فلسفه اخلاق | مصطفی سلیمانی
Відкрити в Telegram
🌱روانکاوی/فلسفه/ادبیات/ادیان/سینما 📍مصطفی سلیمانی (دکتری فلسفه کارشناسی ارشد فلسفه اخلاق کارشناسی ارشد روانشناسی شخصیت) 📱ارتباط با من: @mostafa_soleymani63 . 🔖اینستاگرام: https://instagram.com/_u/mostafa_soleymani63
Показати більше7 465
Підписники
Немає даних24 години
+27 днів
-230 днів
Архів дописів
بگو مگو و مشاجرات کودکان
خیلی از والدین فرزندان کوچکی دارند که تقریبا همسن و سالاند و بهطور معمول در طولِ روز ممکن است چندین بار، شاهدِ اختلافات و بگومگوهای آنها باشند. واقعیت اینست که مشاجرهی خواهر و برادرها اجتنابناپذیر است و لزومی ندارد که والدین در هر مشاجرهای دخالت کنند، چراکه بسیاری از این مشاجراتِ، معمولا آسیبی در پی ندارند و خیلی زود خاتمه پیدا میکنند، لذا نیازی به مداخلهی والدین نیست.
برخی دیگر از این مشاجرات لفظیاند و شاملِ مخالفتهای منطقی هستند و ممکن است سازنده باشند، از اینرو تا زمانیکه به پرخاشگری کشیده نشوند قابلِ اغماضاند.
باید مرز شلوغبازی و بگومگو را تشخیص دهید؛ در بازیهایی که به شلوغبازی معروفند بچهها رفتارهایی از قبیلِ دعوا، دنبالِ هم کردن، کُشتیگرفتن، کشرفتن پول یا اسباببازی همدیگر، گرفتن و هُلدادن را دارند، که این بازیها بهخصوص در دوران کودکی و در سنین دبستان و در بین پسرها بیش از دخترها رایج هستند. بهیاد داشته باشید که شلوغبازی با پرخاشگری تفاوت دارد. در شلوغبازی اثری از بگومگو و مشاجره نیست و بچهها پرخاشگری ندارند و در عینحال در حین شلوغبازی نقشهای خود را عوض میکنند و در پایان از هم عصبانی نیستند، اما در پرخاشگری و مشاجره شرایط کاملا برعکس است. شلوغبازی را باید تحمل کرد چراکه بچهها در کنار شلوغبازی مهارتها و قابلیتهای اجتماعی را فرا میگیرند.
فقط در مواردی که بگومگوهای کودکان مخرب باشد، طوریکه احتمال آسیب فیزیکی یا عاطفی برای یکی از کودکان که معمولا کودک کوچکتر است، وجود داشته باشد، و در شرایطی که مشاجرهی بچهها خیلی هیجانی میشود و کار به توهین، ناسزاگویی، فحاشی و پرخاشگری فیزیکی شدید میکشد و احتمال از دسترفتن کنترل کودکان وجود دارد، والدین باید دخالت کنند.
توجه داشته باشید که اگر در شرایطی که احتمال آسیب و پرخاشگری شدید در مشاجرات بچهها وجود دارد، نسبت به رفتار آنها بیتفاوت باشید، این سکوت بیجا از آنجا که به کودک این پیام را میدهد که، کار تو اشتباه نیست و مورد تائید است میتواند باعث تکرار و تشدید رفتارهای غلط او شود. از طرفی فراموش نکنید که مداخلهی مداوم والدین مانع از این میشود که کودکان خودشان روش حل اختلاف را بیاموزند.
حال سوال اینجاست که مداخلهی والدین بهتر است به چه صورت باشد.
والدین باید از تعجیل و جانبداریکردن و حمایت از یکی از دو کودک (که احتمالا کودک کوچکتر و با جنسیت دختر است)، صرفا با این استدلال که مبادا او قربانی شود، بپرهیزند.
مداخلات پدر و مادرها در دعواهای بچههایشان باید بر حل مسئله، تشویق طرفین به در نظر گرفتن نقطه نظر دیگری و بهبود ارتباط بین دو کودک متمرکز باشد. در چنین شرایطی است که مداخلهی والدین جنبهی آموزشی پیدا میکند.
