روانکاوی کاربردی

مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر Relational & Intersubjective 🖌 دوره دو: بیم و امید در روانکاوی خوانش و تدریس کتاب "Hope and Dread in Psychoanalysis" Stephen A. Mitchell (1993)

«گروه‌درمانی آنلاین» در گروه‌درمانی، ما هم “کمک گیرنده” هستیم و هم “کمک کننده”. درک خود و دیگری از اهداف یک گروه‌درمانی است. در گروه‌درمانی، تجربه‌ی کار مشترک با یکدیگر، مهارت و ظرفیت پذیرش دیگری و همکاری با دیگران را بسیار افزایش می‌دهد. فارغ از اینکه چقدر از نظر عاطفی باثبات و یا رشدیافته هستیم، گروه‌درمانی می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و سازنده درباره‌ی خویشتن و الگوهای ارتباطی ما فراهم کند و عملکرد روانشناختی در زندگی را ارتقا بخشد. موضوع این گروهِ کوتاه مدت ابهام و اصطراب در شرایط بحران است. هدف حذف ابهام و اضطرابِ ناشی از آن نیست. از طرفی ابهام و اضطراب محدود به شرایط بحران نیست. زندگی سرشار از ابهام و اضطراب است. کیفیت و چگونگیِ تجربه ابهام و اضطراب خصوصا در روابط‌مان از اهمییت ویژه‌ای برخوردار است. گروه‌درمانی جایی‌ست برای گفتگوهایی آشکار کننده و روشن‌گرانه در مورد این احساسات. از این طریق ظرفیت خودمان را در تنظیم بهتر احساسات، و اضطراب‌های ناشی از ابهام، بالا می‌بریم. برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

میچل برای عبور از دو نگاه متقابل به خودشیفتگی ــ که یکی خیال* را دفاعی در برابر واقعیت می‌داند و دیگری آن که، بخشِ رشدیِ خویشتن است که دیده‌نشده و سرچشمه‌ی خلاقیت و رشد است ــ به نیچه و مفهوم «انسان تراژیک» رجوع می‌کند. از نظر نیچه، زندگی میان دو قطب در حرکت است. یکی قطب آپولونی، یعنی جهان خیال، آفرینش، رؤیا و صورت‌هایی که انسان می‌سازد، و قطب دیونیزوسی، یعنی واقعیتی که هر صورت را دیر یا زود در خود حل می‌کند. اگر انسان فقط در خیال بماند، واقعیت او را در هم می‌شکند؛ و اگر فقط به زوال و محدودیت واقعیت چشم بدوزد، دیگر چیزی نمی‌سازد. انسان تراژیک در میانه‌ی این دو قرار دارد. او می‌داند قلعه‌ی شنی‌اش با مد دریا فرو خواهد ریخت، اما باز هم با شور و شوق آن را می‌سازد. از نظر میچل، این همان جایگاهی است که خودشیفتگی سالم باید به آن نزدیک شود. یعنی توانِ خیال‌پردازی، آرمانی‌سازی، بزرگ‌داشتن خود و دیگری و تجربه‌ی هم‌جوشی، همراه با توان رهاکردن این خیال‌ها، هنگامی‌که واقعیت خود را تحمیل می‌کند. در نگاه میچل، مسأله نه حذف خیال است و نه تسلیم‌شدن در برابر آن. مسأله این است که فرد بتواند در رابطه، با خیال بازی کند بی‌آنکه اسیرش شود. سلامت در همین رفت‌وآمد زنده میان خیال و واقعیت شکل می‌گیرد. جایی که انسان می‌تواند چیزی را عمیقاً بخواهد، به آن معنا دهد، از آن لذت ببرد و در عین حال بداند که هیچ ساخته‌ای ابدی نیست. میچل در میانه‌ی دو جهت‌گیری به خیال‌های خودشیفته‌وار، با ارجاع به «انسان تراژیکِ» نیچه، راه سومی را نشان دهد. خیال، دفاعی نیست که باید از آن عبور کرد؛ و نیز، نه بخشی از هسته‌ی خویشتن که باید فقط آن را دید و حفظ کرد. راه سوم، «انسان تراژیک» است. انسانی که هم می‌تواند بسازد و هم می‌تواند ویرانیِ ساخته‌هایش را تحمل کند. *Illusion: (چیزی که انسان می‌سازد، با آن بازی می‌کند، موقتاً در آن زندگی می‌کند و سپس می‌تواند رهایش کند.) Stephen A. Mitchell, Relational Concepts in Psychoanalysis: An Integration (1988). @appliedpsychoanalysis

