روان درمانی وجودی (طوبی زنگی آبادی)

هیجانِ پردازش‌نشده نویسنده: مدرسه زندگی مترجم: دکتر شیوا جمشیدی یکی از ویژگی‌های عجیب ذهن انسان این است که هر هیجانی را که با خود حمل می‌کنیم، لزوماً به‌طور کامل به رسمیت نمی‌شناسیم و درک نمی‌کنیم یا حتی واقعاً «احساس» نمی‌کنیم. احساساتی وجود دارند که در درون ما به شکلی «پردازش‌نشده» باقی می‌مانند. برای مثال، بسیاری از نگرانی‌ها ممکن است همچنان انکارشده و تفسیرنشده باقی بمانند و خود را به شکل اضطرابی شدید و بی‌جهت نشان دهند. تحت تأثیر این اضطراب ممکن است احساس کنیم به‌طور وسواسی مجبوریم همیشه مشغول باشیم، از تنها ماندن یا گذراندن زمانی با خودمان بترسیم یا به فعالیت‌هایی بچسبیم که باعث می‌شوند مستقیماً با آنچه از آن می‌ترسیم مواجه نشویم (فعالیت‌هایی مانند تماشای وسواس‌گونۀ پورنوگرافی در اینترنت، پیگیری مداوم اخبار یا حتی ورزش کردن به‌صورت وسواسی). نوع مشابهی از انکار و عدم پذیرش نیز ممکن است در مورد رنج و آزردگی رخ دهد. شاید کسی به اعتماد ما خیانت کرده باشد، باعث شده باشد به مهربانی او شک کنیم یا عزت-نفس ما را خدشه‌دار کرده باشد؛ ولی ما به‌شدت تلاش می‌کنیم از پذیرش صریح این موضوع فرار کنیم که تا چه اندازه بی‌پناه و آسیب‌پذیر هستیم. این رنج، جایی در درون وجودمان است اما در ظاهر، حالتی از شادمانی تصنعی و شکننده به خود می‌گیریم (خنده‌ام پرده‌ای‌ست بر اندوهِ نهان، شادی‌ام غمی‌ست بی‌خبر از خویشتن. می‌خندم و نمی‌دانم این لبخند، چقدر به گریه نزدیک است). خودمان را با مصرف مواد کرخت می‌کنیم. یا لحنی بدبینانه در پیش می‌گیریم که مشخصاً غیر-اختصاصی است و زخم مشخصی را که بر ما وارد شده پنهان می‌سازد. ولی بابت ناتوانی‌مان در «پردازش کردن» احساسات، هزینۀ سنگینی می‌پردازیم. به دلیل نگرانی مبهمی که در پس‌زمینۀ ذهن‌مان وجود دارد، کم‌کم از خلاقیت و اصالت تهی می‌شویم. در مورد هر چیزی افسرده می‌شویم چون نمی‌توانیم دربارۀ موضوع مشخصی غمگین باشیم. دیگر نمی‌توانیم بخوابیم؛ بی‌خوابی، انتقامی است از تمام افکاری که در طول روز از پردازش کردن آنها خودداری کرده‌ایم. ما نیاز داریم با خودمان شفقت داشته باشیم. ما از پردازش کردن هیجانات اجتناب می‌کنیم چون آنچه احساس می‌کنیم، با خود-انگارۀ ما در تضادی فاحش است؛ آنچه احساس می‌کنیم، تهدیدی است برای نظرات جامعه دربارۀ بهنجاری؛ آنچه احساس می‌کنیم، مغایر است با آن کسی که دوست داریم باشیم. فضای مناسب برای پردازش هیجانات فضایی است که در آن، دشواری‌های انسان بودن به گرمی به رسمیت شناخته شده و با مهربانی پذیرفته شوند. از روی تنبلی یا بی‌ملاحظه‌گی نیست که موفق به شناخت خود نمی‌شویم؛ دلیلش این است که خود-شناسی گاهی واقعاً بسیار دردناک است. پردازش هیجانات نیازمند وجود دوستان خوب، درمانگران ماهر و لحظات آیینی است؛ لحظاتی برای مراقبۀ فلسفی که در آن بتوانیم دفاع‌های معمول ذهنی خود را با امنیت کنار بگذاریم و مطالب ناآشنا و ناشناختۀ درونی را در محدوده‌ای مشخص و محصور قرار دهیم تا بیشتر بررسی کنیم. همیشه در نتیجۀ پردازش کردن هیجانات، حال و هوای کلی ما بهتر می‌شود. اما پیش از هر چیز، باید بهای خود-آگاهی را بپردازیم. بهای خود-آگاهی، دوره‌ای از سوگواری است که در آن به‌تدریج می‌پذیریم در برخی زمینه‌ها، زندگی واقعاً بسیار غم‌انگیزتر از آن چیزی است که ما می‌خواستیم باشد. https://t.me/digari_psychology