از کودکان خود در مورد دعواهایشان توضیح بخواهید و سعی کنید آنها را متوجه نقطهنظراتشان کنید، در واقع از طریق این تعاملات سازنده میتوانید راههای پیچیدهی رفع مشاجرات را به بچهها بیاموزید و این رویه میتواند کودکان را با راهبردهای مثبت آشنا کند.
از اینکه بخواهید نقش قاضی داشته باشید بپرهیزید و دنبال مقصر نگردید، بلکه تلاش کنید موقعیت پر تنش موجود را به فرصتی برای یادگیری و آموزش تبدیل کنید.
اگر دعواهای خواهر و برادرها بیش از حد است، بهتر است برای آنها مقررات روشنی در بازیها مقرر کنید و با رعایت مقررات به آنها پاداش دهید، اما با عدم رعایت قوانین مشخص برایشان تنبیه مناسب اعمال کنید.
تنبیهکردن هر دو کودک بهخاطر دعوا، کار منطقیای بهنظر نمیرسد، چون در این بین بچهای که واقعا مقصر نبوده ممکن است دچار احساسات منفی شود و از طرفی بچهی دیگر که عامل راهانداختن دعوا بوده با آگاهی از این شیوهی واکنش والدین ممکن است سوءاستفاده کند.
🔸️|دکتر سمیرا شیرمحمدی، متخصص روانشناسی|
❤️🍀 @filsofak
06 вер 2020, 00:21
من در بارهی دیگران چه فکر میکنم؟
- چهوقت کسی را راستگو و یا دروغگو میدانید؟
- چهوقت فردی را امانتدار و یا خیانتپیشه مینامید؟
- چهوقت کسی را مشفق و مهربان و یا ستمگر و نامهربان مییابید؟
- چهوقت کسی را دانا و یا نادان میپندارید؟
- چهوقت کسی را قابلاعتماد و یا غیرقابلاعتماد میدانید؟
هریک از این اوصاف مثبت و منفی و یا اوصاف فراوانی که در اینجا نیامده است، بهمنزلهی برچسبی است که ما خواسته و ناخواسته به این و آن میزنیم و افراد را با همین اوصاف میشناسیم. دستهبندیکردن و ساختن یک مفهوم کلی و گنجاندن افراد در این دستهبندیها، کاری است که همهی ما کاملا بهنحو بدیهی و روزمره انجام میدهیم. هر یک از ما در تنظیم روابط و مناسبات مان با دیگران از این مفاهیم استفاده میکنیم و با توجه به این مفاهیم کلی است که برای زندگیمان برنامهریزی میکنیم.
کلیشهسازی براساس مفاهیم و تحمیلکردن آن بر واقعیتهایی بیرونی، ظاهرا از "اقتصاد روان" نشآت میگیرد. به این معنا که هر یک از ما برای آن که دایما دیگران را سنجش نکنیم و هزینهی بالایی را برای شناخت دایمی آنها صرف نکینم، یکبار برای همیشه، برچسبی به افراد میزنیم و بعد از آن است که آنها را با آن برچسبها میشناسیم. این نکته همان است که "فیسک و شلی تیلور"، از آن بهعنوان امساک در شناخت یاد میکنند. آدمی از لحاظ شناختی ممسک است. بدینمعنا که همواره میکوشیم انرژی شناختی خود را ذخیره کنیم. با توجه به اینکه ظرفیتهای محدودی برای پردازش اطلاعات داریم، تلاش میکنیم راهبردهایی را بپذیریم که مسایل پیچیده را ساده میکنند. امساک در شناخت که بهمنظور کاهش بار شناختی و سنگینی ذهنی انجام میگیرد سبب میگردد از ورود اطلاعات جدید و بهویژه اطلاعات نقضکنندهی باورهایمان جلوگیری کنیم.
صورتبندی افراد زیر عناوین مختلف، علاوه بر اینکه شناخت ما را از واقعیتها تحت تاثیر قرار میدهد، به ما میگوید که با دیگران، چگونه به تعامل بپردازیم و در مواجههی با آنها چگونه عمل کنیم. بنابراین، گرچه کلیشهسازی، ضرورتی عملی برای ساماندادن به تعاملات و مناسبات عینی اجتماعی است، اما مدعای این نوشته این است که اینگونه دستهبندیهای کلی، چندان موضوع روشن و قابل دفاعی نیست و امری مبهم و نارسا است. حتی در مواقع بسیاری از ما رهزنی میکند و ما را به داوری خطا میکشاند.
