روانکاوی کاربردی

تصور ذهن به‌مثابه موجودیتی مستقل و جداافتاده، بر این فرض استوار است که هستیِ بنیادین فرد، مستقل از درگیرشدن/تعامل با دیگران در رابطه است. تصویر این موجودیت ذهنی که در دل واقعیت جای گرفته و در کنار ذهن‌های دیگر به حیات خود ادامه می‌دهد، پیش از هر چیز، به تجربه‌ی فراگیرِ تنهاییِ روان‌شناختی، عینیت می‌بخشد. کسانی که تحت تأثیر این اسطوره قرار گرفته‌اند، بر این باورند که هر فرد، تنها از آگاهی خویش شناخت دارد و ازاین‌رو، برای همیشه از دسترسی مستقیم به تجربه‌های دیگران محروم است. این تنهاییِ به‌ظاهر «هستی‌شناختی» (میوسکوویچ، ۱۹۸۸)، که نقش برسازنده‌ی رابطه با دیگری را در شکل‌گیری هرگونه تجربه‌ی فرد نادیده می‌گیرد، به حالتی کاملاً خاص و سابجکتیو، که با احساس بیگانگیِ محصورکننده از دیگران همراه است، خصلتی جهان‌شمول می‌بخشد. در چنین حالتی، فرد احساس می‌کند که در عمیق‌ترین لایه‌های عاطفی خویش، نه شناخته، و نه درک می‌شود. افزون بر این، اشتیاق او برای برقراری چنین پیوند حمایتگرانه‌ای با دیگران، جای خود را به تسلیم و ناامیدی داده است. از دیدگاه ما، این انزوای فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار در فرهنگ، همان زمینه‌ی اینترسابجکتیو ویژه‌ای را فراهم می‌آورد که تجربه‌ی رنج و اضطراب را تحمل‌ناپذیر می‌کند و انکار آسیب‌پذیری را، که در ذات اسطوره‌ی ذهن منزوی نهفته است، به ضرورتی بدل می‌سازد. افزون بر این، اسطوره‌ی ذهن منزوی با ترسیم تصویری تسلی‌بخش از انزوای فردی به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از وضعیت انسانی و سرنوشت مشترک تمامی انسان‌ها، از درد و رنج ناشی از تنهاییِ همراه با ازخودبیگانگیِ انسان مدرن، می‌کاهد. “Contexts of Being” The Intersubjective Foundation of Psychological Life Robert D. Stolorow George E. Atwood @appliedpsychoanalysis

باید مراقب این جایگاه خودشیفته‌وار و تا حدی هذیانی در مورد خودمان (به عنوان درمانگر تحلیلی/روانکاو) باشیم که همواره از پیش تعبیر رویای بیمار در جلسه را می‌دانیم و حتی یک قدم پیش‌تر، اینکه ما همیشه خواهیم توانست پس از تداعی‌های بیمار در مورد رویایش، به آنچه رویا می‌گوید دست پیدا کنیم. واقعیت چیز دیگری‌ست. در بسیاری موارد، حتی پس از تداعی‌های مفصل بیمار در مورد رویایش نیز، ما هنوز به معنای آن نزدیک نشده‌ایم. گاهی چندین جلسه در پسِ آن رویا لازم است تا معنایش بر ما و بیمار دست‌یافتنی گردد. @appliedpsychoanalysis

ابهام و اضطراب محدود به شرایط بحران نیست. زندگی سرشار از ابهام و اضطراب است. از این مهم‌تر کیفیت و چگونگیِ تجربه ابهام و اضطراب خصوصا در روابط‌مان اهمییت ویژه دارد. گروه‌درمانی جایی‌ست برای گفتگوهایی آشکار کننده و روشن‌گرانه در مورد این احساسات. از این طریق ظرفیت خودمان را در تنظیم بهتر احساسات، و اضطراب‌های ناشی از ابهام، بالا می‌بریم. این گروه‌درمانی، کوتاه مدت و حضوری است. برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

در گروه‌درمانی، ما هم “کمک گیرنده” هستیم و هم “کمک کننده”. درک خود و دیگری از اهداف یک گروه‌درمانی است. در گروه‌درمانی، تجربه‌ی کار مشترک با یکدیگر، مهارت و ظرفیت پذیرش دیگری و همکاری با دیگران را بسیار افزایش می‌دهد. فارغ از اینکه چقدر از نظر عاطفی باثبات و یا رشدیافته هستیم، گروه‌درمانی می‌تواند تجربه‌ای متفاوت و سازنده درباره‌ی خویشتن و الگوهای ارتباطی ما فراهم کند و عملکرد روانشناختی در زندگی را ارتقا بخشد. حضوری در محدوده شریعتی پل صدر برای مصاحبه اولیه پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