«گروه‌درمانی آنلاین» در گروه‌درمانی، ما هم “کمک گیرنده” هستیم و هم “کمک کننده”. درک خود و دیگری از اهداف یک گروه‌درمانی است. در گروه‌درمانی، تجربه‌ی کار مشترک با یکدیگر، مهارت و ظرفیت پذیرش دیگری و همکاری با دیگران را بسیار افزایش می‌دهد. فارغ از اینکه چقدر از نظر عاطفی باثبات و یا رشدیافته هستیم، گروه‌درمانی می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و سازنده درباره‌ی خویشتن و الگوهای ارتباطی ما فراهم کند و عملکرد روانشناختی در زندگی را ارتقا بخشد. موضوع این گروهِ کوتاه مدت ابهام و اصطراب در شرایط بحران است. هدف حذف ابهام و اضطرابِ ناشی از آن نیست. از طرفی ابهام و اضطراب محدود به شرایط بحران نیست. زندگی سرشار از ابهام و اضطراب است. کیفیت و چگونگیِ تجربه ابهام و اضطراب خصوصا در روابط‌مان از اهمییت ویژه‌ای برخوردار است. گروه‌درمانی جایی‌ست برای گفتگوهایی آشکار کننده و روشن‌گرانه در مورد این احساسات. از این طریق ظرفیت خودمان را در تنظیم بهتر احساسات، و اضطراب‌های ناشی از ابهام، بالا می‌بریم. برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

"دپارتمان گروه‌درمانی تحلیلی سیاووشان (دایره) برگزار می‌کند" ✨️سلسله نشست‌های ماهانه✨️ گروه به مثابه نظامی از جهان‌های تجربه: مبانی و فن گروه‌‌درمانی اینترسابجکتیو سخنران: سیدمجید جزایری دانش آموختۀ انستیتو روانکاوی تهران و مرکز مطالعات روانکاوی مدرن نیویورک / کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی روان‌درمانگر و سوپروایزر تحلیلی فرد، گروه و سازمان _ مدیر جلسه: دکتر سعید دباغ _ زمان: پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵ ساعت: ۱۸:۰۰ الی ۱۹:۳۰ - این سخنرانی به صورت آنلاین و در بستر گوگل‌میت برگزار خواهد شد. «شرکت در این سخنرانی رایگان است» _ لینک ثبت نام نشست: https://siavoushan.com/product/the-group-as-a-system-of-worlds-of-experience/

تصور ذهن به‌مثابه موجودیتی مستقل و جداافتاده، بر این فرض استوار است که هستیِ بنیادین فرد، مستقل از درگیرشدن/تعامل با دیگران در رابطه است. تصویر این موجودیت ذهنی که در دل واقعیت جای گرفته و در کنار ذهن‌های دیگر به حیات خود ادامه می‌دهد، پیش از هر چیز، به تجربه‌ی فراگیرِ تنهاییِ روان‌شناختی، عینیت می‌بخشد. کسانی که تحت تأثیر این اسطوره قرار گرفته‌اند، بر این باورند که هر فرد، تنها از آگاهی خویش شناخت دارد و ازاین‌رو، برای همیشه از دسترسی مستقیم به تجربه‌های دیگران محروم است. این تنهاییِ به‌ظاهر «هستی‌شناختی» (میوسکوویچ، ۱۹۸۸)، که نقش برسازنده‌ی رابطه با دیگری را در شکل‌گیری هرگونه تجربه‌ی فرد نادیده می‌گیرد، به حالتی کاملاً خاص و سابجکتیو، که با احساس بیگانگیِ محصورکننده از دیگران همراه است، خصلتی جهان‌شمول می‌بخشد. در چنین حالتی، فرد احساس می‌کند که در عمیق‌ترین لایه‌های عاطفی خویش، نه شناخته، و نه درک می‌شود. افزون بر این، اشتیاق او برای برقراری چنین پیوند حمایتگرانه‌ای با دیگران، جای خود را به تسلیم و ناامیدی داده است. از دیدگاه ما، این انزوای فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار در فرهنگ، همان زمینه‌ی اینترسابجکتیو ویژه‌ای را فراهم می‌آورد که تجربه‌ی رنج و اضطراب را تحمل‌ناپذیر می‌کند و انکار آسیب‌پذیری را، که در ذات اسطوره‌ی ذهن منزوی نهفته است، به ضرورتی بدل می‌سازد. افزون بر این، اسطوره‌ی ذهن منزوی با ترسیم تصویری تسلی‌بخش از انزوای فردی به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از وضعیت انسانی و سرنوشت مشترک تمامی انسان‌ها، از درد و رنج ناشی از تنهاییِ همراه با ازخودبیگانگیِ انسان مدرن، می‌کاهد. “Contexts of Being” The Intersubjective Foundation of Psychological Life Robert D. Stolorow George E. Atwood @appliedpsychoanalysis

