سایت پانویس

‌ آرزو ۱. شیر خدا ۲. رستم دستان @Panevisdotcom

‌ ‌پامنار در سفریم. جای همگی دوستان غایب خالی. منطقهٔ شهیون اطراف دزفول و شوشتر طبیعتی فوق‌العاده زیبا در این ایام از سال دارد. شاید در سفرنامه قسمتی از ویدیوها و عکس‌ها را بگذارم. در ضمن، جلسات لایو همچنان برقرار است. مصفاخوانی و کریشنامورتی‌خوانی و گعده و حافظ. «رابطه» هم إن شاء الله زنده باشیم، جمعه جلسهٔ بعدی‌مان خواهد بود. چند کیلو سبزی آماده کنید که کار داریم! @PanevisDotCom

‌ شاید شما از ابراهیم نبوی چیزی نخوانده باشید و احتمالاً نشناسیدش. قصد معرفی‌اش را ندارم. در اینترنت سرچ کنید و بخوانید. می‌خواهم بگویم خوب می‌فهممش که چکار کرده. شما وقتی آثار کسی را خوب دریافت می‌کنید، مثل یک نوازندهٔ تار، یک نقاش، یک نویسنده، بخوبی روح او را و زوایایی از درونش را لابلای آثارش حس می‌کنید. و پس از مدتی به درک نسبتاً عمیقی از حالات او می‌رسید. برای بنده ابراهیم نبوی اینطور بود. و به همین خاطر می‌فهممش. می‌فهممش که چرا این کار را کرد. از زاویه دیدش می‌توانم درکش کنم. امشب شاید یکی از قصه‌های «تهرانجلس»ش را برایتان بخوانم، اگر این بغض امانم دهد. @PanevisDotCom

‌‌ اعتراف بیایید اعتراف کنیم ما گرفتار خشمیم، ما گرفتار پنداریم، فکر مسلط بر ماست. بیایید این‌ واقعیات را انکار نکنیم. «رهایی در راستی‌ست» به همین معناست. به معنای اعتراف. تا وقتی از دیدن و روبرو شدن از واقعیت احوال تلخ درون‌مان فرار می‌کنیم، اوضاع بیرونی، اوضاع روابط انسانی‌مان، حتی اوضاع اقتصادی‌مان، همین وضعیت آشفته است. همین احوال پرخشم و پرعصبیت است. از خودمان، هر چند تاریک و تلخ، فرار نکنیم. بیاییم اعتراف کنیم. @PanevisDotCom

‌‌ به پیشواز دوشنبهٔ سکوت رباعی‌ای از مولانا جلال‌الدین محمد اصل ایرانی! @PanevisDotCom

‌ زپرت پیزوری‌ها جسارت کنید و حد و مرز بگذارید و ببینید که چگونه سره از ناسره بیرون می‌آید. چطور دروغ از راست خودبخود جدا می‌شود! ‌ مهر و محبت‌ها و عشق‌های پیزوری موقعی زپرت‌شان درمی‌آید که جواب "نه" بشنوند. ‌ خوش بود گر محک مرز درآید به میان تا سیه‌روی شود هر که در او غش باشد @PanevisDotCom

‌ هنرمندی فکری بودن هنر است. هنر خلق مشکلاتی که وجود واقعی ندارند! پس فکری باشید تا زندگی‌تان را نابود کنید و من را شاد. من @Panevisdotcom

‌ تمایز "ویژه باش، خاص باش!" من(ل) @Panevisdotcom

‌ سلام به دوستان، یکی از پدیده‌هایی که در جمع‌های جلسات معمولاً پیش می‌آید، شوکه شدن از حذف بعضی افراد است. علت آن را در این مجال بیان می‌کنم. گمان نمی‌کنم لازم به توضیح باشد که محور جلسات، مباحث خودشناسی است. شناخت خود، کار اصلی ماست. در کنار این محور، آشنایی‌ها شکل می‌گیرد، رفت و آمدها، دوستی‌ها، خوشی‌ها و تلخی‌ها و هر چیز که بطور معمول و رایج در زندگی هست. بگو و بخند در دورهمی‌ها، شادی کردن بابت تولد دوستان، پیک‌نیک رفتن و طبیعت‌گردی‌ها و خلاصه همه چیز که در ارتباطات انسانی هست. اما محور جمع‌های ما مباحثی با محتوای شناخت خود است. لذا دوستانی به اشتباه فکر می‌کنند حاشیه‌ها اصل هستند و پس از مدتی جدیت‌شان را شل می‌کنند و یک خط در میان در مباحث شرکت می‌کنند. و اینجاست که وقتی چنین مواردی دیده می‌شود، با احترام، با حفظ دوستی، اما برای حفظ محور و اصل این دورهمی‌ها و جمع‌ها، تشخیص به حذف کسانی که دیگر شوق و جدیت در آنها دیده نمی‌شود داده می‌شود. با کسی هم تعارف نداریم. علیٰ رغم احترام و حفظ دوستی‌ها. این است که قرار گذاشته‌ایم هر کس سه الی چهار جلسه بطور پشت‌سرهم در جلسات شرکت نکند، حذف خواهد شد. به این صورت کیفیت جمع‌ها، از نظر اشتیاق و جدیت، حفظ می‌گردد. زنده باشید. @PanevisDotCom

‌ قربانی توضیح بزودی در »اینجـا«. @RumiSunlight

‌ هیچکس نمی‌تواند به مدت طولانی واقعیت خلقی خودش را پنهان کند. شما اگر دو یا سه سال با کسی در ارتباط باشید، به هر حال و بالآخره کلیت خلقی و رفتاری او را می‌بینید. در نهایت هیچکس درست‌کاری یا زشت‌کاری خودش را نمی‌تواند پنهان کند. @PanevisDotCom

‌ چشم سوم! آیا با همین دو چشمی که داری می‌توانی زندگی را، واقعیات ساده را، تماشا کنی، که دنبال چشم سوم هستی؟ @Panevisdotcom