"دپارتمان گروه‌درمانی تحلیلی سیاووشان (دایره) برگزار می‌کند" ✨️سلسله نشست‌های ماهانه✨️ از ذهن منزوی تا جهان‌های تجربه: تاریخچه و مبانی نظریه نظام‌های اینترسابجکتیو سخنران: سیدمجید جزایری دانش آموختۀ انستیتو روانکاوی تهران و مرکز مطالعات روانکاوی مدرن نیویورک / کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی روان‌درمانگر و سوپروایزر تحلیلی فرد، گروه و سازمان _ مدیر جلسه: دکتر سعید دباغ _ زمان: پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵ ساعت: ۱۸:۰۰ الی ۱۹:۳۰ - این سخنرانی به صورت آنلاین و در بستر گوگل‌میت برگزار خواهد شد. «شرکت در این سخنرانی رایگان است» _ لینک ثبت نام نشست؛ https://siavoushan.com/product/intersubjective-psychoanalysis/ --

در دوره صفر از مجموعه «دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر» کتاب تاریخ روانکاوی اثر استیون میچل و مارگارت بلک را خواندیم. ترجمه علیرضا طهماسب و مجتبی جعفری -که اگرچه در ترجمه برخی واژه‌های تخصصی اختلاف نظرهایی هست- ترجمه‌ای درست، عالمانه، زیبا و خوش‌خوان است. در این دوره از پدر روانکاوی یعنی فروید آغاز کردیم. دیدیم فروید با نبوغ تکرار نشدنی‌اش چگونه روانکاوی را به عنوان دیدگاهی سترگ در نگاه به پدیده‌های روانشناختی و اجتماعی پایه گذاشت. در روانشناسی ایگو از آنا فروید و پیروانش گفتیم. از کسانی همچون هارتمن، اشپیتز، مالر، جیکوبسن، که چگونه نظریات فروید را به مفاهیم سازگاری و انطباق رساندند. برای چنین جابجایی غیرقابل اجتناب نیز چند دلیل اساسی برشمردیم: ۱- دو جنگ جهانی و پیامدهای آن. ۲- مشاهده کودکان بازمانده از جنگ و تاسیس مراکز درمان و نگهداری از کودکان توسط آنا خانم و همکارانش، که مشاهده نوزادان و کودکان را به ارمغان آورد. ۳- نورزو جنگ که با سربازان بازگشته از جنگ، سوالات تازه‌ای را مطرح کرد. و ۴- مهاجرت روانکاوان اروپایی به آمریکا و تاثیر فرهنگ، جامعه و سیستم بهداشت و درمان آمریکا بر رشد و توسعه روانکاوی. به موازات شکل‌گیری روانشناسی ایگو، ملانی کلاین نیز نظریات فروید را در درمان کودکان به کار گرفت تا به اهمییت دوران پیش‌ادیپی تاکید کند و دنیای درونی کودک انسان را از فانتزی‌ها و بازنمایی‌ها، به وجود ابژه‌های درونی برساند تا مکتب روابط ابژه پایه‌گذاشته شود. به دنبال او آرای ویلفرد بیون را اجمالا بررسی کردیم و دیدیم هر یک از این نظریه‌پردازانِ پیشاهنگ، چگونه لنزهای متفاوتی را بر روانکاوی فرویدی افزودند و گستره‌ی روانکاوی را ‌پهناور کردند. میان این دو جنبش، از سالیوان خواندیم که چگونه روانشناسی بین‌فردی را پیش کشید و جنبه‌هایی بدیع در فهم رابطه، آسیب‌شناسی و کار درمانی مطرح کرد. او “تقریبا” برای اولین بار مفاهیمی چون خویشتن، اهمییت