باید مراقب این جایگاه خودشیفته‌وار و تا حدی هذیانی در مورد خودمان (به عنوان درمانگر تحلیلی/روانکاو) باشیم که همواره از پیش تعبیر رویای بیمار در جلسه را می‌دانیم و حتی یک قدم پیش‌تر، اینکه ما همیشه خواهیم توانست پس از تداعی‌های بیمار در مورد رویایش، به آنچه رویا می‌گوید دست پیدا کنیم. واقعیت چیز دیگری‌ست. در بسیاری موارد، حتی پس از تداعی‌های مفصل بیمار در مورد رویایش نیز، ما هنوز به معنای آن نزدیک نشده‌ایم. گاهی چندین جلسه در پسِ آن رویا لازم است تا معنایش بر ما و بیمار دست‌یافتنی گردد. @appliedpsychoanalysis

ابهام و اضطراب محدود به شرایط بحران نیست. زندگی سرشار از ابهام و اضطراب است. از این مهم‌تر کیفیت و چگونگیِ تجربه ابهام و اضطراب خصوصا در روابط‌مان اهمییت ویژه دارد. گروه‌درمانی جایی‌ست برای گفتگوهایی آشکار کننده و روشن‌گرانه در مورد این احساسات. از این طریق ظرفیت خودمان را در تنظیم بهتر احساسات، و اضطراب‌های ناشی از ابهام، بالا می‌بریم. این گروه‌درمانی، کوتاه مدت و حضوری است. برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

در گروه‌درمانی، ما هم “کمک گیرنده” هستیم و هم “کمک کننده”. درک خود و دیگری از اهداف یک گروه‌درمانی است. در گروه‌درمانی، تجربه‌ی کار مشترک با یکدیگر، مهارت و ظرفیت پذیرش دیگری و همکاری با دیگران را بسیار افزایش می‌دهد. فارغ از اینکه چقدر از نظر عاطفی باثبات و یا رشدیافته هستیم، گروه‌درمانی می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و سازنده درباره‌ی خویشتن و الگوهای ارتباطی ما فراهم کند و عملکرد روانشناختی در زندگی را ارتقا بخشد. حضوری در محدوده شریعتی پل صدر برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

"دپارتمان گروه‌درمانی تحلیلی سیاووشان (دایره) برگزار می‌کند" ✨️سلسله نشست‌های ماهانه✨️ از ذهن منزوی تا جهان‌های تجربه: تاریخچه و مبانی نظریه نظام‌های اینترسابجکتیو سخنران: سیدمجید جزایری دانش آموختۀ انستیتو روانکاوی تهران و مرکز مطالعات روانکاوی مدرن نیویورک / کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی روان‌درمانگر و سوپروایزر تحلیلی فرد، گروه و سازمان _ مدیر جلسه: دکتر سعید دباغ _ زمان: پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵ ساعت: ۱۸:۰۰ الی ۱۹:۳۰ - این سخنرانی به صورت آنلاین و در بستر گوگل‌میت برگزار خواهد شد. «شرکت در این سخنرانی رایگان است» _ لینک ثبت نام نشست؛ https://siavoushan.com/product/intersubjective-psychoanalysis/ --