آیا تا کنون به چهار پرسش زیر اندیشیدهاید؟
۱. چه ضرورتی برای این برچسبزدنها وجود دارد؟
۲. روند رسیدن به یک کلیشه و پروسهای که طی میشود تا ما به یکی از این چهارچوبهای مشخصکننده برسیم چیست؟ چه میشود که ما برچسب الف را برای شخصی انتخاب میکنیم؟ مثلا چگونه میشود که به این نتیجه میرسیم که همکارمان، انسان راستگویی است و لی بقال محله دروغگو است.
۳. آیا برچسبزدن و شخصی را ذیل یکی از این مفاهیم بردن کاری اخلاقی است؟
۴. در نهایت هنگامیکه کسی را با یکی از این اوصاف نام میبریم، آیا واقعیتی از عالم عینی را بیان کردهایم یا بیشتر از این که سخن واقعنمایی زده باشیم، از احوال خویش گزارش کردهایم؟
🔸️|علی زمانیان|
❤️🍀 @filsofak
06 вер 2020, 00:11
آرزوهای دست نیافتنی
۱. آرزوی بیگناهی
نخستین چیز این است که شما هیچوقت به آرزوی بیگناهی نمیرسید، هیچوقت آرزوی عصمت در سرتان نپرورانید. کسانی که آرزوی بیگناهی و عصمت دارند نه تنها آن را بهدست نمیآورند بلکه باعث میشوند که در گناهکاری صددرصد فرو روند. مکانیسمش به این صورت است: کسی آرزو میکند که دیگر گناه نکند؛ یعنی از فردا دست از گناه بکشد. اما چنین چیزی امکانپذیر نیست چون کسیکه مدت مدیدی گناهکار بوده است به سرعت نمیتواند دست از گناه بردارد؛ لذا فردای آن روز با شکست مواجه میشود. در این صورت پس از مدتی شکست، قدرت تصمیمگیری بر ترک گناه را از دست میدهد. کمکم دیگر چنین تصمیم از او صادر نمیشود. در نتیجه تسلیم گناه میشود.
میتوان راه دیگری اتخاذ کرد. بهجای اینکه بگویم من میخواهم بدون گناه بشوم، این هدف را در نظر بگیرم که من میخواهم هر روز از روز پیش کمتر گناه کنم. این تصمیم قابل تحقق و قابل عملکردن است.
۲. آرزوی محبوبیت
آرزوی دیگر، آرزوی محبوبیت داشتن است. چنین آرزویی نداشته باشید که چنان زندگی کنید که در نظر همه محبوب باشید و همه شما را دوست بدارند. این آرزو ما را به چند گناه عظیم میکشاند: گناه اول، این است که انسان طالب خداییکردن میشود. اگر من بخواهم طوری زندگی کنم که همه نگاهها متوجه من شود، در واقع من خدایی کردهام.
نباید کسی را به خودم دعوت کنم و بگویم شماها باید به من بگروید باید به مردم بگویم به من نگاه نکنند بلکه با من نگاه کنند. یا با در نظرکردن در من راه خود را بیابید.
کسانی که محبوبیتطلب هستند گویا میخواهند همه انسانها به آنها نظر استقلالی داشته باشند. نخستین خطا در محبوبیتطلبی این است که گویا نوعی ربوبیتطلبی را میخواهند و محبوبیتطلبی در نهایت، یعنی ربوبیتطلبی.
۳.آرزوی عالمشدن به تمام معنا
آرزوی سوم عالمشدن به تمام معنا است که چندان مبتلا به امروزه نیست و به کسی برنمیخوریم که بخواهد دانای دانایان باشد. شوق علم امروزه در ما فرومرده است. در هر حال و در هرکه آرزوی عالمشدن به تمام معنا حاصل شود آرزوی مهلکی است.
۴. آرزوی قدرتطلبی
آرزوی چهارم قدرتطلبی است. وقتی گفته میشود قدرت؛ یعنی حالتی که انسان در آن حالت هرچه را بخواهد بکند. راسل عقیده دارد که همه فعالیتهای ما برای رسیدن به قدرت است. شاید هم سخن وی درست باشد و بعید هم نیست، ولی قدرت مطلق برنیامدنی است و این آرزو آثاری دارد و باید از آن آثار دوری کرد.