رابطه، تاکید بر محیط، وضعیت عاطفی-هیجانی مادر، نیازهای رشدی، پیگردی، تاکید بر اینجا و اکنون، شک در بی‌طرفی روانکاو و لزوم مشارکت روانکاو در درمان را مطرح نمود. بعدها روانکاوان معاصر با تکیه بر سالیوان ایده‌های خود را گسترش دادند. البته با نهایت تأسف و تألم دیدیم که در تمام این مسیر و ادامه‌اش، فرنزی مورد بی اعتنایی قرار گرفت. میچل هم از او در این کتاب به اشاراتی کوتاه بسنده کرده‌بود. گویا همه باهم قرار گذاشته بودند تا او را نادیده بگیرند. فرنزی بسیاری از مفاهیم روانکاوی معاصر و حتی تجدیدنظر کنندگانِ روانشناسی ایگو و روابط ابژه را پیش‌ترها مطرح کرده بود. تا اینجا هنوز در بستر «روانشناسی تک نفره» بودیم؛ که در پی‌اش با روانکاوان مکتب میانی بریتانیایی شامل وینیکات به عنوان سردم‌دار، و فربرن، بالینت، بالبی و گانتریپ نیز، آشنا شدیم؛ که در شکل‌گیری پایه‌های روانکاوی معاصر که چند سال پیش شروع شده بود نقش داشتند. اکنون از میانه‌ی دهه ۱۹۵۰ شاهد شکل‌گیری روانکاوی معاصر بودیم. با مرور آراء اریکسون به نقش او در تاکید بر شکل‌گیری هویت و نقش پر رنگ فرهنگ در رشد و تحول انسان، به هاینز کوهات رسیدیم. دیدیم که او به مکتب روانشناسی ایگو تعلق داشت و با بازنگری در مفهوم نارسیسیزم، بازشناسی و تاکید بر نیاز‌های خویشتن، تغییراتی بنیادین در چگونگی حضور روانکاو، و تغییرات اساسی در تکنیک درمانی، کمک کرد تا روانکاوی، مادر خویش را کم‌کم بازیافت! اکنون روانشناسی دو نفره آغاز شده بود. مرور این سیر تاریخی به ما کمک کرد تا برای ورود به مطالعه مقدماتی روانکاوی رابطه‌ای آماده شویم. مدلی خلاقانه و کاربردی در روانکاوی که استیون میچل و اعوان و انصارش توسعه دادند. از پس تمام این مسیر و از والدینِ پاک‌دامنِ روانکاوی! فرزند خلفی متولد شد که نه یک مدلِ برگرفته از دیگر نظریات، بلکه رویکردی مستقل در روانکاوی بود. “نظریه‌ی سیستم‌های اینترسابجکتیو”، فرزند خلفی بود که بار دیگر لنزی قوی بر روانکاوی به عنوان ابزاری برای نگریستن به پدیده‌های روانشناختی و اجتماعی افزود. این دیدگاه اکنون با پشتیبانی مطالعات علمی و تجربی مادر-نوزاد، دلبستگی و بهره‌گیری از نتایج تحقیقات رشته‌های دیگر از جمله فلسفه، جامعه‌شناسی و نوروساینس، اکنون جاافتاده و قابل اتکا شده‌است. اینکه در پی رویکرد خلاقانه، هوشمند و محکم اینترسابجکتیو چه خواهد آمد، الله اعلم! اکنون در آستانه شروع دوره یک از «مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر؛ رویکردهای رابطه‌ای و اینترسابجکتیو»، با خوانش کتاب استیون میچل: “مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی؛ یک ادغام نظری”، پا در مسیر مطالعه متمرکز و ساختارمند روانکاوی معاصر خواهیم گذاشت. @appliedpsychoanalysis