در دوره صفر از مجموعه «دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر» کتاب تاریخ روانکاوی اثر استیون میچل و مارگارت بلک را خواندیم. ترجمه علیرضا طهماسب و مجتبی جعفری -که اگرچه در ترجمه برخی واژه‌های تخصصی اختلاف نظرهایی هست- ترجمه‌ای درست، عالمانه، زیبا و خوش‌خوان است. در این دوره از پدر روانکاوی یعنی فروید آغاز کردیم. دیدیم فروید با نبوغ تکرار نشدنی‌اش چگونه روانکاوی را به عنوان دیدگاهی سترگ در نگاه به پدیده‌های روانشناختی و اجتماعی پایه گذاشت. در روانشناسی ایگو از آنا فروید و پیروانش گفتیم. از کسانی همچون هارتمن، اشپیتز، مالر، جیکوبسن، که چگونه نظریات فروید را به مفاهیم سازگاری و انطباق رساندند. برای چنین جابجایی غیرقابل اجتناب نیز چند دلیل اساسی برشمردیم: ۱- دو جنگ جهانی و پیامدهای آن. ۲- مشاهده کودکان بازمانده از جنگ و تاسیس مراکز درمان و نگهداری از کودکان توسط آنا خانم و همکارانش، که مشاهده نوزادان و کودکان را به ارمغان آورد. ۳- نورزو جنگ که با سربازان بازگشته از جنگ، سوالات تازه‌ای را مطرح کرد. و ۴- مهاجرت روانکاوان اروپایی به آمریکا و تاثیر فرهنگ، جامعه و سیستم بهداشت و درمان آمریکا بر رشد و توسعه روانکاوی. به موازات شکل‌گیری روانشناسی ایگو، ملانی کلاین نیز نظریات فروید را در درمان کودکان به کار گرفت تا به اهمییت دوران پیش‌ادیپی تاکید کند و دنیای درونی کودک انسان را از فانتزی‌ها و بازنمایی‌ها، به وجود ابژه‌های درونی برساند تا مکتب روابط ابژه پایه‌گذاشته شود. به دنبال او آرای ویلفرد بیون را اجمالا بررسی کردیم و دیدیم هر یک از این نظریه‌پردازانِ پیشاهنگ، چگونه لنزهای متفاوتی را بر روانکاوی فرویدی افزودند و گستره‌ی روانکاوی را ‌پهناور کردند. میان این دو جنبش، از سالیوان خواندیم که چگونه روانشناسی بین‌فردی را پیش کشید و جنبه‌هایی بدیع در فهم رابطه، آسیب‌شناسی و کار درمانی مطرح کرد. او “تقریبا” برای اولین بار مفاهیمی چون خویشتن، اهمییت رابطه، تاکید بر محیط، وضعیت عاطفی-هیجانی مادر، نیازهای رشدی، پیگردی، تاکید بر اینجا و اکنون، شک در بی‌طرفی روانکاو و لزوم مشارکت روانکاو در درمان را مطرح نمود. بعدها روانکاوان معاصر با تکیه بر سالیوان ایده‌های خود را گسترش دادند. البته با نهایت تأسف و تألم دیدیم که در تمام این مسیر و ادامه‌اش، فرنزی مورد بی اعتنایی قرار گرفت. میچل هم از او در این کتاب به اشاراتی کوتاه بسنده کرده‌بود. گویا همه باهم قرار گذاشته بودند تا او را نادیده بگیرند. فرنزی بسیاری از مفاهیم روانکاوی معاصر و حتی تجدیدنظر کنندگانِ روانشناسی ایگو و روابط ابژه را پیش‌ترها مطرح کرده بود. تا اینجا هنوز در بستر «روانشناسی تک نفره» بودیم؛ که در پی‌اش با روانکاوان مکتب میانی بریتانیایی شامل وینیکات به عنوان سردم‌دار، و فربرن، بالینت، بالبی و گانتریپ نیز، آشنا شدیم؛ که در شکل‌گیری پایه‌های روانکاوی معاصر که چند سال پیش شروع شده بود نقش داشتند. اکنون از میانه‌ی دهه ۱۹۵۰ شاهد شکل‌گیری روانکاوی معاصر بودیم. با مرور آراء اریکسون به نقش او در تاکید بر شکل‌گیری هویت و نقش پر رنگ فرهنگ در رشد و تحول انسان، به هاینز کوهات رسیدیم. دیدیم که او به مکتب روانشناسی ایگو تعلق داشت و با بازنگری در مفهوم نارسیسیزم، بازشناسی و تاکید بر نیاز‌های خویشتن، تغییراتی بنیادین در چگونگی حضور روانکاو، و تغییرات اساسی در تکنیک درمانی، کمک کرد تا روانکاوی، مادر خویش را کم‌کم بازیافت! اکنون روانشناسی دو نفره آغاز شده بود. مرور این سیر تاریخی به ما کمک کرد تا برای ورود به مطالعه مقدماتی روانکاوی رابطه‌ای آماده شویم. مدلی خلاقانه و کاربردی در روانکاوی که استیون میچل و اعوان و انصارش توسعه دادند. از پس تمام این مسیر و از والدینِ پاک‌دامنِ روانکاوی! فرزند خلفی متولد شد که نه یک مدلِ برگرفته از دیگر نظریات، بلکه رویکردی مستقل در روانکاوی بود. “نظریه‌ی سیستم‌های اینترسابجکتیو”، فرزند خلفی بود که بار دیگر لنزی قوی بر روانکاوی به عنوان ابزاری برای نگریستن به پدیده‌های روانشناختی و اجتماعی افزود. این دیدگاه اکنون با پشتیبانی مطالعات علمی و تجربی مادر-نوزاد، دلبستگی و بهره‌گیری از نتایج تحقیقات رشته‌های دیگر از جمله فلسفه، جامعه‌شناسی و نوروساینس، اکنون جاافتاده و قابل اتکا شده‌است. اینکه در پی رویکرد خلاقانه، هوشمند و محکم اینترسابجکتیو چه خواهد آمد، الله اعلم! اکنون در آستانه شروع دوره یک از «مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر؛ رویکردهای رابطه‌ای و اینترسابجکتیو»، با خوانش کتاب استیون میچل: “مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی؛ یک ادغام نظری”، پا در مسیر مطالعه متمرکز و ساختارمند روانکاوی معاصر خواهیم گذاشت. @appliedpsychoanalysis

