ویرانه‌نشین

همیشه حق با خانوم دارابی‌ه.

گوشِ خر کوتاه کردی اسب شد آیا مگر؟ جانِ من! ذاتی‌ست بعضی ویژگی‌های بشر!

حرومزاده اسم مناسبیه برای کسی که زن داره و با این حال می‌ره سمت دختر مردم.

گاهی دلم تنگ می‌شه واسه گذشته. نه چون همه‌چیزش خوب بود. چون اون موقع هنوز بعضی‌‌ چیزها رو نمی‌فهمیدم و ساده‌تر زندگی می‌کردم. گاهی دلم تنگ می‌شه واسه آدم‌هایی که فکر می‌کردم می‌مونن. برای حرف‌هایی که فکر می‌کردم واقعی‌ان. برای حسی که فکر می‌کردم قراره همیشه بمونه. الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم خیلی چیزا تغییر کرده. آدم‌ها رفتن، من عوض شدم، حتی نگاه من به زندگی هم عوض شده. ولی یه چیزی هنوز همونه… این دلتنگیِ بی‌دلیل برای چیزی که دیگه برنمی‌گرده.

این روزها سخت‌ترین رابطه‌ی زندگیم، رابطه‌ایه که با خودم دارم.

چند روزه هیچ‌چیز باب میلم نیست. استرس از یه طرف، نگرانی از یه طرف، و ذهنی که انگار تصمیم گرفته حتی یه لحظه هم ساکت نشه. به خودم حس خوبی ندارم و هرچی بیشتر فکر می‌کنم، بیشتر توی باتلاقِ فکرهام فرو می‌رم. شاید فردا هم همه‌چیز مثل امروز باشه،‌ اما می‌دونم هیچ حالِ بدی قرار نیست برای همیشه موندگار بمونه.

باید مدت ها خوابید، خود را رها کرد و دیگر فکر نکرد.

دلم می‌خواد ساعت ها با آهنگ‌هام و هندزفریم تو خیابونا راه برم و با هیچ‌کس حرف نزنم.

یه گوشه نشستم و دارم با فکرام کشتی می‌گیرم.

من وقتی چت رو دو طرفه پاک می‌کنم:

آدمی که به حریم شما احترام نمی‌ذاره، به احساس‌تون هم احترام نخواهد گذاشت.

وقتی می‌گه اگه برم ناراحت می‌شی:

کاش می‌شد مغزم رو از سرم دربیارم و بندازمش تو اسید.

آره عزیزم، تقریبا همیشه.

دیگه مشکل این نیست که به کی اعتماد کنم، مشکل اینه که چرا اصلاً باید به کسی اعتماد کنم.

وضعیت:

ما مردم خاورمیانه هزار پیرهن بیشتر از مردم بقیه‌ی دنیا پاره کردیم؛ هزار پیرهن سیاه.