ظرفیت تکمیل شد.

📚 مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر Relational & Intersubjective 🖌 دوره یک: مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی: یک ادغام نظری خوانش و تدریس کتاب Relational Concepts in Psychoanalysis: An Integration Stephen A. Mitchell (1988) پس از «دوره صفر» که با کتاب تاریخ روانکاوی اثر متنفذ استیون میچل و مارگارت بلک (ویراست 2016)، مروری بر تاریخ روانکاوی داشتیم؛ اکنون در دوره یک، وارد نخستین متن بنیادین این مجموعه دوره‌ها خواهیم‌شد. کتابی که میچل در آن می‌کوشد مبانی نظری «مدل رابطه‌ای» را صورت‌بندی کند و نسبت آن را با نظریه سائق فروید و جریان‌های مهم روانکاوی معاصر روشن سازد. اگر دوره صفر پیش‌درآمدی بر سیر تحول نظریات روانکاوی بود، این دوره نخستین گام برای ورود مستقیم و نظام‌مند به زبان، مفاهیم و منطق نظری روانکاوی رابطه‌ای است. این کتاب که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد، یکی از متون بنیادین در شکل‌گیری روانکاوی رابطه‌ای است. میچل در این اثر، در برابر تلقی کلاسیک از ذهن به‌مثابه عرصه تعارض نیروها و سائق‌های درونی، چشم‌اندازی را بسط می‌دهد که در آن ذهن و تجربه انسانی در بستر روابط با دیگران فهمیده می‌شوند. او با بررسی و کنار هم قرار دادن دستاوردهای سنت‌هایی چون روابط ابژه، روانکاوی بین‌فردی و روانشناسی خویشتن، می‌کوشد چارچوبی منسجم برای «مدل رابطه‌ای» فراهم نماید. از این‌رو، این کتاب در طرح کلیِ "مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر"، پایه ورود به متون بعدی روانکاوی رابطه‌ای محسوب می‌شود. در این دوره، کتاب به‌صورت گام‌به‌گام در فضای گفتگو و مشارکت جمعی خوانده و تدریس می‌گردد. همچنین در کنار خوانش دقیق متن، تلاش می‌کنیم مباحث نظری را با مثال‌ها و موقعیت‌های بالینی پیوند دهیم. مدرس دوره: سید مجید جزایری روانشناس بالینی و روان‌درمانگر تحلیلی دانش‌آموخته دوره جامع روان‌درمانی تحلیلی از انستیتو روانکاوی تهران دانش‌آموخته دوره دو ساله نظریه روانکاوی مدرن، مرکز روانکاوی مدرن نیویورک (CMPS) گروه‌درمانگر تحلیلی عضو انجمن بین‌المللی روانکاوی و روان‌درمانی رابطه‌ای (IARPP) 📌 ساختار دوره: ۱۰ جلسه 2 ساعته سه‌شنبه‌ها ساعت 19 تا 21 آنلاین ظرفیت محدود: حداکثر ۱۵ نفر مصاحبه اولیه برای ثبت‌نام الزامی است. دوره‌های بعدی این مجموعه به‌ترتیب اطلاع‌رسانی و برگزار خواهند شد. برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام پیام بدهید. @appliedpsychoanalysis

📚 مجموعه دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر Relational & Intersubjective 🖌 دوره یک: مفاهیم رابطه‌ای در روانکاوی: یک ادغام نظری خوانش و تدریس کتاب Relational Concepts in Psychoanalysis: An Integration Stephen A. Mitchell (1988)

مثالی از خشم در میدان رابطه‌ای: ایده‌آلِ دیگران بودن باعث می‌شود نزد آن‌ها پذیرفته شویم. این ایده‌آل‌ها از سوی دیگران در ما گذاشته می‌شوند؛ بچه‌ی خوبی بودن، درس‌خوان بودن، با غیرت بودن، حامی بودن، مهربان بودن، کارمند پیشرو بودن و غیره. ما این ویژگی‌های ایده‌آلی را در خویشتن می‌پذیریم تا برای دیگری همان کسی باشیم که او می‌خواهد و از این راه، در یک پذیرشِ کاذبِ دوسویه قرار می‌گیریم. او ما را ایده‌آل می‌کند و ما نیز پذیرفته می‌شویم. در حالی که این وضعیت، خشمی از خویشتن کاذب را در ما جمع می‌کند؛ خشمی ناخودآگاه، غیرقابل‌دسترس و ابرازنشده. خشمی که از سویی از این است، که ما ناخودآگاه برای پذیرفته شدن در شبکه‌ی رابطه‌های خود، ایده‌آل‌های دیگران را در خویشتن پذیرفته‌ایم (خویشتن کاذب) و از طرفی، خشمی است که دیگران از فقدان آن ایده‌آل‌ها، ناخودآگاه با خود حمل می‌کنند (تجربه فقدان و عدم سوگواری). اینجا خشم در «میدان رابطه‌ای» قابل فهم است. خشمی ناشی از سوگواری نکردن برای فقدانِ فرصت ایده‌آل کردن/شدن توسط ابژه‌های خویشتنی، و خشمی از زندگی در خویشتن کاذب برای پذیرفته شدن. «چون نتوانسته‌ام ایده‌آل‌هایی را که لازم داشتم، تجربه کنم، آن را به دیگری می‌سپارم تا او آن ایده‌آل‌ها را به اجرا دربیاورد.» وقتی فرد تلاش می‌کند از این خویشتن کاذب خارج شود و به سمت خویشتن واقعی‌اش برود، از یک سو خشم جمع‌شده در زیر خویشتن کاذب بیرون آمده و متوجه شبکه‌ی ارتباطی‌اش می‌شود؛ و از سوی دیگر، در دیگران، خشم ناشی از عدم سوگواری برای فقدان ایده‌آل‌سازی‌ها، متوجه فرد می‌گردد. اینجا خشم در میدان رابطه‌ای و در فرایندی دوسویه حضور دارد. @appliedpsychoanalysis