ظرفیت تکمیل شد.

📚 مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر Relational & Intersubjective 🖌 دوره یک: مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی: یک ادغام نظری خوانش و تدریس کتاب Relational Concepts in Psychoanalysis: An Integration Stephen A. Mitchell (1988) پس از «دوره صفر» که با کتاب تاریخ روانکاوی اثر متنفذ استیون میچل و مارگارت بلک (ویراست 2016)، مروری بر تاریخ روانکاوی داشتیم؛ اکنون در دوره یک، وارد نخستین متن بنیادین این مجموعه دوره‌ها خواهیم‌شد. کتابی که میچل در آن می‌کوشد مبانی نظری «مدل رابطه‌ای» را صورت‌بندی کند و نسبت آن را با نظریه سائق فروید و جریان‌های مهم روانکاوی معاصر روشن سازد. اگر دوره صفر پیش‌درآمدی بر سیر تحول نظریات روانکاوی بود، این دوره نخستین گام برای ورود مستقیم و نظام‌مند به زبان، مفاهیم و منطق نظری روانکاوی رابطه‌ای است. این کتاب که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، یکی از متون بنیادین در شکل‌گیری روانکاوی رابطه‌ای است. میچل در این اثر، در برابر تلقی کلاسیک از ذهن به‌مثابه عرصه تعارض نیروها و سائق‌های درونی، چشم‌اندازی را بسط می‌دهد که در آن ذهن و تجربه انسانی در بستر روابط با دیگران فهمیده می‌شوند. او با بررسی و کنار هم قرار دادن دستاوردهای سنت‌هایی چون روابط ابژه، روانکاوی بین‌فردی و روانشناسی خویشتن، می‌کوشد چارچوبی منسجم برای «مدل رابطه‌ای» فراهم نماید. از این‌رو، این کتاب در طرح کلیِ "مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر"، پایه ورود به متون بعدی روانکاوی رابطه‌ای محسوب می‌شود. در این دوره، کتاب به‌صورت گام‌به‌گام در فضای گفتگو و مشارکت جمعی خوانده و تدریس می‌گردد. همچنین در کنار خوانش دقیق متن، تلاش می‌کنیم مباحث نظری را با مثال‌ها و موقعیت‌های بالینی پیوند دهیم. مدرس دوره: سید مجید جزایری روانشناس بالینی و روان‌درمانگر تحلیلی دانش‌آموخته دوره جامع روان‌درمانی تحلیلی از انستیتو روانکاوی تهران دانش‌آموخته دوره دو ساله نظریه روانکاوی مدرن، مرکز روانکاوی مدرن نیویورک (CMPS) گروه‌درمانگر تحلیلی عضو انجمن بین‌المللی روانکاوی و روان‌درمانی رابطه‌ای (IARPP) 📌 ساختار دوره: ۱۰ جلسه 2 ساعته سه‌شنبه‌ها ساعت 19 تا 21 آنلاین ظرفیت محدود: حداکثر ۱۵ نفر مصاحبه اولیه برای ثبت‌نام الزامی است. دوره‌های بعدی این مجموعه به‌ترتیب اطلاع‌رسانی و برگزار خواهند شد. برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