🔸️|با تخلیص، مصطفی ملکیان|
❤️🍀 @filsofak
06 вер 2020, 00:11
پرداختن به مسائل فرهنگی نیاز به مادهی خام دارد و مادهی آن مطالعه است. باید کتابهایی بخوانیم که فرهنگ ما را عوض کند. مطالب فیزیک، شیمی، جغرافیا و... معلومات ما را افزایش میدهد ولی فرهنگ ما را تغییر نمیدهد. ما باید در حوزهی روانشناسی، فلسفه، ادبیات(خصوصاً رمان، داستان کوتاه و شعر)، عرفان و حوزهی دین مطالعه کنیم. این حوزهای است که فرهنگساز است و ما را فرهیختهتر میکند.
کتاب خواندن با سرچ کردن در سایتها متفاوت است. یادگیری با مطالعهی کتاب میسر میشود. حتی در حوزهی سیاست کتاب بخوانید و با هم بحث کنید تا رشد کنید.
#مصطفی_ملکیان
#کتابخوانی
#فرهیختگی
#فرهنگ
🍀❤️ @filsofak
05 вер 2020, 14:04
💎💎💎💎
فردی هر شب توسط دوربین مداربسته خود هشدار امنیتی نزدیک شدن شیای به خانه خود را میگیرد؛ او با بررسی تصاویر دوربین درمییابد که یک کودک هر بار در مسیر دوچرخهسواری خود وارد محوطه شده و منشاء اعلام هشدار میشود. صاحبخانه میتوانست با تذکر به کودک یا والدیناش مانع بروز این اتفاق شود اما او راه دیگری را انتخاب میکند.
در واقع اون با به کارگیری تفکر خلاقانه و گونهای «بازیوارسازی» (گیمیفیکیشن) یا بازیانگاری یک مسئله یا مشکل را تبدیل به موضوعی برای رشد و تعامل اجتماعی با کودک و دیگر شهروندان میکند.
#خلاقیت
🍀❤️ @filsofak
05 вер 2020, 00:35
قیام امام حسین نشان داد قدرت سیاسی حتی اگر به پیروزی ظاهری بیانجامد، لزوماً منجر به شکست باطنیِ مخالف نمیشود.
هر چه از شمشیر بیشتر استفاده شود، کُندتر میشود؛ در حالی که قدرتمندان گمان میکنند تیزتر خواهد شد!
#مصطفی_ملکیان
❤️🍀 @filsofak
04 вер 2020, 11:46
پاسخ منفی پنج ثانیهای: لطفهای کوچک، دامهای بزرگ!
یک نفر از شما درخواست یک لطف کوچک کرده است. چقدر پیش میآید که بدون ذرهای تامل بله بگویید؟ چقدر پیش میآید که جواب رد بدهید؟ چقدر پیش میآید که بعداً به خاطر آن بله خودتان را سرزنش کنید و چقدر پیش میآید که از نه گفتن پشیمان شوید؟
وقتی که چند سال قبل آمار خودم را در پاسخ به این سوالها جمع میزدم، متوجه شدم که خیلی زیاد پیش میآید که پاسخی مثبت بدهم. کارهای کوچکی که غالباً هم زمان بیشتری از تصور اولیهام صرف آنها میکردم، ولی آخر به نتایجی می رسیدم که به شکلی محسوس، کمفایدهتر از انتظارم بود. نیّتم این بود که به طرف مقابلم لطفی کرده باشم اما دست آخر به خودم لطمه میزدم.
این "مرضِ راضی کردن" از کجا میآید؟
در دهه پنجاه میلادی زیستشناسان سعی کردند تا متوجه شوند که چرا حیواناتی که حتی باهم رابطه خونی ندارند با یکدیگر همکاری میکنند. مثلاً چرا شامپانزه ها گوشت خود را با شامپانزههای دیگر قسمت می کنند؟
وقتی صحبت از حیواناتی باشد که باهم رابطه خونی دارند پاسخ مشخص است: بخش زیادی از ژنهایشان با هم مشترک است. این تعامل به حفظ این خزانهی ژنی مشترک کمک میکند، حتی اگر به آن معنی باشد که برخی افرادِ خاص متضرر شوند، حتی اگر به معنی از دست رفتن جانشان باشد. اما چرا حیواناتی که با یکدیگر رابطه خونی ندارند باید این ریسک را بپذیرند؟
جواب آن در ریاضیات و به طور مشخص در نظریهی بازیها نهفته است.