سوپرویژن گروهی دوست و همکار بزرگوار دکتر عطی‌الرضا بنانج روانپزشک رواندرمانگر و سوپروایزر تحلیلی شنبه‌ها ۶ تا ۷:۳۰ عصر آنلاین

استولورو (۱۹۹۹)، در روایتی تکان‌دهنده از تجربه‌ی خود پس از مرگ تروماتیک همسرش، اشاره می‌کند که: ‏«فرد تروماتایزشده ناگزیر جنبه‌هایی از هستی را ادراک می‌کند که بسیار بیرون از افق‌های مطلق‌شده‌ی زندگی عادی روزمره قرار دارد. از همین روست که جهان‌های افراد تروماتایزشده به‌طور بنیادی با جهان‌های دیگران غیر قابل مقایسه‌اند. در همین شکاف عمیق است که احساسی رنج‌آلودی از بیگانگی و تنهایی شکل می‌گیرد». @appliedpsychoanalysis

🌺🍀 🍀 و گذشته را باز نتوان آورد و تلافی کرد. #تاریخ_بیهقی 📚@FarhangDoostan

وقتی رشد تبدیل به مأموریت می‌شود، زمان تحمل‌ناپذیر می‌گردد. @appliedpsychoanalysis

📚 دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر *Relational & Intersubjective* 🖌️ دوره صفر: مروری بر تاریخ روانکاوی 📌 خواندن و مرور کتاب تاریخ روانکاوی اثر استفان میچل و مارگارت بلک، پیش از ورود به مجموعه دوره‌های رواندرمانی رابطه‌ای، صرفاً یک مقدمه تاریخی یا آشنایی عمومی با مکاتب روانکاوی نیست؛ بلکه فراهم‌کردن نقشه‌ای نظری برای فهم جایگاه روانکاوی رابطه‌ای در سیر تحول اندیشه روانکاوانه است. بدون شناخت مسیر تاریخی این تحولات، مفاهیم کلیدی روانکاوی رابطه‌ای ممکن است به صورت پراکنده، انتزاعی یا صرفاً تکنیکی فهم شوند. کتاب میچل به شرکت‌کنندگان کمک می‌کند ببینند هر نظریه در پاسخ به چه پرسش‌ها، محدودیت‌ها و بحران‌هایی پدید آمده و چگونه روانکاوی به‌تدریج از مدلی مبتنی بر نیروهای درونی و فردی، به سوی درکی رابطه‌محور از ذهن، شخصیت و فرایند درمان حرکت کرده است. این دوره هشت‌جلسه‌ای، در حکم بنیان نظری و زبان مشترک برای ورود به دوره جامع مقدماتی رواندرمانی رابطه ای است؛ دوره‌هایی که قرار است شرکت‌کنندگان را با متون بنیادین روانکاوی رابطه‌ای، آشنا کند. مرور تاریخی کتاب میچل باعث می‌شود خواننده هنگام مواجهه با این متون اصلی، صرفاً با مجموعه‌ای از نام‌ها و مفاهیم روبه‌رو نباشد، بلکه بتواند نسبت میان نظریه‌ها، تفاوت صداهای گوناگون، و منطق درونی شکل‌گیری سنت رابطه‌ای را دنبال کند. از این نظر، این دوره صفر نه یک پیش‌نیاز، بلکه مرحله‌ای ضروری برای عمیق‌تر، منسجم‌تر و بالینی‌تر فهمیدن کل مجموعه است؛ زیرا شرکت‌کننده را آماده می‌کند تا در ادامه، متون اصلی روانکاوی رابطه‌ای را نه به‌عنوان اطلاعات پراکنده، بلکه به‌مثابه بخشی از یک سنت زنده، پویا و تحول‌یابنده در روانکاوی معاصر بخواند. در این دوره از طریق خواندن کتاب تاریخ روانکاوی اثر ماندگار استفان میچل و مارگارت بلک، و گفتگوی گروهی (همراه با مثال های بالینی)، برای ورود به دوره جامع مقدماتی رواندرمانی رابطه ای آماده خواهیم شد. این دوره جامع، متشکل از ده دوره کوتاه مدت است که در آن به ترتیب متون اصلی و پایه ای روانکاوی رابطه ای را همراه با سوپرویژن گروهی می آموزیم. برنامه این دوره جامع مقدماتی به مرور اطلاع رسانی خواهد شد. برای اطلاعات بیشتر و ثبت نام پیام بدهید.

