Empty Echo

یادم هست که مدام می‌گفت: "می‌روم" و دست‌هایش را به چیزی بند می‌کرد. با میز و لیوان و چاقو ور می‌رفت. قدم می‌زد و می‌گفت: "تو که می‌دونی، من آخرش می‌رم" و سیگاری می‌گیراند و اتفاق را مرور می‌کرد؛ آن‌قدر مرور می‌کرد تا خوابش ببرد. خیلی سال بود این کار را می‌کرد. از وقتی که می‌شناختمش، هر وقت اوقاتش تلخ می‌شد و دنیایش تنگ، لحنش اینطور می‌شد. تکرار قضیه را بی اثر می‌کند. آن‌قدر نرفت که دیگر همه حفظش کرده بودند. میروم‌هایش را احوال‌پرسی‌های روزانه‌اش حساب می‌آوردند. نمی‌دانم کِی شد؛ فقط می‌دانم آن‌قدر گفت می‌روم و نرفت تا پوسید. صورتش شبیه به آدم‌هایی بود که ردپایشان را هم جارو می‌کشند. بوی قدیم را نمی‌داد. گفتم: "نرفتی آخرش؟" لبخندی تحویلم داد و دستش را به جایی گیر داد؛ پای قدم زدن نداشت؛ سیگار را ترک کرده بود. آهش لای باد قاطی شد و بی‌خداحافظی رفت. #مهیار_مولوی

#رستگاری_شبانه

#Abel_Korzeniowski #Poland #Modern_Classic

2nd Single