی که در این کانال با توهین و افترا و انتشار تصاویر خصوصی روبه‌رو شده بودند، اما انتشار این تصاویر برای آنها پیامد جبران‌ناپذیری همراه نداشت. «پونه پیلرام»، فعال زنان و تسهیلگر در استان خوزستان نیز که با رفتارهای این‌چنینی نسبت به زنان در جوامع سنتی‌تر آشناست، به «شرق» می‌گوید: در طائفه کاری با مرد ندارند. آبرو مفهومی است که فقط توسط زنان تحت خطر قرار می‌گیرد. مردان فقط صاحب آبرو هستند. ✒️ما در طائفه صرفا غیرت مردانه داریم؛ واژه و مفهوم بزرگی که زن و تمام خواسته‌هایش در آن جا می‌گیرد و این زن است که می‌تواند برای آن آبرو تهدید ایجاد کند. این فعال بومی حوزه زنان می‌گوید این اتفاقات در طول سال بارها و بارها رخ می‌دهد: «بارها پیش آمده که دختری پیش ما آمده و گفته خواستگاری در کافه با او عکس گرفته است. بعد با همان عکس او را مجبور کرده تا به او «بله» بگوید. این‌همه مرد در اطراف ما هستند که زنشان را کشته‌اند و الان هم زنده‌اند و به‌راحتی زندگی می‌کنند. اما زنان حتی از داشتن یک اکانت تلگرام یا اینستاگرمی هم محروم می‌مانند. برای همین بسیاری از آنها یا تصاویر گل و بلبل و حیوان روی پروفایلشان می‌گذارند که ناشناس بمانند، یا اینکه اگر اجازه‌اش را داشته باشند، تصویر فرزندشان را می‌گذارند. اما زنی که اکانتی در این شبکه‌ها به شکل پنهان داشته باشد و تصویر آن اکانت منتشر شود، قطعا سرنوشت خوبی در انتظارش نیست. 🔴حتی در برخی پرونده‌ها ما دیده‌ایم که به زنان گفته‌اند با این بی‌آبرویی که به پا کرده‌ای خودت را بُکش که دست ما به خونت آلوده نشود. #خودکشی #زن‌_کشی #امنیت_زنان 📌ادامه مطلب ✈️@Zane_Ruz_Channel

مصائب اجاره نشینها/ الناز محمدی گزارشی از نشست" گفتگوی جمعی درباره کتابِ "ولی خانه من نیست": کشف معانی و ارزش های حاکم بر تجربه زیسته اجاره نشینان" در مؤسسه فرهنگی و هنریِ شک با حضور هانیه بنی هاشمی(نویسنده کتاب) ، اعظم خاتم(دکترای مطالعات شهری از دانشگاه یورک کانادا و پژوهشگر سیاست‌های مسکن) ، علی طیبی(دکتری public Policy and Urbaning از دانشگاه دالاسِ تگزاس،مترجم کتابِ "در دفاع از مسکن":دیوید.جی.مدن و پیتر مارکوزه،بنیانگذارِ سازمان مردم نهاد مجمع حق بر شهر باهمستان)، ایمان واقفی(دکتری جغرافیای انسانی از دانشگاه دورهامِ انگلستان،مترجمِ کتابِ"مکتوباتی در بابِ شهر":آنری لوفور) @shakspace https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-32432

📝📝📝مردمان خشمگین و مغموم ایران! ✍🏻سمیه توحیدلو ✅دو روزی است که سایت ایران‌وایر گزارشی محرمانه را که دستیار اجتماعی رییس‌جمهور از نظرسنجی‌های محرمانه در کشور نوشته، در دسترس همگان قرار داده است. اینکه سند محرمانه چرا پخش می‌شود مسئله من نیست؛ اما چنانچه پیشتر نوشته بودم، شناخت واقعی مردم ایران و دسته‌بندی‌های آن، مستلزم فراگیر شدن همین نظرسنجی‌ها و قرار گرفتنشان در اختیار پژوهشگران است. متن کامل را اینجا بخوانید @smtohidloo @MostafaTajzadeh

