ویرانه‌نشین

از گرما و شلوغی و آدم‌ها متنفرم.

خیلی رندوم دارم کارام و می‌کنم که یهو یادم میاد.‌ اوه. مامان مرده.

از چشم من افتادی و بر نقش زمینی پا می‌خوری، الحق که سزاوار همینی "زهرا عسگری"

یه وقتایی آدم فقط دلش می‌خواد ناپدید بشه.

‏کدومو باور کنم، زبونت که عذرخواهی کرد یا رفتارت که هیچ تغییری نکرد!؟

توی هر ارتباطی اختلاف، ناراحتی و حتی دعوا پیش میاد؛ طبعا هیچ رابطه‌ای بی‌چالش نیست. اما کسی که واقعاً دوستت داشته باشه، اگه اشتباهی کرده باشه برای جبرانش تلاش می‌کنه، غرورش رو کنار می‌ذاره و به‌راحتی از دستت نمی‌ده.

تا اطلاع ثانوی نمی‌خوام از اول شروع کنم. از اول تعریف کنم کی‌ام، چی دوست دارم، چی اذیتم می‌کنه و چی می‌خوام. خسته‌کننده‌ست.

دیگه توانِ ارتباط گرفتن با آدمِ جدید رو ندارم، من همین که ارتباط‌م رو با آدم‌های فعلیِ زندگیم حفظ کنم هنر کردم.

وضعیت زندگیم:

💸💸💸

این روزها خیلی از دست بابا ناراحتم. هی بیشتر به گذشته فکر می‌کنم و می‌بینم چقدر در مسیرِ چیزهایی که می‌خواستم انجام بدم، به‌جای اینکه حمایتم کنه، بهم احساس ناکافی بودن داده. بارها شنیدم که "نمی‌تونی" یا "از پسش برنمیای"، و همین حرف‌ها بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم روی من اثر گذاشته. دارم می‌فهمم چقدر از اعتمادبه‌نفسی که ازم گرفته شد، نتیجه‌ی حرف‌ها و رفتارهای بابا بوده. هر ایده، هر هدف و هر رویایی که داشتم، قبل از اینکه امتحانش کنم با "نمی‌تونی" و "از پسش برنمیای"له شده. شاید واسه همینه که هیچ‌وقت اعتماد به نفس ندارم.

می‌گن برای موفق شدن باید از نقطه امن‌ت بیای بیرون؛ آخه چطور به تختم بفهمونم بین ما چیزی جز وابستگی عاطفی نیست؟😭