هاشم راعی ،مشاور و مدرس مدیریت + جعبه ابزار مدیریت نوین

💠🔴💠محمدعلی جمالزاده می‌گوید: 👈در آن روزگار که تازه جوانکی بیش نبودم و دل‌خوش داشتم به خدمت در سفارت ایران در برلین، روزی خبردار شدیم که سفیر جدیدی، فلان السلطنه‌اش می‌خواندند، از تهران رسیده و عزم دارد سکان هدایت امور را به دست گیرد. بنده، به اقتضای شغلم، هنوز مرکب احوال‌پرسی‌ام خشک نشده بود که ایشان مرا به اندرون خواند و با کمال جدیت فرمود: «برو برای تهران بنویس که ذغال نداریم، بفرستن.» عرض کردم: «قربان انبار ذغال پر است. همین دیروز خودم دیدم که کپه ای از آن در زیرزمین تلنبار شده.» سفیر تازه‌وارد، که معلوم بود از پیش حکم صادر کرده و قصد تأمل نداشت، برافروخته شد و با صدایی که بیشتر به عربده می‌مانست تا گفت‌وگو، گفت: «تو می‌خوای دزد مرا بگیری؟!» در آن دم، جان به لبم رسید. دیدم از ادب و انصاف بویی نبرده‌اند و خدمت در این دستگاه جز خواری و دل آزردگی حاصلی ندارد. پس فوراً استعفا نوشتم و دیگر به سفارت بازنگشتم. مدتی بعد، در یکی از مجالس اهل فرهنگ، "سید حسن تقی زاده" داستانی برایم نقل کرد که پرده از اسراری برداشت که گویی طومار بی اعتباری بعضی رجال از همان اول رقم خورده بوده. گفت: روزگاری که هنوز قانون اساسی بسته نشده بود، با "میرزامحمدعلی‌خان تربیت"، به معیت پزشک مخصوص اسکاتلندی "مظفرالدین شاه" رفته بودند. پزشک مزبور گفته بود: «شاه بیمار نیست، اما بسیار ضعيف‌الجثه و خسته است. علت؟ زیاده روی و ناپرهیزی. هر روز پسربچه‌ای به نام "عبدالعلی" زیر کرسی می‌نشیند و آلتِ پادشاه را مالش می‌دهد تا شاه به لذت برسد. هر چه گفتیم این کار سلامت شاه را به باد می‌دهد، گوش نکردند.» تقی زاده آهی کشید و گفت: «همان عبدالعلی، امروز شده فلان السلطنه، سفير اعلیحضرت در برلین؛ همان که تو را به خاطر یک کیسه ذغال از سفارت راند. چه گویم؟ دنیا را ببین که چگونه از بستر کرسی به کرسی سفارت می‌رسند.» 👈منبع: کاتوزیان محمد علی همایون، چهارده مقاله در ادبیات، اجتماع، فلسفه و اقتصاد. تهران نشر مرکز، چاپ اول، ۱۳۸۲. بخش اول: زندگی و زمانه محمد علی جمال زاده.