📚 مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر Relational & Intersubjective 🖌 دوره یک: مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی: یک ادغام نظری خوانش و تدریس کتاب Relational Concepts in Psychoanalysis: An Integration Stephen A. Mitchell (1988)

مثالی از خشم در میدان رابطه‌ای: ایده‌آلِ دیگران بودن باعث می‌شود نزد آن‌ها پذیرفته شویم. این ایده‌آل‌ها از سوی دیگران در ما گذاشته می‌شوند؛ بچه‌ی خوبی بودن، درس‌خوان بودن، با غیرت بودن، حامی بودن، مهربان بودن، کارمند پیشرو بودن و غیره. ما این ویژگی‌های ایده‌آلی را در خویشتن می‌پذیریم تا برای دیگری همان کسی باشیم که او می‌خواهد و از این راه، در یک پذیرشِ کاذبِ دوسویه قرار می‌گیریم. او ما را ایده‌آل می‌کند و ما نیز پذیرفته می‌شویم. در حالی که این وضعیت، خشمی از خویشتن کاذب را در ما جمع می‌کند؛ خشمی ناخودآگاه، غیرقابل‌دسترس و ابرازنشده. خشمی که از سویی از این است، که ما ناخودآگاه برای پذیرفته شدن در شبکه‌ی رابطه‌های خود، ایده‌آل‌های دیگران را در خویشتن پذیرفته‌ایم (خویشتن کاذب) و از طرفی، خشمی است که دیگران از فقدان آن ایده‌آل‌ها، ناخودآگاه با خود حمل می‌کنند (تجربه فقدان و عدم سوگواری). اینجا خشم در «میدان رابطه‌ای» قابل فهم است. خشمی ناشی از سوگواری نکردن برای فقدانِ فرصت ایده‌آل کردن/شدن توسط ابژه‌های خویشتنی، و خشمی از زندگی در خویشتن کاذب برای پذیرفته شدن. «چون نتوانسته‌ام ایده‌آل‌هایی را که لازم داشتم، تجربه کنم، آن را به دیگری می‌سپارم تا او آن ایده‌آل‌ها را به اجرا دربیاورد.» وقتی فرد تلاش می‌کند از این خویشتن کاذب خارج شود و به سمت خویشتن واقعی‌اش برود، از یک سو خشم جمع‌شده در زیر خویشتن کاذب بیرون آمده و متوجه شبکه‌ی ارتباطی‌اش می‌شود؛ و از سوی دیگر، در دیگران، خشم ناشی از عدم سوگواری برای فقدان ایده‌آل‌سازی‌ها، متوجه فرد می‌گردد. اینجا خشم در میدان رابطه‌ای و در فرایندی دوسویه حضور دارد. @appliedpsychoanalysis

سوپرویژن گروهی دوست و همکار بزرگوار دکتر عطی‌الرضا بنانج روانپزشک رواندرمانگر و سوپروایزر تحلیلی شنبه‌ها ۶ تا ۷:۳۰ عصر آنلاین

استولورو (۱۹۹۹)، در روایتی تکان‌دهنده از تجربه‌ی خود پس از مرگ تروماتیک همسرش، اشاره می‌کند که: ‏«فرد تروماتایزشده ناگزیر جنبه‌هایی از هستی را ادراک می‌کند که بسیار بیرون از افق‌های مطلق‌شده‌ی زندگی عادی روزمره قرار دارد. از همین روست که جهان‌های افراد تروماتایزشده به‌طور بنیادی با جهان‌های دیگران غیر قابل مقایسه‌اند. در همین شکاف عمیق است که احساسی رنج‌آلودی از بیگانگی و تنهایی شکل می‌گیرد». @appliedpsychoanalysis

🌺🍀 🍀 و گذشته را باز نتوان آورد و تلافی کرد. #تاریخ_بیهقی 📚@FarhangDoostan

وقتی رشد تبدیل به مأموریت می‌شود، زمان تحمل‌ناپذیر می‌گردد. @appliedpsychoanalysis