نیلواژ 🎈

راهنمایی که بودم این موزیکو گوش میکردم یهو یه تیکه از اهنگ یادم اومد برگشتم به زمانی که ۱۵ ساله م بود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است .

من به جان بخریدم که بمیرم و اما برسی به کسی که به آن، دل داده بودی

بعد از آن همه زخم که به جان من افتاد ، تو به تسکین دل یار دگر بودی.

در گله کردن میل به آشتی هست

حسادت به ماديات مربوط نيست؛ افرادى هستند كه اگر ببينند كسی شمارا دوست دارد، بيمار مى شوند..

خوب مى شد اگر منو باكارهايى كه نكردم داورى كنى يا با حرفهايى كه نزدم . يا با آدم هايى كه ازشون فاصله گرفتم، اما هيچكدومش رو هيچ وقت هيچکس نديد. كاش مى شد با سكوت هام منو بشناسى. باكلماتى كه بلد بودم و نگفتم با تحقيرهايى كه نخواستم ادامه بدم. با زخم زبانى كه بلد بودم و نزدم با نيشی كه حقش بود به كسى بزنم، تلافى كنم، و نكردم. با پرخاشى كه در خودم نگه داشتم و حرفهايى كه در دلم ناگفته موند. اما هيچکدومش رو هيچ وقت هيچكس نديد. نه اينكه براى هر بد كه نكردم “مرا ستايش كنيد!” اما وقتى منو مى سنجى، يادت باشه بخش بزرگى از آنچه الان هستم، در چيزهاييه كه نگذاشتم اتفاق بيفتن! اون مبارزه هاى پرهزينه ى درون، هيچوقت ديده نمیشن.

معین دهاز

انگيزه ميخواى واسه ادامه...؟ قيافه اونی كه منتظره زمين بخورى!

میدونم تجربه شد ؛ ولی واقعا نیازی به این تجربه نداشتم

قشنگ ترين جمله رمان (بامداد خمار) اين جمله ست: آدم هاى بى اصل و نسب اصيل نميشن نه با زمان، نه با تلاش، نه با عشق ...

چگونه ميتوانم باد را مقصر بدانم وقتى كسى كه پنجره را باز گذاشت، من بودم.

از پیشم نرو..

گفتم آهنگای رستاکو خیلی دوست دارم. گفت آره میدونم ؛ خیلی قشنگن. گفتم چه جالب توام رستاک گوش میدی؟ گفت دیدم دوتا آهنگ ازش گذاشتی تو گانالت، رفتم کل آهنگاشو دانلود کردم گوش کردم .

مرا ببر امید دلنواز من ببر به شهر شعر ها و شور ها