استراتژی معامله به مثل
رابرت اکسلراد، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، اسم "معامله به مثل" را روی آن گذاشته است. یک استراتژی ساده که از چنین دستورالعمل هایی تشکیل شده است: در ابتدا با حریفت همکاری کن، بعد در ادامهی بازی رفتار حریفت را تقلید کن. پس اگر بعد از اولین حرکتم، حریفم با من همکاری کند، من هم همکاری خواهم کرد. اما اگر حریف همکاری نکند و از من سوء استفاده کند دیگر با او همکاری نخواهم کرد.
عمل متقابل فقط در بین حیواناتی رخ میدهد که دارای حافظه بلندمدت هستند. یک شامپانزه تنها در صورتی میتواند با موفقیت این استراتژی را به کار بگیرد که بتواند به خاطر بیاورد آیا یک عضو دیگر گروه قبلاً با او غذایش را قسمت کرده یا نه. تنها معدودی از گونههای بسیار پیشرفتهی جانوری هستند که قابلیت به خاطرسپاری دارند. البته این تفکر استراتژیک در شامپانزهها به صورت خودآگاه نیست بلکه تکامل، این رفتار را در آنها نهادینه کرده است. از آنجا که ما انسانها صرفاً یک گونهی بسیار پیشرفته از حیوانات هستیم، این میل به عمل متقابل در ما هم وجود دارد.
استراتژی معامله به مثل، همان چیزی است که اقتصاد جهانی را سرپا نگه داشته است. ما هر روز با دهها نفر که با آنها نسبتی نداریم و خیلیهایشان آن طرف دنیا هستند همکاری میکنیم و از این کار سود زیادی برده ایم.
اما مراقب باشید!
عمل متقابل، خطرات بالقوه خودش را دارد. اگر کسی کار خوبی در حقتان بکند، احساس وظیفه میکنید که مثلاً با انجام یک لطف در حقش آن را جبران کنید. به این ترتیب شما اجازه می دهید که زمامتان دست دیگران بیفتد. به علاوه، یک خطر دیگر و بسیار بزرگتر در کمین شماست: استراتژی معامله به مثل با اولین حرکت شروع می شود؛ با یک اعتماد بدون پیش زمینه یک بلهی خودجوش در همان گام اول.
از قضا در بسیاری از موارد این دقیقا همان چیزی است که بعدها حسرتش را میخوریم. به محض اینکه این بلهی خودجوش از دهان ما بیرون میپرد، عادت داریم که برایش توجیه بتراشیم. سعی میکنیم دلایل محکمی برای انجام دادن آن کار پیدا کنیم، ولی به زمانی که برای انجام آن نیاز داریم بیتوجه هستیم. ما برای دلیلهایمان بیشتر از زمان ارزش قائلایم و این یک خطا در فرایند استدلال است؛ چرا که تعداد دلایل نامحدود است ولی زمان، بیتردید محدودیت دارد.
نتیجهگیری
از زمانی که متوجه شدم این موافقت خودجوش، یک واکنش ریشهدار زیستی است، از پاسخ منفی ۵ ثانیهای "چارلی مانگر" به عنوان یک ضد تاکتیک استفاده کردهام: "اگر در ۹۰ درصد موارد هم نه بگویید، چیز زیادی را از دست ندادهاید." اگر کسی از من درخواست لطفی بکند قبل از اینکه تصمیم خود را بگیرم، دقیقا ۵ ثانیه روی آن تامل میکنم و اکثراً جوابم منفی است. ترجیح میدهم که به طور منظم بیشتر درخواستها را رد کنم و محبوبیتم را به خطر بیندازم تا اینکه روش معکوس را در پیش بگیرم.
دو هزار سال قبل، سنکا، فیلسوف رومی نوشت: "همه آنهایی که شما را به خودشان فرامیخوانند، شما را از خودتان باز می دارند!" پس به پاسخ منفی ۵ ثانیهای یک فرصت آزمایشی بدهید. این یکی از بهترین قاعدههای سرانگشتی برای زندگی خوب است.