چرا به مسئله‌ی زنان حساس شدم؟ مَهزاد الیاسی 🔸 من متولد و بزرگ‌شده‌ی شهرکردم؛ از نسل همان دهه‌ی شصتی‌هایی که در کلاس‌های مدرسه روی نیمکت‌های سه‌نفره‎ می‌نشستیم و موقع امتحان یکی‌مان باید به قید قرعه می‌رفت پایین نیمکت که تقلب نشود. خانه‌مان آنقدر در حاشیه‌ی شهر بود که روزی چند بار گله‌های بزرگ گوسفند از کنارش رد می‌شد و اطرافش‌‌ تا چشم کار می‌کرد مزرعه و باغ بود.حجاب به معنای پوشاندن سر، در فامیل طبقه‌ی متوسطیِ ما، که حتی بعد از انقلاب هم تغییر رویه ندادند و همچنان شاه را «آن خدا بیامرز» خطاب می‌کردند، در محیط خصوصی خانه‌ها تقریباً وجود نداشت. دورهمی‌های خانوادگی همیشه مختلط بود و هیچ‌وقت زن و مرد از هم جدا نمی‌شدند. شوهرخاله‌ام که اهل سده اصفهان بود تعریف می‌کرد که وقتی برای اولین بار دیده که در فامیل ما، زن و مردِ نامحرم با هم دست و روبوسی می‌کنند، شاخ درآورده. عکس‌هایی از دهه‌ی چهل شمسی خانواده‌ی مادری‌ام موجود است که در قَهفَرُخ، منطقه‌ی مادری‌ام نزدیک شهرکرد که بعدها اسمش به فرخ‌شهر تغییر کرد، گرفته شده و مادرم و خاله‌ها در آن‌ها، دامن‌های مینی‌ژوپ مد روز پوشیده‌اند. 🔸 یکی از دلایلی که بعدها نسبت به مسائل جنسیتی حساس شدم این واقعیت بود که اصولا در محیطی بزرگ شدم که زنان قدرتمندی داشت. آن‌ها بدون این‌که لقب فمنیست به خود بدهند اداره‌ی تمام امور را در دست داشتند و تصمیم‌گیرنده‌ی اصلی بودند. بعد از مرگ مادرم که در دوازده سالگی من اتفاق افتاد، خانواده‌ی ما عملا از هم پاشید چون پدرم بدون مادرم، مثل یک پسربچه‌‌ی یتیم شده بود و هرگز نتوانست خانه و زندگی‌‌ را به‌‌درستی اداره کند. مطمئنم اگر اول پدرم از دنیا می‌رفت وضعیت ما تغییر چندانی نمی‌کرد. می‌دانم که این پرسونای «مادر مدیر» در بیشتر خانواده‌های ایرانی وجود دارد. به همین دلیل، هر بار از اینکه درون خانه‌ها، مادران همه‌کاره‌اند اما به محض عبور از محیط خصوصی خانه و ورود به فضای عمومی و عرصه‌ی سیاست، ناگهان زنان هیچ‌کاره می‌شوند تعجب می‌کنم. از من بپرسی اگر یکی از همین مادرانی که یک ایل و طایفه را با کم‌ترین امکانات روی دست می‌چرخانند، به شکل تصادفی در خیابان به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کنی احتمالا در عمل بهتر از تمام مردان سیاست می‌توانند مملکت را اداره کنند. 🔸همه‌چیز آماده بود برای آنکه من به «فمنیست خوشی‌کُشی» تبدیل شوم که سارا احمد از آن حرف زده است؛ زنی که خیلی سریع سلسله مراتب قدرت را تشخیص می‌دهد و در برابر آن با صدای بلند شورش می‌کند. نادیده گرفته شدن و حذف شدن، موقعیت مشاهده‌گری را به من داده بود که همیشه بیرون از معادلات قدرت ایستاده بود اما می‌توانست آن را به وضوح ببیند و زیر سوال ببرد. به همین خاطر به مسئله‌ی زنان حساس شدم. زن بودن به عنوان یک موقعیت فرودستِ ساختاری، چیزی بود که به من تحمیل شده بود و شکل طبیعیِ بودنم نبود. شکل طبیعیِ بودن من، همان دختربچه‌ی آزاد و رهایی بود که در کوچه‌باغ‌های شهرکرد، در حال رکاب‌زدن سوار دوچرخه، احساس می‌کرد با ارزش‌ترین موجود جهان است.  @NashrAasoo 💭

روایت‌گری به مثابه استراتژی بازپس‌گیری فضا مَهزاد الیاسی ـ روایت‌های آزار اخیر را می‌توان نوعی کنش در جهت اِشغال مجدد فضا و مقاومت در برابر حذف زنان و مسئله‌ی زنان دانست که در سطحی عمیق‌تر، توزیع نابرابر فضای سخن و مرجعیت را به چالش کشید و به منظور بازتعریف خودِ فضا و قواعد حاکم بر آن اتفاق افتاد. زنان از طریق شهادت‌دادن و روایت‌کردن، نه تنها تجربه‌های فردیِ خود را به دانشی جمعی تبدیل کردند، بلکه با ایجاد شبکه‌ای از به‌رسمیت‌شناسی متقابل، نیروهای پراکنده‌ی جنبش زنان را دوباره به یکدیگر متصل و فضا را اِشغال کردند. آنچه در ظاهر مجموعه‌ای از روایت‌های شخصی به نظر می‌رسد، در واقع فرایندی از سازماندهی مجدد، بازسازی همبستگی و بازپس‌گیری فضاهای گفت‌وگو، توجه و مرجعیت بود؛ فضاهایی که به خاطر جنگ و خشونت، در یک سال گذشته به تدریج از دسترس زنان خارج شده بودند. https://www.radiozamaneh.com/891583/ @RadioZamaneh | رادیو زمانه