†

بعضی دردها شبیه غروب‌اند؛ آرام‌آرام در وجودت فرو می‌روند، بی‌آنکه کسی متوجه تاریک شدن آسمانت شود. دردهایی هستند که نه صدایی دارند برای فریاد زدن، نه اشکی برای جاری شدن؛ فقط گوشه‌ای از روح آدم می‌نشینند و مثل مهی سرد، تمام پنجره‌های وجودش را می‌پوشانند. گاهی درون آدم، شهری ویران است؛ خیابان‌هایی که دیگر کسی از آن‌ها عبور نمی‌کند، پنجره‌هایی که سال‌هاست رو به روشنایی باز نشده‌اند و چراغ‌هایی که یکی‌یکی خاموش شده‌اند. اما از بیرون، همه‌چیز عادی به نظر می‌رسد؛ انگار هنوز در آن شهر زندگی جریان دارد. چه کسی می‌فهمد پشت یک لبخند معمولی، چه زمستان طولانی‌ای پنهان شده؟ چه کسی می‌داند بعضی سکوت‌ها، هزاران فریادِ بی‌صدا را در خود دفن کرده‌اند؟ کاش می‌شد درد را مثل نامه‌ای تا کرد، در پاکتی گذاشت و به دست کسی سپرد؛ اما بعضی رنج‌ها حتی زبانِ نوشتن هم ندارند. فقط در عمیق‌ترین لایه‌های وجودت نفس می‌کشند و هر شب، در تاریکی، خودشان را به یادت می‌آورند. و تو می‌مانی و سکوتی که از هزاران کلمه سنگین‌تر است؛ سکوتی که نه کسی معنایش را می‌فهمد و نه خودت دیگر توان شکستن آن را داری. بعضی دردها گفتنی نیستند؛ فقط باید از کنارشان گذشت، با قلبی که پر از حرف است و زبانی که دیگر هیچ نمی‌گوید...