🔸️هنر خوب زندگی کردن
رولف دوبلی
🍀❤️ @filsofak
04 вер 2020, 10:26
🔸️مصاحبه:
(کدام مجالس عزاداری برای تربیت دینی کودکان مناسب است؟/ لزوم توجه مداحان و سخنرانان به سن مخاطبانشان)
🔸️گفتگو با:
#مصطفی_سلیمانی
🔸️منبع:
سایت #آنا (خبرگزاری دانشگاه آزاد اسلامی)
🔸️لینک:
https://ana.press/fa/news/48/511922/
🔹️یک روانشناس گفت: مجالس عزای مذهبی باید هوشمندانه برپا شده و در حاشیه آن باید فضایی نیز برای تجمع کودکان فراهم باشد تا آنها در کنار بازی کودکانهشان با شیوههای تربیت دینی آموزش داده شوند.
🍀❤️ @filsofak
03 вер 2020, 01:26
مشکلات گذشته را مثل زخمهایی نبینید که باید التیام یابند. آنها تمرینهایی هستند که ماهیچههای ارادهتان را تقویت کرده تا بتوانید کارهای فوقالعاده انجام دهید.
🔸️ #دارن_هاردی
❤️🍀 @filsofak
02 вер 2020, 13:18
گاهی مردم از خشونت حیوانگونه انسان حرف میزنند. اما این بیانصافی است و اهانت به حیوانات محسوب میشود. حیوان هرگز به اندازه انسان سنگدل نیست و این میزان حرفهای عمل نمیکند. یک ببر فقط طعمهاش را گاز گرفته و پاره پاره میکند. حتی اگر در توانش هم باشد بیشتر از این نمیتواند. هرگز به ذهنش نمیرسد گوش انسانی را به نرده میخ کرده و تمام شب اسیر را به آن حالت نگه دارد.
🔸️برادران کارامازوف|داستایوفسکی
❤️🍀 @filsofak
02 вер 2020, 13:18
چه خوب است که انسان
روحی را یافته باشد
تا در میان آشوبِ طوفانها بتواند
در دامنش بخزد.
پناهگاهی اطمینان بخش که در آن
به انتظار آرامش ضربان قلب خود
نفسی برآورد.
آه رنج کشیدن با دوست، شادیست!
🔸️رومن رولان
❤️🍀 @filsofak
02 вер 2020, 13:18
فروید در نامهای به لو آندرهئاسسالومه میگوید: «بههنگام روانکاوی، باید بر آنچه تاکنون از فرط روشنی به چشم نیامده است پرتوی از تاریکی محض افکند، تا در تاریکیاش هر چه بیشتر به چشم آید.» هرچند گاه از خود و دیگران چنان در شگفت میشویم که بهناگزیر انگیزههای ناهشیار را به یاری میطلبیم، ناهشیار به خودی خود ضرورتاً اسرارآمیز نیست. فروید شعبدهباز نبود؛ سرّ غیب هم نمیدانست. او پدیدههای غریب روزمره را به دقت نگریست و با جدیت در معنای آنها اندیشید.
🔸️فروید
جاناتان لیر
❤️🍀 @filsofak
02 вер 2020, 13:08
انسان برای آنکه حافظهاش خوب کار کند، به دوستی نیاز دارد.
گذشته را به یاد آوردن، آن را همیشه با خود داشتن، شاید شرط لازم برای حفظ آن چیزی است که تمامیّت منِ آدمی نامیده میشود.
برای آنکه من کوچک نگردد، برای آنکه حجمش حفظ شود، باید خاطرات را، همچون گلهای درون گلدان، آبیاری کرد، و این مستلزم تماس منظم با شاهدان گذشته، یعنی دوستان، است.
آنان آیینهی ما هستند، حافظهی ما هستند؛ از آنان هیچ چیز خواسته نمیشود، مگر آنکه گاهبهگاه این آیینه را برق اندازند تا بتوانیم خود را درآن ببینیم.