📖دوره‌های منسجم و ادامه‌دار روانکاوی معاصر رویکردهای Relational & Intersubjective دوره صفر: مروری بر تاریخ روانکاوی

با خوشحالی اعلام می‌کنیم که مقاله‌ ما با عنوان «لمسِ نفرت، یافتنِ انسانیت: یک مطالعه‌ موردی» در **بیست‌ودومین همایش سالانه انجمن بین‌المللی روانکاوی و رواندرمانی رابطه‌ای (IARPP) ارائه خواهد شد. این کنگره با موضوع «آیا نفرت دوام می‌آورد؟ بازپس‌گیری حساسیت‌های بالینی در روانکاوی رابطه‌ای» از ۷ تا ۱۰ مه ۲۰۲۶ در تورنتوی کانادا برگزار می‌شود. در این مقاله، سیدمجید جزایری و آنا سیفی‌فتح از خلال یک مورد بالینی نشان می‌دهند که چگونه می‌توان نفرت را در میدان بیناذهنی درک کرد و از آن برای فهم عمیق‌تر رنجِ بیمار بهره گرفت تا مداخله‌ای همدلانه‌تر و مناسب‌تر استفاده شود. متأسفانه به دلیل شرایط جنگی که اکنون بر ایران تأثیر گذاشته، به ما ویزای حضور در همایش داده نشد و امکان شرکت حضوری پیدا نکردیم. از این‌رو به‌ویژه سپاسگزاریم از خانم ماکارنا لوپز ریاست پنل که با مهربانی مقاله‌ ما را در شنبه ۹ مه ارائه خواهند کرد. دل‌گرمیم که با وجود این محدودیت‌ها، صدای پژوهش ما همچنان در این گفت‌وگوی مهم شنیده خواهد شد. Touching Hate, Finding Humanity: A Case Study Seyed Majid Jazayeri, Anna Seifi Fath Abstract This paper explores the therapeutic transformation of countertransference hatred within a relational psychoanalytic framework. Through the treatment of a patient with a history of sexual abuse, it illustrates how the therapist’s capacity to tolerate and metabolize hatred—experienced as part of a co-constructed intersubjective field—can at times transform destructive enactments into opportunities for mutual recognition and integration. This process demonstrates the transformation of hate into connection and meaning within the analytic relationship. Drawing on the work of Ogden, Benjamin, Aron, Stern, Harris, and Bromberg, the study highlights how self-disclosure and the ethical use of subjectivity can foster vitality, connection, and the repair of dissociated self-states within the analytic relationship. Keywords: countertransference hatred; relational psychoanalysis; enactment; analytic third; mutual recognition; self-disclosure; trauma; intersubjective field لمسِ نفرت، یافتنِ انسانیت: یک مطالعهٔ موردی سیدمجید جزایری، آنا سیفی‌فتح چکیده این مقاله به بررسی دگرگونی درمانیِ تجربه نفرت در انتقال‌متقابل، در چارچوب رواندرمانی تحلیلی رابطه‌ای می‌پردازد. از خلال درمان یک بیمار با سابقهٔ سوءاستفادهٔ جنسی، نشان‌داده‌می‌شود که چگونه ظرفیت درمانگر برای تحمل و هضمِ نفرت—که به‌مثابه بخشی از یک میدانِ بیناذهنیِ هم‌ساخته، تجربه می‌شود—می‌تواند گاه هم‌اجرایی‌های ویرانگر را به فرصت‌هایی برای بازشناسیِ متقابل و یکپارچگی بدل کند. این فرایند نشان می‌دهد که چگونه نفرت می‌تواند در رابطهٔ تحلیلی به پیوند و معنا دگرگون شود. با تکیه بر آثار اوگدن، بنجامین، آرون، استرن، هریس و برومبرگ، این مطالعه برجسته می‌کند که چگونه خودافشایی و به‌کارگیری اخلاقیِ سابجکتیویتی، می‌تواند سرزندگی، پیوند و ترمیمِ حالت‌های گسستهٔ خویشتن را در رابطهٔ تحلیلی تقویت کند. کلیدواژه‌ها: نفرت در انتقال متقابل؛ روانکاوی رابطه‌ای؛ هم‌اجرایی؛ فضای سومِ تحلیلی؛ بازشناسیِ متقابل؛ خودافشایی؛ تروما؛ میدان بیناذهنی.