ویرانه‌نشین

بدترین خستگی، خستگیِ توضیح دادنه؛ وقتی هزار بار گفتی چی ناراحتت می‌کنه و باز همون تکرار شد.

عاشق امتحان کردن چیزای جدیدم. جاهای جدید، غذاهای جدید؛ ولی آدم جدید؟ نه. این یکی قبلاً امتحانش رو پس داده.

اگه همیشه باید حدس بزنی که دوستت داره یا نه، احتمالاً جوابش منفیه.

بزرگ‌ترین اشتباه آدم اینه که مهربونیش رو خرج کسی کنه که محبت رو وظیفه می‌دونه، نه لطف.

غروب و جاده.

بزرگسالی همون لحظه‌ایه که می‌فهمی هیچ‌کس نمیاد زندگیت رو جمع کنه و خودتم حوصله جمع کردنش رو نداری.

گاهی یه آهنگ، یه ساعت از شب، یه خاطره یا حتی خستگی، تمام چیزهایی رو که خیال می‌کردی با خودت حل کردی، از نو به یادت میاره.

🦋☁️

نمی‌فهمم چرا همه‌ی تقصیرها رو فقط گردن آمریکا و اسرائیل میندازید. اگر جنگه بخاطر اینه که جمهوری اسلامی توافق نمی‌کنه. اگر مدرسه‌ی میناب در این حملات مورد حمله قرار گرفت و هزاران بچه کشته شدند، مقصر جمهوری اسلامیه که مدارس رو تعطیل نکرد. اگر حالا توی جنوب هزاران سرباز بی‌گناه با کلی حسرت و آرزو جون‌شون رو از دست دادن مقصر جمهوری اسلامیه که با وجود جنگ دستور داد همه توی پادگان ها بمونن. لطفا کمی فکر کنید و بفهمید ضربه اصلی رو از کی می‌خورید.

مسئول تمام کشته‌ شدگان تظاهرات و جنگ فقط و فقط جمهوری اسلامیه.

این دیگه تابستون نیست، دوره‌ی آزمایشی جهنمه. 😭

هوا یه جوری گرمه که دلم می‌خواد بساطم رو تو حموم پهن کنم.

امروز بعد از یه تایم طولانی رفتم پیش مامان. براش گل گرفتم و نازنازیش کردم و بعد برگشتم، اما دلم همون‌جا جا موند؛ کنار کسی که هنوز هم با همه‌ی نبودنش، عزیزترین آدم زندگیمه.