🔸️هویت
میلان کوندرا
❤️🍀 @filsofak
02 вер 2020, 13:08
🔸️یادداشت:
(تعظیم شعائر و تربیت اخلاقی در عزاداری کودکان)
🔸️نویسنده:
#مصطفی_سلیمانی
🔸️منبع:
سایت #جامعه_نیوز
لینک:
https://www.jamehnews.com/?p=152235
🍀❤️ @filsofak
01 вер 2020, 08:28
☘️ تعظیم شعائر و تربیت اخلاقی در عزاداری کودکان
✍️ #مصطفی_سلیمانی
🔅والدین به طور مستقیم یا غیر مستقیم در پی اخلاقی بار آوردن کودکان خود هستند. آنها با تمسک به ابزارها و دستاویزهای گوناگون، پیوسته میخواهند تغییراتی را که گمان میکنند دوست دارند در فرزندانشان ایجاد کنند. اما این تغییرات بزرگسالانی با ابعاد کوچکتر نیستند. تفکر کودکان نسبت به بزرگسالان بسیار متفاوت است. آنها توانایی استدلالی قدرتمندی ندارند و از این رو، نمیتوانند دنیا را آنچنان که بزرگسالان درک میکنند بفهمند. بنابراین، این بزرگسالان هستند که باید خودشان را به دنیای کودکان نزدیک کنند.
🔅کودک برای درک دنیای اطراف خودش، پدیدهها را به هم تعمیم میدهد و تشبیه میکند. یعنی برای تفسیر پدیدههای جدید، از منطقی که برای تفسیرِ وقایع پیشین استفاده کرده بود استفاده میکند. به عنوان مثال، با اینکه میداند خورشید نمیتواند مثل انسانها بخوابد و بیدار شود، اما طلوع خورشید را به بیداری خورشید در صبح تعبیر میکند.
🔅این ویژگی کودکان، میتواند برای والدینی که نمیتوانند خودشان را جای فرزندشان بگذارند دردسر-آفرین باشد. در حقیقت، بسیاری از مشکلات ارتباطی والدین و فرزندان و قطع ارتباطات صمیمانهی میان آنها، به این خاطر اتفاق میافتد که درک کودک برای والدینش سخت به نظر میرسد.
🔅با این اوصاف، والدینی که به تربیتِ سالم و اخلاقی کودکشان فکر میکنند، باید منطقها و دیدگاههای جدید را با توجه به شرایط و با در نظر گرفتن سطح توانایی و درک کودک، به او آموزش دهند.
🗞 مطالعه متن کامل + PDF
🌾 @Sedanet | @filsofak
31 серп 2020, 02:47
🎥 تفاوت بين عشق سالم و ناسالم
📀 مدت كليپ: ١٢دقيقه و ١٨ ثانيه
🍀❤️ @filsofak
30 серп 2020, 14:26
اگر زمانی حس کردیم با فرد نامناسبی ازدواج کرده ایم، هیچ اشکالی ندارد. لازم نیست او را
ترک کنیم. تنها چیزی که باید ترک کنیم نظریه رومانتیکی ست که مفهوم غربی ازدواج در طول ۲۵۰ سال گذشته بر مبنای آن پایه گذاری شده است: این که یک آدم تمام و کمال وجود دارد که می تواند همه ی نیازهای ما را برطرف و تمام آرزوهای مان را برآورده کند.
باید دیدگاه رمانتیک مان را با این آگاهی حزن انگیز_و گه گاه خنده دار- جایگزین کنیم که هر موجود انسانی ما را دلخور، ناراحت، عصبانی، درمانده، دیوانه و دلسرد خواهد ساخت؛ و ما نیز -بدون هیچ قصدوغرضی_همین کار را با او خواهیم کرد.
شاید حس تهی بودن و ناکامل بودن ما هرگز پایان نپذیرد. اما هیچ کدام اینها غیرطبیعی و یا پیش زمینه ای برای طلاق نیست. در واقع انتخاب کسی که یک عمر خودمان را به او متعهد بدانیم، صرفا مانند این است که مشخص کنیم چه نوع اخلاق بدی را حاضریم یک عمر تحمل کنیم.
👤 #آلن_دوباتن
📕 #جستارهایی_در_باب_عشق
❤️🍀 @filsofak
30 серп 2020, 14:25
لحظه دارچین
|دکتر مجتبی شکوری
سروش صحت|
+ با دقت ببینید.
🍀❤️ @filsofak
30 серп 2020, 08:12
🔸 چه موقع و چگونه با بچهها در مورد مسائل جنسی صحبت کنیم؟
۱. صحبت در این زمینه را متناسب با سن کودک آغاز کنید. خیلی از والدین منتظر «زمانِ مناسب» میمانند. برخی هرگز در این مورد صحبت نمیکنند یا آن را به بعد از بلوغ موکول میکنند، که خیلی دیر است.
اطلاعات را مناسب با سن کودک ارائه دهید. نیازی نیست همه چیز را یکجا بیان کنید. به عنوان مثال، در سنین اولیهی کودکی، تمرکز بر یادگیریِ اسامی صحیح آناتومیکِ تمام قسمتهای بدن است. دانستنِ اینکه افراد مختلف، بدن متفاوتی دارند و لمس نامناسبِ بدنشان توسط دیگران چه تعریفی دارد. با افزایش سن کودک، میتوانید در مورد چگونگی تولد نوزادان و تغییرات بدنیای که در دوران بلوغ اتفاق میافتد صحبت کنید؛ و در نوجوانی با توجه به شرایط سنی و نیاز به شیوههای ایمنِ رابطه و نحوه هدایت روابط بپردازید.
بهطور خلاصه، صحبت در این زمینه را بهعنوان یکسری گفتوگو ببینید که به تدریج، بر اساس آنچه کودک شما باید در آن زمان بداند پیش میرود.
۲. همواره اطلاعاتی از اینکه بچهها در مورد مسائل جنسی چه چیزهایی در مدرسه میآموزند داشته باشید. در برنامههای آموزش جنسی مدارس شرکت کنید (البته اگر این گزینه وجود داشته باشد) و بدانید فرزندانتان در معرض چه اطلاعاتی هستند. با معلمِ فرزند خود در مورد اینکه تحت چه آموزشهایی قرار خواهند گرفت صحبت کنید. تصور نکنید کودکان، دانشِ مورد نیاز را در مدرسه بهطور کامل به دست میآورند. باید بدانید مدرسه چه اطلاعاتی در اختیار آنها قرار میدهد تا در صورت لزوم آن را کامل کنید، یا اطلاعاتِ غلط را تصحیح کنید و برای پاسخگویی به سوالات فرزندتان آماده باشید.
۳. بدانید که عدم اطمینان و خجالت، واکنشهای متداولی است، اما اجازه ندهید این مسئله جلوی شما را بگیرد. بسیاری از ما هرگز با پدران و مادران خود صحبت جنسی نکردهایم و این باعث سخت شدن روند صحبت با بچههایمان میشود، زیرا ما الگویی برای نحوه انجام این امورنداریم.
حقیقت این است که یک روش «صحیح» برای آموزش در مورد مسائل جنسی وجود ندارد و میتوانید روش و مسیر خود را ترسیم کنید.
🔸️زهره عابدینی
❤️🍀 @filsofak
29 серп 2020, 04:47
گوش کن و فراموش مکن!
خدّامِ خائنان، کثیفتر از خودِ خائنان هستند. بازویی که از مغز اطاعت میکند، اگر نباشد، مغز فقط فرمانِ عربدهجویی خواهد داد. دهان هم اگر نباشد، چه بهتر.
این حکّام نیستند که به ملّتها خیانت میکنند، این اَمربَرانِ حکّام هستند که از ملّتند و پشت کرده به ملّت. یک ستارۀ دریایی بدونِ آن همه بازو، یک لاشخور بدون آن بالها و منقار، یک تیرانداز بدون تیر... اینها هیچ نیستند و هرگز چیزی نخواهند شد. اوّلین کسی که فرمانِ ستم داد، اگر فرمانبری در کار نبود، صدایش یک لحظه در هوا میماند، آب میشد، میچکید روی شنهای برشته، و تمام. اوّلین کسی که فرمانِ ساختنِ زندان را داد، در مقابلِ آن که اوّلین زندان را ساخت، صفر است. فرمان میداد، عربده میکشید، مینالید، قلبش میترکید، و تمام.
اگر میخواهی ظالم را ذلیل کنی، ایادیِ ظلم را ذلیل کن! همین!
🔸️بر جاده های آبی سرخ
نادر ابراهیمی
❤️🍀 @filsofak
28 серп 2020, 07:41
